kijk op de genen

Nature or Nurture? Een veel gestelde vraag bij gedragswetenschappers: wordt ons gedrag nu voornamelijk bepaald door het erfelijke materiaal wat we van onze ouders via de genen hebben doorgekregen; of worden we meer bepaald door de manier waarop we opgevoed zijn en het milieu/ de sociale omgeving waarin we opgroeien. Uiteraard blijft dit een debat en komen we daar nooit helemaal uit: we kunnen mensen nu eenmaal niet als laboratoriumratten in een geisoleerde omgeving zetten en ze dan blijven observeren of ze aan proeven blootstellen om de reacties te peilen. STatistiek biedt hier enige oplossingen: als je maar genoeg mensen steekproefsgewijs met elkaar vergelijkt zijn er tendensen te onderkennen die met enige mate van zekerheid aan een bepaalde eigenschap/ omstandigheid te wijten zijn. Verder is hier het fenomeen een-eiige tweeling vaak een uitkomst, zeker daar waar de tweeling bij geboorte uit elkaar gehaald zijn en elders en onder andere omstandigheden opgegroeid zijn.

Maar mijn opinie is dat ieder mens een product is van zowel genen als milieu. Dat ligt in lijn met mijn idee dat de mens op de wereld gezet is om zijn genetisch meegekregen eigenschappen tot volle bloei te brengen. Hierbij is zijn omgeving van groot belang: het is de arena waarin het genetische krachtenveld tot een topprestatie mag komen. De omgeving triggert genen in de mens. Dit kan direct of indirect: direct wordt het lichaam van de mens getriggert om op lichamelijke arbeid te reageren - diegenen die meer aanleg tot spiervorming hebben zullen (de zogenaamde mesomorfe mensen) zullen hier sneller en heftiger op reageren dan anderen (de ecto- en endomorfe mensen; resp. de lange dunne en de korte dikke mensen). Indirect kan de omgeving de mens triggeren om na te denken over zijn rol in zijn omgeving, en om daar acties aan te verbinden. Een kind wat in zijn jeugd niet gestimuleerd is om naar buiten te gaan en zich in de natuur te vermaken, zal bij het opgroeien niet gauw tegengestelde keuzes maken.

Waar wil ik hiermee naartoe? Het klinkt misschien eng, maar eigenlijk ben ik ervoor om kinderen op een zo vroeg mogelijke leeftijd te testen op hun genetische potentieel. Hier kunnen specifieke testen voor ontwikkeld worden, die het kind zo min mogelijk stress veroorzaken, maar die wel een indicatie geven over de 'nature' van het kind. Een psychologisch en fysiologisch onderzoek bij de ouders is hierbij een vooropgestelde. Met het beeld van het genetisch potentieel wat hierbij van het kind ontstaat kan een soort zandloper gevormd worden van invloeden vanuit de omgeving die dit potentieel tot bloei kunnen brengen: het kind wordt een brede basis aan stimuli aangeboden, waaruit de ouders door de jaren heen bepaalde zaken kunnen kiezen waarin ze hun kind zich verder willen laten ontwikkelen. Muziek is hierbij belangrijk, maar ook sport, cultuur, wetenschap en natuurbeleving. Door de jaren heen zal het kind zich verfijnen al naar gelang het genetisch potentieel en voorkeuren: specialisatie in een instrument, zangvorm of muziekstijl; specialisatie in kunst, historie, architectuur, e.d. Maar natuurlijk ook specialisatie in natuurfotografie, natuurgidsen, onderzoek, etc. Op het moment dat het kind zich dan gaat voorbereiden om zich uit het ouderlijk huis los te maken, kan het een overwogen keuze maken voor de weg die het wil bewandelen om het eigen potentieel tot volle bloei te laten komen.

ff kijken of ik het nog kan!!!

Tja, alweer een heeeeele tijd verder. En ik zou nog wel een filosofische blog gaan opzetten. Nou, je ziet het.. filosofen zijn metawetenschappers van de lange adem.

Heb me de laatste maanden hard ingewerkt in het Vianense. Zo hard dat ik het nu zelfs druk begin te krijgen. Ben nu met veel verschillende zaken bezig tijdens mijn werk en daarmee raakt mijn filosofie wat op de achtergrond. en dat terwijl ik me wel had voorgenomen om m'n werk in het vervolg meer te gaan zin als een nuttige tijdsbesteding, maar niet meer dan dat. En daarmee dus meer tijd voor mezelf over te houden. Zo heb ik elke vrijdag vrij; hierbij had ik in gedachten dan misschien nog wat consultancy werk te gaan doen op die dag. Deskstudies enzo. En ook mijn vrienden in West AFrika nog wat te ondersteunen. DAt lukt wel een beetje, maar ik kan toch niet zoveel doen als dat ik zou willen. En uiteraard had ik ook weer wat meer willen gaan lezen. Komt er niet van. Maar goed... je hoeft niet te lezen om te filosoferen. Ten slotte is filosofie in mijn beleving niet meer dan het zoeken naar een zin in ons bestaan. DE grote vraag is en blijft: waarom zijn we hier op aarde geplant. De theosofen onder de denkers leggen het antwoord op deze vraag buiten zichzelf: God heeft ons op de aarde gezet, als kroon op de Schepping. Diegenen die dan ook nog eens in de stewardship gedachte (rentmeesterschap) geloven, geven aan dat de mens dan wel de kroon is, maar daarmee de verplichting heeft om goed voor de aarde te zorgen.
Ikzelf ben meer een ecocentrist en geloof dat we op de aarde gezet zijn om onszelf te scheppen en te herscheppen, in volmaakte harmonie met onze omgeving. De wereld is niet voor de mens geschapen, maar de mens is voor de wereld geschapen: ook een soort rentmeesterschap, maar waarbij de schepper de aarde zelf is. De mens is hierbij een logisch gevolg van het scheppingsproces van de aarde: de evolutie. Is deze evolutie gericht of ongericht: is er een patroon te ontdekken in de evolutie die het leven op aarde heeft geleid van eencelligen tot aan iets gecompliceerds als de mens? En dan ook nog met een bepaald doel erachter? Dat is de vraag waarop ik me in mijn filosofische overdenkingen zal gaan richten. Meedenken mag!

Wel doen wat je belooft!!!!

Precies... da's belangrijk. En ik had beloofd even iets meer over de stille periode, mijn nieuwe baan, mijn vakantie in Egypte en mijn nieuwe blogopzet te schrijven. Dat ga ik dus nu doen.

1. De stille periode.
Ik heb na mijn aantreden bij MDF niet zo heel veel meer op mijn blog geschreven. Omdat ik het druk had, en omdat ik niet zeker wist of mensen nog wel zouden lezen nadat ik uit Senegal teruggekomen ben. Een van de doelstellingen die ik had bij het beginnen van de blog, was tenslotte om vrienden en bekenden op de hoogte te stellen van mijn wel en wee in den vreemde. Gelukkig heb ik een aantal reacties gehad op het feit dat ik niet meer schreef, zodat ik niet het idee gekregen heb dat ik alles voor de kat z'n viool opgeschreven heb (uitdrukking van m'n pa). Bovendien heb ik gemerkt dat het mezelf wel wat rust brengt als ik bepaalde dingen van me af schrijf. Al kan ik natuurlijk niet alles van me afschrijven, omdat het gedrocht publiek blijft. Dus... of het nou gelezen wordt of niet... it serves a purpose.
Anyway, ik ben dus een tijdje stil geweest, wat ietwat overeenkomt met mijn periode werken voor MDF. Niet helemaal waar, want ik ben gestopt met schrijven toen ik zat te interrimmen in Sri Lanka. Tja, sindsdien is er best veel gebeurt. Ik heb nagedacht over de vraag die op mij afkwam over het overnemen van het directeurschap in Sri Lanka.. En na wat rijp beraad met deze en gene moest ik toch erkennen, dat het me aan de ene kant leuk leek, maar dat ik aan de andere kant me er nog niet klaar voor voelde om een management functie aan te nemen in een land wat ik niet kende, terwijl ik dan ook nog zou meedraaien in de productie van het kantoor. Dus mensen aansturen, maar ook cursussen draaien en consultancies doen. Dus heb ik naar mijn meerderen moeten bekennen dat ik dat toch nog niet zag zitten. Gelukkig waren ze wel blij met mij als consultant en trainer, dus ze wilden wel graag dat ik bij MDF bleef. Dus heb ik daarna als 'gewone trainer/consultant' een aantal trainingen in NL en in Togo gegeven en heb ik een Congolese organisatie geholpen bij het schrijven van een programma.

Helaas moest ik voor mezelf na het geven van enkele trainingen en het doen van enkele consultancies onderkennen dat de veelheid aan projecten, de focus op proces (met oppervlakkige verdiepingsmogelijkheid op inhoud), het productiedraaien, en mijn aanhoudende nervositeit t.a.v. de taken, erin resulteerden dat ik 's morgens met tegenzin naar m'n werk ging. Mijn collega's waren heel aardig en het omgaan met participanten in trainingen en lokale contacten tijdens consultancies vond ik erg leuk. Maar de druk die ik voelde ging gepaard met slapeloze nachten en sombere buien. Kortom, ik begon lichamelijk en geestelijk te leiden onder de 'stress'. Kennelijk ben ik minder stress bestendig dan ikzelf dacht. Zodoende heb ik een moeilijk besluit moeten nemen: stoppen met mijn werk als trainer/consultant bij MDF. Mijn chefs waren heel begripvol en ik heb veel steun van ze gehad en nog steeds een goed contact. Maar in onderling overleg zijn we erop uitgekomen dat mijn jaarcontract niet is verlengd en ik de laatste tijd mocht gebruiken om een andere baan te zoeken.

Ik had toen de keus: of terug in het free lance consultancy wereldje, waar waarschijnlijk ook wel redelijk wat werk voor me in 't verschiet zou liggen... of terug naar milieubeleid binnen de gemeentelijke overheid. Na de positieve en negatieve aspecten van beide mogelijkheden afgewogen te hebben (met de nodige drank en wijze lessen van mijn omgeving), heb ik er toch maar voor gekozen om me weer op het gemeentelijk milieubeleid te storten. Dat zou gezien mijn mentale staat van ontbinding op het moment wel de beste keus zijn... structuur en vastigheid. Na wat hardnekkig solliciteren en een paar sollicitatiegesprekken, ben ik uiteindelijk aangenomen bij de Gemeente Vianen, alwaar ze me wel zagen zitten als Coordinator Milieu. Maar... niet voordat ik nog een laatste consultancy als free lance consultant uitgevoerd had: het ondersteunen van het NCSA team in Sao Tomé en Principe.

NCSA in STP
Tja, daar lig je dan op de bodem van de put van wanhoop... oké oké, ietwat overdreven, maar zo'n lesje in zelfkennis gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Heb toch moeten onderkennen dat ik niet geknipt was voor het trainer/consultant zijn binnen de MDF kaders. Om voor mezelf wel te ondervinden of ik uberhaupt nog wel met de druk van het doen van consultancies om kon gaan heb ik een opdracht aangenomen om de eilandjes Sao Tomé en Principe voor de kust van Gabon te ondersteunen met de laatste fase van hun National Capacity Self Assessment. Een verlengde dus nog van mijn werk in Dakar. Er zit inmiddels een nieuw persoon op de post van portefeuille management, maar die hebben ze nog even wat meer verantwoordelijkheden gegeven dan ik al had, en hij maakte dan ook een vreugde sprongetje toen ik aangaf hem wel te kunnen ondersteunen. Zodoende heb ik een week op de eilandengroep gebivakkeerd en heb het team van consultants en ambtenaren geholpen met het afmaken van hun einddocument en het mede voorbereiden van de presentatie naar de belanghebbenden toe. En wat bleek... ik kon het nog. Gelukkig!!! Uiteraard sla je zo'n betaalde trip naar een idylische eilanden groep niet zo maar af. Heb uiteindelijk een goede evaluatie gekregen, dus ik ben blij dat ik het gedaan heb. Zoals in onderstaand bericht aangeven heb ik wat foto's op een site gezet, waar geinteresseerden even doorheen kunnen browsen om een idee van het eiland Sao Tomé te krijgen. Helaas gaven die paar dagen keihard werken me geen gelegenheid om naar Principe af te reisen.

Na terugkomst, en het schrijven van mijn missierapport, was het hoog tijd dat mijn vrouw Astrid uitgelaten werd. Die had ook al enige tijd niet meer van een fatsoenlijke vakantie kunnen genieten, dus hadden we een reis besproken naar Egypte.

Avon(d)turen in Egypte
Over de reis naar Egypte kan ik lang of kort zijn. Ik prefereer op dit moment even kort. Veel gezien, veel gedaan.... eigenlijk wel het gebruikelijke over de gebaande paden. Maar het moest er altijd nog een keer van komen en ik kan wel zeggen dat het een fantstische vakantie geworden is. Voor een impressie kun je naar dezelfde foto site als voor Sao Tomé: ik heb de fotos van de Egypte vakantie eraan vastgeplakt. Een leuke groep, een fantastische gids, mooi weer en leuke mensen. Kijk op de website van Shoestring, de reisorganisatie waar we bij geboekt hadden, voor meer info over de route: http://www.shoestring.nl/www/index.php?m=brochure&reiscode=GRSSEE

Werken in Vianen
En dan, nog geen 3 dagen na terugkomst, ben je dan plotseling Coordinator Milieu bij de gemeente Vianen. Link tussen de gemeente en de Milieudienst Zuidoost Utrecht, die veel van de vergunningverlenings-, handhavings- en adviseringstaken van de gemeente op haar bordje heeft; zorgen voor inbreng van milieu- en duurzaamheidsaspecten in gemeentelijk beleid, ruimtelijke plannen, e.d... het lijkt op wat ik in Nijkerk deed. Is er dan nog wel uitdaging?? Ja, die is er voor mij altijd: een nieuwe gemeente betekent nieuwe problematieken (Vianen ligts vlak bij Utrecht, wordt doorkruist door een grote blauwe ader (de Lek), en heeft natuurlijk ander provinciaal beleid. Voor mij dus voldoende te doen. Verder is het een 4-daagse baan, en heb ik de vrijdag vrij om me nog een beetje te bemoeien met projecten en consultancies voor mijn oude contacten in West- en Centraal Afrika. Best of both worlds!!! Nu nog even zien of er nog wat op me af gaat komen. Er zitten wat dingen in de pijplijn, maar daar schrijf ik t.z.t. wel weer even over. Ook geeft de vrijdag me wat meer tijd om me weer wat bezig te gaan houden met mijn andere liefde: filosofie. En daar gaat het laatste stukje dan ook over.


Filosofische uitspattingen
Het moest er toch weer eens van komen. De zijnsvraagstukken, die elk mens voelt opborrelen als het psychologische even minder gaat, hebben bij mij ook weer de nodige uitwerkingen gehad. Veel gesprekken gevoerd met vrienden en bekenden; over hoe ik mezelf zie, hoe zij mij zien; hoe ik en zij in de wereld staan; wat nu belangrijk is en wat niet; en ... de vraag der vragen... Waarom zijn wij hier? Dat laatste is natuurlijk een filosofische vraag bij uitstek. Waar ik nu ook veel over aan het lezen ben, vanuit veel verschillende invalshoeken. Om mijn gedachten te ordenen, wil ik mijn blog gaan gebruiken... als structurerend medium en als klankbord. Misschien zijn er mensen die met me mee willen denken. Lijkt me fijn. Dus... in het vervolg wordt deze blog ook een afspiegeling van mijn brein.... voor mensen met een sterke maag!!!

Maar daarover later meer!

Even wennen: een jaar verder, nieuwe baan en al een tijdje niet meer geschreven

Daar ga je dan. In mijn vorige bericht was het 11 augustus 2007 meen ik. Inmiddels is het juni 2008... .aaarrrggggh zoveel gebeurt, zo weinig geschreven. Waar te beginnen, da's de vraag? Eerst maar even de baan dan: ik was 1 mei 2006 bij MDF training en consultancy begonnen als trainer/consultant. Leuke organisatie, uitdagend werk. Een tikkeltje TE uitdagend voor mij: veel projecten tegelijk, veel dingen doen waar ik me nog niet helemaal prettig bij voelde, veel op reis. Ik heb een aantal trainingen gevolgd en een aantal traingingen gegeven in Nederland, een businessplan voor een organisatie in Congo geschreven, een training in Togo verzorgd, een consultancy in Marokko gedaan voor het Centrum Bevordering van Import uit Ontwikkelingslanden, tijdens een participatieve training een programma ontwikkeld met een Congolees netwerk in Nederland..... je snapt het: veel weg, weinig tijd. En dat ging me niet in de kouwe kleren zitten: ik sliep slecht, was nerveus en vaak somber... niet echt de ideale werkomstandigheden. Heb dan ook in januari aangekondigd te vertrekken bij MDF om me weer op de free lance consultancy markt te gooien OF om een baan in Nl te zoeken in mijn voormalige werkveld, milieubeleid. Het is uiteindelijk het laatste geworden: maar niet nadat ik nog even een consultancy voor de UN uitgevoerd heb in Sao Tomé & Principe. Tja... dat was toch een buitenkansje. Zie voor foto's: http://picasaweb.google.nl/paap68/SaoTom

Eigenlijk wil ik een beetje een nieuwe kant op met deze blog: ik wil er meer een blog voor filosofische overdenkingen van maken. Dan zou ik de naam moeten veranderen en de inhoud. Kan natuurlijk ook een nieuwe blog starten, maar ik denk dat de voorgaande avonturen bijdragen aan hoe ik nu over zaken denk... dus houden we het maar op globetrotter en groene guit.

U hoort nog van mij!!

Nieuwe baan; tijd voor bezinning

Een tijdje niets van me gehoord. Tja, een nieuwe baan brengt een hoop nieuwe uitdagingen met zich mee, en dan heb je niet altijd de tijd om even stil te staan bij je leven en je gedachten op een rijtje of op papier te zetten. En dat is eigenlijk wel zorgwekkend, omdat juist in zulke tijden onze creatieve geest een tandje hoger gezet wordt en met veel nieuwe ideeen in aanraking komt. Als we die ideeen dan vergeten te analyseren en op te schrijven is er een grote kans dat we ze op den duur vergeten. Bij mijn nieuwe werkgever, MDF (www.mdf.nl) wordt algemeen erkend dat de elementen van een training, mits niet toegepast, niet langer dan 6 weken blijven hangen. Dat principe mag volgens mij wel naar ideeen doorgetrokken worden. In een boek wat ik op dit moment aan het lezen ben (Breinkrakers) staat hiervoor een prachtig citaat: zelfs de dunste inkt is duurzamer dan de beste herinnering. Vond ik wel passend.

Over die nieuwe baan: wat heb ik zoal bij MDF uitgevoerd? 1 mei begonnen bij MDF, met een prachtig uitgewerkte introductieperiode. Eerst een weekje met een Project Cycle Management cursus meegelopen.. in het Frans. Lekker binnenkomertje. Hier was ik slechts participant in de tweede week van een twee weekse cursus. Maar dat gaf me wel een aardige indruk van hoe die cursus in elkaar steekt. Daarna een ander scala aan cursussen afgewerkt: Training of Trainers (ToT), Appreciative Inquiry (AI), Institutional Development/ Organisational Strengthening (ID/OS) en Organisational Development for Advisors and Consultants (ODAC). De laatste twee cursussen maken deel uit van een traject wat ik op dit moment volg: International Advisory Trail. Dit is een traject wat tot een soort certificering van consultants moet leiden voor het uitvoeren van opdrachten in variabele culturele settings. Zwaar werk; wel heel erg leuk. Ik zal zo door de tijd heen proberen om de verschillende cursussen en hun toepassingen de revue te laten passeren. Gaat even te ver om dat in dit blogje te doen. Voor meer informatie over de organisatie verwijs ik uiteraard naar de website www.mdf.nl.

Onmiddelijk na mijn laatste cursus hebben m'n bazen me naar de Democratische Republiek Congo geschopt om daar een bedrijfsplan voor een lokale NGO te ontwikkelen. Deze NGO, CIF-Sante genaamd, werkt in het veld van training en consultancy op het gebied van gezondheidszorg. Vanwege allerlei veranderingen zijn er al verscheidene pogingen gedaan om een strategische planning voor het bedrijf te maken in de vorm van een bedrijfsplan; dit is echter nooit helemaal goed uit de verf gekomen, in die zin dat er wel een planning uit voortvloeide, maar dat deze niet in een dusdanig representatief document is gegoten dat deze ook aan mogenlijke financier aangeboden kon worden. En dat mocht ik dus gaan doen: het consolideren en aanpassen van activiteiten die eerder uitgevoerd zijn, deze vastleggen in een zogenaamd LOGFRAME en vervolgens een toekomstprognose maken van de financiele gezondheid van het bedrijf. Knap hoopje werk voor een officiele opdrachtsperiode van 10 dagen; gelukkig hadden m'n bazen me al 20 dagen gegeven om de boel uit te werken, mits ik ook met een collega aldaar zou werken aan mijn International Advisory Trail.

Van dat laatste is niet veel gekomen, omdat het werk inderdaad nogal fors was. Het financiele plaatje van de NGO was verre van helder; er speelden nog allerlei problemen met projecten die aangegaan waren onder ongunstige voorwaarden en het management was dusdanig overbelast dat er niet veel tijd vrijgemaakt kon worden voor participatieve werkmethoden. Veel met individuen om de tafel dus en een grote zelfwerkzaamheid. Voor mij niks nieuws; heb nog nooit anders gedaan. Vooral het financiele plaatje was zwaar, omdat ik daar niet veel expertise in opgebouwd heb. Ik moest hiervoor dan ook samenwerken met een financieel expert, die ook niet veel tijd had en dus niet tot een duidelijke uitleg van zaken kon komen. Maar goed, al met al ben ik tevreden over het resultaat: een stevig businessplan wat niet veel aanpassing behoeft en een 6 maanden planning om de randvoorwaarden voor het businessplan te verzilveren.
Congo zelf: erg interessant. Ik zat in de plaats Goma, tegen de Rwandeese grens aan, onmiddelijk aan Lake Kivu. In 2002 was hier een vulkaan uitgebarsten die een stroom lava door het centrum van de stad heeft geduwd. Veel doden en een onmogelijke ravage waar de bevolking nu nog het puin van ruimt. Kortom, een ietwat surreele setting voor een opdracht. Ik heb spijtig genoeg niet veel van de omgeving gezien: een middagje rondrijden om de lavahaard te gaan zien lag nog net binnen de mogelijkheden. Dus geen Gorilla's in the Mist, geen hike up the volcano. Eigen schuld: ik had mijn maatstaven voor de opdracht hoog gelegd en ik wilde in ieder geval zorgen dat mijn eerste consultancy als een succes beschouwd kon worden... al was het maar door mezelf. De uiteindelijke evaluatie was wel goed, met wat kanttekeningen over het Frans, over het wollig taalgebruik (dus ook weer Frans) en over het financiele gedeelte. The best I can hope for, zullen we maar zeggen. Officieel zit er nog een dag in voor het verwerken van de commentaren, maar ik betwijfel of ik die commentaren nog te zien krijg. That's the life of a consultant: move in, pull out and hope for impact. Na drie weken kwam ik uitgeput weer in Nederland.

Aldaar had ik anderhalve week om tot mezelf te komen, de losse eindjes bij elkaar te knopen en me voor te bereiden op de volgende opdracht: het interim managen van de MDF branche in Colombo, Sri Lanka. Verder merkte ik dat mijn agenda zich langzaam vulde met allerlei opdrachten in binnen en buitenland: een cursus in Marocco, een opdracht voor mijn ouwe werkgevers in Mauritanie, een cursus PCM Frans in Nederland, etc. Verbazingwekkend: ik hoef er zelf niet zo heel veel voor te doen... vooralsnog. Dat gaat snel veranderen: ook ik zal moeten proberen de nodige opdrachten aan te trekken.

Maar goed: nu zit ik in Sri Lanka... te interrimmen. Mijn collega en vrind die op dit moment branche directeur is in Colombo is naar Nl afgereisd om zijn derde kind ter wereld te zien komen en om nog even te genieten van een welverdiende vakantie. En iemand moest hem vervangen: why not me? Wat ben ik hier aan het doen? Voornamelijk ervoor zorgen dat de opdrachten die hier lopen op een degelijke manier afgerond worden. Ondanks dat er hier op het branche kantoor zeer capabele mensen werken, is het niveau van rapportenschrijven bedroevend: er moet een quality control over heen. Verder moeten er beslissingen genomen worden over het al dan niet door laten gaan van trainingen; vragen beantwoord worden van potentiele klanten en nieuwe voorstellen geschreven worden in de vorm van project proposals of Expressions of Interest. En dan staat er ook nog een nieuwe brochure op stapel; moet er aan de website gewerkt worden; wordt er een project database opgezet, etc. waar Petertje ook nog tegenaan mag schoppen.
Gelukkig is Astrid de eerste twee weken op vakantie geweest en heeft ze me morele steun gegeven. Nu nog twee weken aanploeteren in m'n eentje en dan mag m'n vrind het lekker weer zelf gaan overnemen tot hij ergens volgend jaar waarschijnlijk vertrekt. Daarna... one never knows.

Tot later!

More Venezuela

Swimming in Maracaibo lake. Always a bit tricky... you know that there are piranha's and anaconda's swimming around. euhhhh..


Picture of two birds of prey: the gavilan.


Down in the caves. On the way back from Maracaibo, our guides took us to an interesting rockwall with a series of grotoes.


A view from the highest cable car in the world: the Teleferico in Merida. Going from 1500 to 4500 meters. Take asprins, cause the altitude sickness may take you. Not allowed to stay too long on the highest level. But beautiful views.


Look everyone: top of the world. The mountain is called Pico Bolivar... what a surprise!! But it's a beautiful view on major parts of the country.


Donkey ears; an interesting plant growing on the face of the mountain. We walked back from the highest station down to the next one. It was a nice walk, but we had to run the last part, because it was a bit further than we thought and closing time of the cable was nearing.


Next excursion took us towards the lowlands where the Janeros, the Venezolan cowboys lived. We stopped several times on the way; among others at a church in a highland town. This church was constructed by one man for his wife.



Favorite spot of Meridans to go in the weekend. A highland lake with nice walking trails.


Red ibis; just one of the birds we encountered towards Janeros country.



Orinoco dolphin. Beautiful animals, swimming around the boat. They were quite shy, but they also had their territory, in which they would swim around. Now and again, you could hear huffing and puffing from the boat.



Ara's... screaming overhead. Beautifully coloured. A sight!!



Howler monkey... small monkey with a very loud voice. Could be heard from large distances. One could say that they are the Italians under the monkeys.

Op piranha-jacht in Venezuela

Omdat een opdracht in de Centraal Afrikaanse Republiek niet doorging, hebben Astrid en ik besloten om haar zus in Venezuela op te gaan zoeken. Haar zus is inmiddels door Zuid-Amerika aan het reizen, maar zat op dat moment nog in Venezuela, waar ze een Spaans cursus volgde en tegelijkertijd vrijwilligerswerk deed.

Omdat Venezuela een joekelig land is, was het niet mogelijk om een volledige rondreis te maken in de 3 weken die we ervoor gereserveerd hadden. Het werd dus prioriseren. Besloten werd om een kano-tocht over de Orinoco rivier te maken, om de hoogste kabelbaan ter wereld te gaan gebruiken, piranha's te gaan vissen in een laaggelegen cowboy gebied en nog wat uit te rusten op Isla Marguarita.

Het volgende foto materiaal geeft een beetje aan wat we gedaan hebben.


View from our first hotel in Caracas, Venezuela, where we spent our holiday in April 2007 visiting Astrid's sister, who was doing voluntary work and learning Spanish at a Venezuelan coastal town.



View from the plane: highland city Merida from a small plane. This is where we would meet Monique and start our journey. She would arrive a few days later so we arranged a trip before that. Really easy because there are many small travel agencies.


Typical Andinian town.


Beautiful Flames of the Forest with beardmosses attached. Pretty pictures from the Venezuelan highlands.


Visiting the bird museum in Jaji. We met the artist of this museum, a 75 year old guy, who studied in Spain and then made it his life mission to sculpture Amazonean wildlife in order to preserve it for the future generations. He's tried in vain to get funding for a project he had: starting an art school. I promised to see if I could help him. Will send the pictures to the different travel agencies.


Coffee hacienda in Jaji. A nice biological coffee plantation in Jaji where people could stay the night as well. And drink some excellent coffee of course.


Going to see the phenomena Katatumbo. This was a specific lightning that was created by electricity in methane clouds originating from organic matter dispositions on the bottom of Lake Maracaibo. We had to cross various waterways with mangrove vegetation to get to the lake. Beautiful surroundings.


Sleeping in a hammoc in a longhouse above the water. An interesting experience. And then doing a night safari.


A 'babo': a crocodile subspecies that can reach lengths of only up to 1 meter. Nog easy to catch but our guide was quick.


Sleeping in hammocs; horrible experience.