De Paap; globetrotter en groene guit

kijk op de genen

2008-09-28T21:21:00.002+02:00

Nature or Nurture? Een veel gestelde vraag bij gedragswetenschappers: wordt ons gedrag nu voornamelijk bepaald door het erfelijke materiaal wat we van onze ouders via de genen hebben doorgekregen; of worden we meer bepaald door de manier waarop we opgevoed zijn en het milieu/ de sociale omgeving waarin we opgroeien. Uiteraard blijft dit een debat en komen we daar nooit helemaal uit: we kunnen mensen nu eenmaal niet als laboratoriumratten in een geisoleerde omgeving zetten en ze dan blijven observeren of ze aan proeven blootstellen om de reacties te peilen. STatistiek biedt hier enige oplossingen: als je maar genoeg mensen steekproefsgewijs met elkaar vergelijkt zijn er tendensen te onderkennen die met enige mate van zekerheid aan een bepaalde eigenschap/ omstandigheid te wijten zijn. Verder is hier het fenomeen een-eiige tweeling vaak een uitkomst, zeker daar waar de tweeling bij geboorte uit elkaar gehaald zijn en elders en onder andere omstandigheden opgegroeid zijn.

Maar mijn opinie is dat ieder mens een product is van zowel genen als milieu. Dat ligt in lijn met mijn idee dat de mens op de wereld gezet is om zijn genetisch meegekregen eigenschappen tot volle bloei te brengen. Hierbij is zijn omgeving van groot belang: het is de arena waarin het genetische krachtenveld tot een topprestatie mag komen. De omgeving triggert genen in de mens. Dit kan direct of indirect: direct wordt het lichaam van de mens getriggert om op lichamelijke arbeid te reageren - diegenen die meer aanleg tot spiervorming hebben zullen (de zogenaamde mesomorfe mensen) zullen hier sneller en heftiger op reageren dan anderen (de ecto- en endomorfe mensen; resp. de lange dunne en de korte dikke mensen). Indirect kan de omgeving de mens triggeren om na te denken over zijn rol in zijn omgeving, en om daar acties aan te verbinden. Een kind wat in zijn jeugd niet gestimuleerd is om naar buiten te gaan en zich in de natuur te vermaken, zal bij het opgroeien niet gauw tegengestelde keuzes maken.

Waar wil ik hiermee naartoe? Het klinkt misschien eng, maar eigenlijk ben ik ervoor om kinderen op een zo vroeg mogelijke leeftijd te testen op hun genetische potentieel. Hier kunnen specifieke testen voor ontwikkeld worden, die het kind zo min mogelijk stress veroorzaken, maar die wel een indicatie geven over de 'nature' van het kind. Een psychologisch en fysiologisch onderzoek bij de ouders is hierbij een vooropgestelde. Met het beeld van het genetisch potentieel wat hierbij van het kind ontstaat kan een soort zandloper gevormd worden van invloeden vanuit de omgeving die dit potentieel tot bloei kunnen brengen: het kind wordt een brede basis aan stimuli aangeboden, waaruit de ouders door de jaren heen bepaalde zaken kunnen kiezen waarin ze hun kind zich verder willen laten ontwikkelen. Muziek is hierbij belangrijk, maar ook sport, cultuur, wetenschap en natuurbeleving. Door de jaren heen zal het kind zich verfijnen al naar gelang het genetisch potentieel en voorkeuren: specialisatie in een instrument, zangvorm of muziekstijl; specialisatie in kunst, historie, architectuur, e.d. Maar natuurlijk ook specialisatie in natuurfotografie, natuurgidsen, onderzoek, etc. Op het moment dat het kind zich dan gaat voorbereiden om zich uit het ouderlijk huis los te maken, kan het een overwogen keuze maken voor de weg die het wil bewandelen om het eigen potentieel tot volle bloei te laten komen.

ff kijken of ik het nog kan!!!

2008-09-18T22:35:00.002+02:00

Tja, alweer een heeeeele tijd verder. En ik zou nog wel een filosofische blog gaan opzetten. Nou, je ziet het.. filosofen zijn metawetenschappers van de lange adem.

Heb me de laatste maanden hard ingewerkt in het Vianense. Zo hard dat ik het nu zelfs druk begin te krijgen. Ben nu met veel verschillende zaken bezig tijdens mijn werk en daarmee raakt mijn filosofie wat op de achtergrond. en dat terwijl ik me wel had voorgenomen om m'n werk in het vervolg meer te gaan zin als een nuttige tijdsbesteding, maar niet meer dan dat. En daarmee dus meer tijd voor mezelf over te houden. Zo heb ik elke vrijdag vrij; hierbij had ik in gedachten dan misschien nog wat consultancy werk te gaan doen op die dag. Deskstudies enzo. En ook mijn vrienden in West AFrika nog wat te ondersteunen. DAt lukt wel een beetje, maar ik kan toch niet zoveel doen als dat ik zou willen. En uiteraard had ik ook weer wat meer willen gaan lezen. Komt er niet van. Maar goed... je hoeft niet te lezen om te filosoferen. Ten slotte is filosofie in mijn beleving niet meer dan het zoeken naar een zin in ons bestaan. DE grote vraag is en blijft: waarom zijn we hier op aarde geplant. De theosofen onder de denkers leggen het antwoord op deze vraag buiten zichzelf: God heeft ons op de aarde gezet, als kroon op de Schepping. Diegenen die dan ook nog eens in de stewardship gedachte (rentmeesterschap) geloven, geven aan dat de mens dan wel de kroon is, maar daarmee de verplichting heeft om goed voor de aarde te zorgen.
Ikzelf ben meer een ecocentrist en geloof dat we op de aarde gezet zijn om onszelf te scheppen en te herscheppen, in volmaakte harmonie met onze omgeving. De wereld is niet voor de mens geschapen, maar de mens is voor de wereld geschapen: ook een soort rentmeesterschap, maar waarbij de schepper de aarde zelf is. De mens is hierbij een logisch gevolg van het scheppingsproces van de aarde: de evolutie. Is deze evolutie gericht of ongericht: is er een patroon te ontdekken in de evolutie die het leven op aarde heeft geleid van eencelligen tot aan iets gecompliceerds als de mens? En dan ook nog met een bepaald doel erachter? Dat is de vraag waarop ik me in mijn filosofische overdenkingen zal gaan richten. Meedenken mag!

Wel doen wat je belooft!!!!

2008-06-16T21:46:00.002+02:00

Precies... da's belangrijk. En ik had beloofd even iets meer over de stille periode, mijn nieuwe baan, mijn vakantie in Egypte en mijn nieuwe blogopzet te schrijven. Dat ga ik dus nu doen.

1. De stille periode.
Ik heb na mijn aantreden bij MDF niet zo heel veel meer op mijn blog geschreven. Omdat ik het druk had, en omdat ik niet zeker wist of mensen nog wel zouden lezen nadat ik uit Senegal teruggekomen ben. Een van de doelstellingen die ik had bij het beginnen van de blog, was tenslotte om vrienden en bekenden op de hoogte te stellen van mijn wel en wee in den vreemde. Gelukkig heb ik een aantal reacties gehad op het feit dat ik niet meer schreef, zodat ik niet het idee gekregen heb dat ik alles voor de kat z'n viool opgeschreven heb (uitdrukking van m'n pa). Bovendien heb ik gemerkt dat het mezelf wel wat rust brengt als ik bepaalde dingen van me af schrijf. Al kan ik natuurlijk niet alles van me afschrijven, omdat het gedrocht publiek blijft. Dus... of het nou gelezen wordt of niet... it serves a purpose.
Anyway, ik ben dus een tijdje stil geweest, wat ietwat overeenkomt met mijn periode werken voor MDF. Niet helemaal waar, want ik ben gestopt met schrijven toen ik zat te interrimmen in Sri Lanka. Tja, sindsdien is er best veel gebeurt. Ik heb nagedacht over de vraag die op mij afkwam over het overnemen van het directeurschap in Sri Lanka.. En na wat rijp beraad met deze en gene moest ik toch erkennen, dat het me aan de ene kant leuk leek, maar dat ik aan de andere kant me er nog niet klaar voor voelde om een management functie aan te nemen in een land wat ik niet kende, terwijl ik dan ook nog zou meedraaien in de productie van het kantoor. Dus mensen aansturen, maar ook cursussen draaien en consultancies doen. Dus heb ik naar mijn meerderen moeten bekennen dat ik dat toch nog niet zag zitten. Gelukkig waren ze wel blij met mij als consultant en trainer, dus ze wilden wel graag dat ik bij MDF bleef. Dus heb ik daarna als 'gewone trainer/consultant' een aantal trainingen in NL en in Togo gegeven en heb ik een Congolese organisatie geholpen bij het schrijven van een programma.

Helaas moest ik voor mezelf na het geven van enkele trainingen en het doen van enkele consultancies onderkennen dat de veelheid aan projecten, de focus op proces (met oppervlakkige verdiepingsmogelijkheid op inhoud), het productiedraaien, en mijn aanhoudende nervositeit t.a.v. de taken, erin resulteerden dat ik 's morgens met tegenzin naar m'n werk ging. Mijn collega's waren heel aardig en het omgaan met participanten in trainingen en lokale contacten tijdens consultancies vond ik erg leuk. Maar de druk die ik voelde ging gepaard met slapeloze nachten en sombere buien. Kortom, ik begon lichamelijk en geestelijk te leiden onder de 'stress'. Kennelijk ben ik minder stress bestendig dan ikzelf dacht. Zodoende heb ik een moeilijk besluit moeten nemen: stoppen met mijn werk als trainer/consultant bij MDF. Mijn chefs waren heel begripvol en ik heb veel steun van ze gehad en nog steeds een goed contact. Maar in onderling overleg zijn we erop uitgekomen dat mijn jaarcontract niet is verlengd en ik de laatste tijd mocht gebruiken om een andere baan te zoeken.

Ik had toen de keus: of terug in het free lance consultancy wereldje, waar waarschijnlijk ook wel redelijk wat werk voor me in 't verschiet zou liggen... of terug naar milieubeleid binnen de gemeentelijke overheid. Na de positieve en negatieve aspecten van beide mogelijkheden afgewogen te hebben (met de nodige drank en wijze lessen van mijn omgeving), heb ik er toch maar voor gekozen om me weer op het gemeentelijk milieubeleid te storten. Dat zou gezien mijn mentale staat van ontbinding op het moment wel de beste keus zijn... structuur en vastigheid. Na wat hardnekkig solliciteren en een paar sollicitatiegesprekken, ben ik uiteindelijk aangenomen bij de Gemeente Vianen, alwaar ze me wel zagen zitten als Coordinator Milieu. Maar... niet voordat ik nog een laatste consultancy als free lance consultant uitgevoerd had: het ondersteunen van het NCSA team in Sao Tomé en Principe.

NCSA in STP
Tja, daar lig je dan op de bodem van de put van wanhoop... oké oké, ietwat overdreven, maar zo'n lesje in zelfkennis gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Heb toch moeten onderkennen dat ik niet geknipt was voor het trainer/consultant zijn binnen de MDF kaders. Om voor mezelf wel te ondervinden of ik uberhaupt nog wel met de druk van het doen van consultancies om kon gaan heb ik een opdracht aangenomen om de eilandjes Sao Tomé en Principe voor de kust van Gabon te ondersteunen met de laatste fase van hun National Capacity Self Assessment. Een verlengde dus nog van mijn werk in Dakar. Er zit inmiddels een nieuw persoon op de post van portefeuille management, maar die hebben ze nog even wat meer verantwoordelijkheden gegeven dan ik al had, en hij maakte dan ook een vreugde sprongetje toen ik aangaf hem wel te kunnen ondersteunen. Zodoende heb ik een week op de eilandengroep gebivakkeerd en heb het team van consultants en ambtenaren geholpen met het afmaken van hun einddocument en het mede voorbereiden van de presentatie naar de belanghebbenden toe. En wat bleek... ik kon het nog. Gelukkig!!! Uiteraard sla je zo'n betaalde trip naar een idylische eilanden groep niet zo maar af. Heb uiteindelijk een goede evaluatie gekregen, dus ik ben blij dat ik het gedaan heb. Zoals in onderstaand bericht aangeven heb ik wat foto's op een site gezet, waar geinteresseerden even doorheen kunnen browsen om een idee van het eiland Sao Tomé te krijgen. Helaas gaven die paar dagen keihard werken me geen gelegenheid om naar Principe af te reisen.

Na terugkomst, en het schrijven van mijn missierapport, was het hoog tijd dat mijn vrouw Astrid uitgelaten werd. Die had ook al enige tijd niet meer van een fatsoenlijke vakantie kunnen genieten, dus hadden we een reis besproken naar Egypte.

Avon(d)turen in Egypte
Over de reis naar Egypte kan ik lang of kort zijn. Ik prefereer op dit moment even kort. Veel gezien, veel gedaan.... eigenlijk wel het gebruikelijke over de gebaande paden. Maar het moest er altijd nog een keer van komen en ik kan wel zeggen dat het een fantstische vakantie geworden is. Voor een impressie kun je naar dezelfde foto site als voor Sao Tomé: ik heb de fotos van de Egypte vakantie eraan vastgeplakt. Een leuke groep, een fantastische gids, mooi weer en leuke mensen. Kijk op de website van Shoestring, de reisorganisatie waar we bij geboekt hadden, voor meer info over de route: http://www.shoestring.nl/www/index.php?m=brochure&reiscode=GRSSEE

Werken in Vianen
En dan, nog geen 3 dagen na terugkomst, ben je dan plotseling Coordinator Milieu bij de gemeente Vianen. Link tussen de gemeente en de Milieudienst Zuidoost Utrecht, die veel van de vergunningverlenings-, handhavings- en adviseringstaken van de gemeente op haar bordje heeft; zorgen voor inbreng van milieu- en duurzaamheidsaspecten in gemeentelijk beleid, ruimtelijke plannen, e.d... het lijkt op wat ik in Nijkerk deed. Is er dan nog wel uitdaging?? Ja, die is er voor mij altijd: een nieuwe gemeente betekent nieuwe problematieken (Vianen ligts vlak bij Utrecht, wordt doorkruist door een grote blauwe ader (de Lek), en heeft natuurlijk ander provinciaal beleid. Voor mij dus voldoende te doen. Verder is het een 4-daagse baan, en heb ik de vrijdag vrij om me nog een beetje te bemoeien met projecten en consultancies voor mijn oude contacten in West- en Centraal Afrika. Best of both worlds!!! Nu nog even zien of er nog wat op me af gaat komen. Er zitten wat dingen in de pijplijn, maar daar schrijf ik t.z.t. wel weer even over. Ook geeft de vrijdag me wat meer tijd om me weer wat bezig te gaan houden met mijn andere liefde: filosofie. En daar gaat het laatste stukje dan ook over.

Filosofische uitspattingen
Het moest er toch weer eens van komen. De zijnsvraagstukken, die elk mens voelt opborrelen als het psychologische even minder gaat, hebben bij mij ook weer de nodige uitwerkingen gehad. Veel gesprekken gevoerd met vrienden en bekenden; over hoe ik mezelf zie, hoe zij mij zien; hoe ik en zij in de wereld staan; wat nu belangrijk is en wat niet; en ... de vraag der vragen... Waarom zijn wij hier? Dat laatste is natuurlijk een filosofische vraag bij uitstek. Waar ik nu ook veel over aan het lezen ben, vanuit veel verschillende invalshoeken. Om mijn gedachten te ordenen, wil ik mijn blog gaan gebruiken... als structurerend medium en als klankbord. Misschien zijn er mensen die met me mee willen denken. Lijkt me fijn. Dus... in het vervolg wordt deze blog ook een afspiegeling van mijn brein.... voor mensen met een sterke maag!!!

Maar daarover later meer!

Even wennen: een jaar verder, nieuwe baan en al een tijdje niet meer geschreven

2008-06-13T14:57:00.003+02:00

Daar ga je dan. In mijn vorige bericht was het 11 augustus 2007 meen ik. Inmiddels is het juni 2008... .aaarrrggggh zoveel gebeurt, zo weinig geschreven. Waar te beginnen, da's de vraag? Eerst maar even de baan dan: ik was 1 mei 2006 bij MDF training en consultancy begonnen als trainer/consultant. Leuke organisatie, uitdagend werk. Een tikkeltje TE uitdagend voor mij: veel projecten tegelijk, veel dingen doen waar ik me nog niet helemaal prettig bij voelde, veel op reis. Ik heb een aantal trainingen gevolgd en een aantal traingingen gegeven in Nederland, een businessplan voor een organisatie in Congo geschreven, een training in Togo verzorgd, een consultancy in Marokko gedaan voor het Centrum Bevordering van Import uit Ontwikkelingslanden, tijdens een participatieve training een programma ontwikkeld met een Congolees netwerk in Nederland..... je snapt het: veel weg, weinig tijd. En dat ging me niet in de kouwe kleren zitten: ik sliep slecht, was nerveus en vaak somber... niet echt de ideale werkomstandigheden. Heb dan ook in januari aangekondigd te vertrekken bij MDF om me weer op de free lance consultancy markt te gooien OF om een baan in Nl te zoeken in mijn voormalige werkveld, milieubeleid. Het is uiteindelijk het laatste geworden: maar niet nadat ik nog even een consultancy voor de UN uitgevoerd heb in Sao Tomé & Principe. Tja... dat was toch een buitenkansje. Zie voor foto's: http://picasaweb.google.nl/paap68/SaoTom

Eigenlijk wil ik een beetje een nieuwe kant op met deze blog: ik wil er meer een blog voor filosofische overdenkingen van maken. Dan zou ik de naam moeten veranderen en de inhoud. Kan natuurlijk ook een nieuwe blog starten, maar ik denk dat de voorgaande avonturen bijdragen aan hoe ik nu over zaken denk... dus houden we het maar op globetrotter en groene guit.

U hoort nog van mij!!

Nieuwe baan; tijd voor bezinning

2007-08-11T10:10:00.000+02:00

Een tijdje niets van me gehoord. Tja, een nieuwe baan brengt een hoop nieuwe uitdagingen met zich mee, en dan heb je niet altijd de tijd om even stil te staan bij je leven en je gedachten op een rijtje of op papier te zetten. En dat is eigenlijk wel zorgwekkend, omdat juist in zulke tijden onze creatieve geest een tandje hoger gezet wordt en met veel nieuwe ideeen in aanraking komt. Als we die ideeen dan vergeten te analyseren en op te schrijven is er een grote kans dat we ze op den duur vergeten. Bij mijn nieuwe werkgever, MDF (www.mdf.nl) wordt algemeen erkend dat de elementen van een training, mits niet toegepast, niet langer dan 6 weken blijven hangen. Dat principe mag volgens mij wel naar ideeen doorgetrokken worden. In een boek wat ik op dit moment aan het lezen ben (Breinkrakers) staat hiervoor een prachtig citaat: zelfs de dunste inkt is duurzamer dan de beste herinnering. Vond ik wel passend.

Over die nieuwe baan: wat heb ik zoal bij MDF uitgevoerd? 1 mei begonnen bij MDF, met een prachtig uitgewerkte introductieperiode. Eerst een weekje met een Project Cycle Management cursus meegelopen.. in het Frans. Lekker binnenkomertje. Hier was ik slechts participant in de tweede week van een twee weekse cursus. Maar dat gaf me wel een aardige indruk van hoe die cursus in elkaar steekt. Daarna een ander scala aan cursussen afgewerkt: Training of Trainers (ToT), Appreciative Inquiry (AI), Institutional Development/ Organisational Strengthening (ID/OS) en Organisational Development for Advisors and Consultants (ODAC). De laatste twee cursussen maken deel uit van een traject wat ik op dit moment volg: International Advisory Trail. Dit is een traject wat tot een soort certificering van consultants moet leiden voor het uitvoeren van opdrachten in variabele culturele settings. Zwaar werk; wel heel erg leuk. Ik zal zo door de tijd heen proberen om de verschillende cursussen en hun toepassingen de revue te laten passeren. Gaat even te ver om dat in dit blogje te doen. Voor meer informatie over de organisatie verwijs ik uiteraard naar de website www.mdf.nl.

Onmiddelijk na mijn laatste cursus hebben m'n bazen me naar de Democratische Republiek Congo geschopt om daar een bedrijfsplan voor een lokale NGO te ontwikkelen. Deze NGO, CIF-Sante genaamd, werkt in het veld van training en consultancy op het gebied van gezondheidszorg. Vanwege allerlei veranderingen zijn er al verscheidene pogingen gedaan om een strategische planning voor het bedrijf te maken in de vorm van een bedrijfsplan; dit is echter nooit helemaal goed uit de verf gekomen, in die zin dat er wel een planning uit voortvloeide, maar dat deze niet in een dusdanig representatief document is gegoten dat deze ook aan mogenlijke financier aangeboden kon worden. En dat mocht ik dus gaan doen: het consolideren en aanpassen van activiteiten die eerder uitgevoerd zijn, deze vastleggen in een zogenaamd LOGFRAME en vervolgens een toekomstprognose maken van de financiele gezondheid van het bedrijf. Knap hoopje werk voor een officiele opdrachtsperiode van 10 dagen; gelukkig hadden m'n bazen me al 20 dagen gegeven om de boel uit te werken, mits ik ook met een collega aldaar zou werken aan mijn International Advisory Trail.

Van dat laatste is niet veel gekomen, omdat het werk inderdaad nogal fors was. Het financiele plaatje van de NGO was verre van helder; er speelden nog allerlei problemen met projecten die aangegaan waren onder ongunstige voorwaarden en het management was dusdanig overbelast dat er niet veel tijd vrijgemaakt kon worden voor participatieve werkmethoden. Veel met individuen om de tafel dus en een grote zelfwerkzaamheid. Voor mij niks nieuws; heb nog nooit anders gedaan. Vooral het financiele plaatje was zwaar, omdat ik daar niet veel expertise in opgebouwd heb. Ik moest hiervoor dan ook samenwerken met een financieel expert, die ook niet veel tijd had en dus niet tot een duidelijke uitleg van zaken kon komen. Maar goed, al met al ben ik tevreden over het resultaat: een stevig businessplan wat niet veel aanpassing behoeft en een 6 maanden planning om de randvoorwaarden voor het businessplan te verzilveren.
Congo zelf: erg interessant. Ik zat in de plaats Goma, tegen de Rwandeese grens aan, onmiddelijk aan Lake Kivu. In 2002 was hier een vulkaan uitgebarsten die een stroom lava door het centrum van de stad heeft geduwd. Veel doden en een onmogelijke ravage waar de bevolking nu nog het puin van ruimt. Kortom, een ietwat surreele setting voor een opdracht. Ik heb spijtig genoeg niet veel van de omgeving gezien: een middagje rondrijden om de lavahaard te gaan zien lag nog net binnen de mogelijkheden. Dus geen Gorilla's in the Mist, geen hike up the volcano. Eigen schuld: ik had mijn maatstaven voor de opdracht hoog gelegd en ik wilde in ieder geval zorgen dat mijn eerste consultancy als een succes beschouwd kon worden... al was het maar door mezelf. De uiteindelijke evaluatie was wel goed, met wat kanttekeningen over het Frans, over het wollig taalgebruik (dus ook weer Frans) en over het financiele gedeelte. The best I can hope for, zullen we maar zeggen. Officieel zit er nog een dag in voor het verwerken van de commentaren, maar ik betwijfel of ik die commentaren nog te zien krijg. That's the life of a consultant: move in, pull out and hope for impact. Na drie weken kwam ik uitgeput weer in Nederland.

Aldaar had ik anderhalve week om tot mezelf te komen, de losse eindjes bij elkaar te knopen en me voor te bereiden op de volgende opdracht: het interim managen van de MDF branche in Colombo, Sri Lanka. Verder merkte ik dat mijn agenda zich langzaam vulde met allerlei opdrachten in binnen en buitenland: een cursus in Marocco, een opdracht voor mijn ouwe werkgevers in Mauritanie, een cursus PCM Frans in Nederland, etc. Verbazingwekkend: ik hoef er zelf niet zo heel veel voor te doen... vooralsnog. Dat gaat snel veranderen: ook ik zal moeten proberen de nodige opdrachten aan te trekken.

Maar goed: nu zit ik in Sri Lanka... te interrimmen. Mijn collega en vrind die op dit moment branche directeur is in Colombo is naar Nl afgereisd om zijn derde kind ter wereld te zien komen en om nog even te genieten van een welverdiende vakantie. En iemand moest hem vervangen: why not me? Wat ben ik hier aan het doen? Voornamelijk ervoor zorgen dat de opdrachten die hier lopen op een degelijke manier afgerond worden. Ondanks dat er hier op het branche kantoor zeer capabele mensen werken, is het niveau van rapportenschrijven bedroevend: er moet een quality control over heen. Verder moeten er beslissingen genomen worden over het al dan niet door laten gaan van trainingen; vragen beantwoord worden van potentiele klanten en nieuwe voorstellen geschreven worden in de vorm van project proposals of Expressions of Interest. En dan staat er ook nog een nieuwe brochure op stapel; moet er aan de website gewerkt worden; wordt er een project database opgezet, etc. waar Petertje ook nog tegenaan mag schoppen.
Gelukkig is Astrid de eerste twee weken op vakantie geweest en heeft ze me morele steun gegeven. Nu nog twee weken aanploeteren in m'n eentje en dan mag m'n vrind het lekker weer zelf gaan overnemen tot hij ergens volgend jaar waarschijnlijk vertrekt. Daarna... one never knows.

Tot later!

More Venezuela

2007-05-26T21:23:00.001+02:00

Swimming in Maracaibo lake. Always a bit tricky... you know that there are piranha's and anaconda's swimming around. euhhhh..

Picture of two birds of prey: the gavilan.

Down in the caves. On the way back from Maracaibo, our guides took us to an interesting rockwall with a series of grotoes.

A view from the highest cable car in the world: the Teleferico in Merida. Going from 1500 to 4500 meters. Take asprins, cause the altitude sickness may take you. Not allowed to stay too long on the highest level. But beautiful views.

Look everyone: top of the world. The mountain is called Pico Bolivar... what a surprise!! But it's a beautiful view on major parts of the country.

Donkey ears; an interesting plant growing on the face of the mountain. We walked back from the highest station down to the next one. It was a nice walk, but we had to run the last part, because it was a bit further than we thought and closing time of the cable was nearing.

Next excursion took us towards the lowlands where the Janeros, the Venezolan cowboys lived. We stopped several times on the way; among others at a church in a highland town. This church was constructed by one man for his wife.

Favorite spot of Meridans to go in the weekend. A highland lake with nice walking trails.

Red ibis; just one of the birds we encountered towards Janeros country.

Orinoco dolphin. Beautiful animals, swimming around the boat. They were quite shy, but they also had their territory, in which they would swim around. Now and again, you could hear huffing and puffing from the boat.

Ara's... screaming overhead. Beautifully coloured. A sight!!

Howler monkey... small monkey with a very loud voice. Could be heard from large distances. One could say that they are the Italians under the monkeys.

Op piranha-jacht in Venezuela

2007-05-13T13:54:00.000+02:00

Omdat een opdracht in de Centraal Afrikaanse Republiek niet doorging, hebben Astrid en ik besloten om haar zus in Venezuela op te gaan zoeken. Haar zus is inmiddels door Zuid-Amerika aan het reizen, maar zat op dat moment nog in Venezuela, waar ze een Spaans cursus volgde en tegelijkertijd vrijwilligerswerk deed.

Omdat Venezuela een joekelig land is, was het niet mogelijk om een volledige rondreis te maken in de 3 weken die we ervoor gereserveerd hadden. Het werd dus prioriseren. Besloten werd om een kano-tocht over de Orinoco rivier te maken, om de hoogste kabelbaan ter wereld te gaan gebruiken, piranha's te gaan vissen in een laaggelegen cowboy gebied en nog wat uit te rusten op Isla Marguarita.

Het volgende foto materiaal geeft een beetje aan wat we gedaan hebben.

View from our first hotel in Caracas, Venezuela, where we spent our holiday in April 2007 visiting Astrid's sister, who was doing voluntary work and learning Spanish at a Venezuelan coastal town.

View from the plane: highland city Merida from a small plane. This is where we would meet Monique and start our journey. She would arrive a few days later so we arranged a trip before that. Really easy because there are many small travel agencies.

Typical Andinian town.

Beautiful Flames of the Forest with beardmosses attached. Pretty pictures from the Venezuelan highlands.

Visiting the bird museum in Jaji. We met the artist of this museum, a 75 year old guy, who studied in Spain and then made it his life mission to sculpture Amazonean wildlife in order to preserve it for the future generations. He's tried in vain to get funding for a project he had: starting an art school. I promised to see if I could help him. Will send the pictures to the different travel agencies.

Coffee hacienda in Jaji. A nice biological coffee plantation in Jaji where people could stay the night as well. And drink some excellent coffee of course.

Going to see the phenomena Katatumbo. This was a specific lightning that was created by electricity in methane clouds originating from organic matter dispositions on the bottom of Lake Maracaibo. We had to cross various waterways with mangrove vegetation to get to the lake. Beautiful surroundings.

Sleeping in a hammoc in a longhouse above the water. An interesting experience. And then doing a night safari.

A 'babo': a crocodile subspecies that can reach lengths of only up to 1 meter. Nog easy to catch but our guide was quick.

Sleeping in hammocs; horrible experience.

Cape Verde: een verademing

2007-05-06T17:04:00.000+02:00

Na even lekker uitgehuild te hebben over mijn misgelopen opdracht in de Centraal Afrikaanse Republiek, heb ik me voorbereid op mijn opdracht in Cape Verde. Hier was het team van consultants bezig om hun capaciteitsanalyses om te zetten naar een actieplan en ze hadden een internationale consultant nodig om de boel een beetje te begeleiden: hoe kom je van een analyse naar een strategie en actieplan. Toen ze uiteraard vroegen of ik een consultant kende die dat wel zou kunnen doen, gilde ik natuurlijk onmiddelijk: ja, IKKE!!! Was nog nooit in dit land geweest en het leek me daarom erg leuk om er eens een kijkje te nemen en om de mensen te ontmoeten met wie ik wel veel van gedachten had gewisseld, maar die ik nog maar vluchtig gesproken had tijdens de workshop van April 2006 in Dakar.

Hier hoefde gelukkig geen visum voor in Brussel geregeld te worden; dat kon op het vliegveld van het hoofdeiland Santiago, waar ik in de hoofdstad Praia aan zou komen. Ik heb me voorbereid door de rapporten van de consultants in het Portugees te lezen en mijn opmerkingen erbij te plaatsen: 3 rapporten van ongeveer 100 bladzijden. Goed voor mijn Portugees, niet goed voor mijn nachtrust. Het lijkt weliswaar op het Spaans, wat ik wat beter beheers, maar je moet het toch heel aandachtig lezen om er wijs uit te worden. En natuurlijk heb ik de toolkits van de NCSA nog even doorgenomen; ook de mappen van MDF, mijn toekomstig werkgever, kwamen qua programmamanagement van pas. Ik heb het hele programma in dagpresentaties voorbereid, zodat het vantevoren duidelijk was wat er van dag tot dag behandeld zou worden.
Ik kwam uiteindelijk op een schappelijke tijd in de middag aan en werd keurig opgehaald door een chauffeur van de UNDP. Die heeft me keurig in een net hotel afgeleverd. 's Avonds redelijk vroeg naar een restaurant gerend om wat te eten: het vliegtuigvoer viel een beetje tegen. Dus heb ik een lekkere rijst met zeevruchten zitten verorberen. Yummie!! Teruggekomen bij het hotel zat mijn UNDP collega op me te wachten om me mee uit eten te nemen... Ik heb helaas moeten afslaan, maar heb nog wel even wat afspraken gemaakt voor de volgende dag.

De dag erop begon de training. In de week van training heb ik met het team van 3 consultants, de projectleider, de UNDP vertegenwoordiger en de contactpersonen voor de conventies gewerkt aan een logische werkstructuur voor hun actieplan. Daarvoor moesten de onderdelen LOGFRAMING, Multi-Criteria Analyse, strategische analyse, etc. wel nog even de revue passeren. De consultants pikten alles aardig op, maar je kon toch nog wel zien dat ze niet echt gewend waren om met zulke instrumenten hun planningen te maken. Veel versimpelde voorbeelden dus en wat oefeningetjes voor henzelf. Ook hebben ze hun eigen rapporten gepresenteerd. Uitendelijk hebben we een presentatie voor de terugkoppeling naar het ministerie gemaakt en een werkplan voor de komende maanden. Uit de mondelinge evaluatie bleek dat ze de manier van werken erg konden waarderen en dat ze er veel van opgestoken hadden; niet alleen voor deze opdracht, maar ook voor hun toekomstige werk. Kijk, daar doe je het dan voor!!

Nu meer dan een maand verder heb ik overigens nog geen uitgebreid werkplan van de groep gekregen en zijn de schriftelijke evaluaties tot noch toe niet binnnen. Da's dan weer zorgwekkend. Maar goed, de projectleider, een jonge vent, had net zijn pa verloren toen ik aankwam, en was dan ook niet altijd even aanwezig.

Wel heb ik nog de mogelijkheid gehad om op de zondag gedurende mijn bezoek nog wat van het eiland te gaan verkennen. Ook Santiago is een droog eiland, maar nog net wat groener dan Lanzarote. We zijn via de scenic route naar het strand aan de andere kant van het eiland gereden; een populair zandstrand bij de lokale bevolking. Daar wat gegeten en toen via de andere kust teruggereden. Nu volgen wat plaatjes van mijn verblijf, de werkgroep en mijn excursie.

Me and the team of consultants during my mission to Cape Verde in the last week of March. NO, we weren't always sitting in a restaurant, eating and drinking. This was a dinner that I offered to the consultants to grease the wheels and get to know each other a little. They had been working together for quite some time already, but for me it was good to see them out of the usual working setting.

An impression of the working sessions.

The dry earth of Santiago Island, Cape Verde. I was lucky enough to be able to organise a small excursion for myself on Sunday. I rented a tourist taxi, that would follow the tourist route along several interesting sights: a botanic garden, a few interesting villages, finally to arrive at the most popular beach of the island, where in the weekend the locals gathered.

The botanic gardens were well kept and harboured a wide range of plants in a beautiful setting.

Market in one of the villages on the way.

Rocky outcrops were a prominent feature of the country side.

Church in one of the villages.

The beach!!! First, my companions (my UNDP colleague and his wife) had dinner in a nearby restaurant, and then I went for a swim. VEry popular spot, for both foreigners and locals.

I had a very good time in Cape Verde. Hope to be able to visit it again some time, but then some other islands, as apparently, they all differ very much.

Probleempje: Centraal Afrikaanse Republiek

2007-05-06T16:27:00.000+02:00

Ben ik een zijkerd? Ik hoop het toch niet. Toch kreeg ik op een gegeven moment dat idee, toen ik voor een nieuwe opdracht in de Centraal Afrikaanse Republiek ongeveer elke dag moest vragen of ze mijn contract nou al eens opgesteld hadden. Zonder contract geen visum (heb ik ze wijsgemaakt) en zonder visum geen inreis. Dat begon allemaal zo'n 4 weken voor mijn eigenlijke vertrek. Mijn opdrachtgever, een voormalig minister van landbouw in CAR, gaf aan dat er wat probleempjes waren met de recrutering, vanwege UNDP procedures voor consultants. De oorspronkelijk voorziene aanvangdatum voor mijn bezoek was gepland op 6 maart, maar dat zou helaas niet gehaald worden. Dus of ik bereid was om het tot de 17 maart op wilde schuiven; dan zou het zeker lukken, verzekerde mijn UNDP collega. Nou ja, er moest dan wel eerst iets met mijn andere opdrachtgever in Cape Verde geregeld worden, maar ik heb toch maar aangegeven dat dat wel zou lukken (na overleg met de UNDP in Cape Verde).
Dus ik had goede hoop om de twee opdraachten te kunnen combineren en vanuit CAR via Dakar door te kunnen vliegen naar Cape Verde. DAt zou me ook nog de mogelijkheid geven om een paar daagjes in Dakar te bivakeren en mijn vriendjes en vriendinnetjes daar met mijn aanwezigheid te verheugen.

Vergeet het maar!!! Ongeveer 3 dagen voor de voorziene vertrekdatum heb ik, na veel zeuren, een skype gesprek met de projectleider gehad (De voormalig minister), waaruit bleek dat ze nog steeds niks hadden kunnen doen met de UNDP op gebied van het recruteren. Toen heb ik ook moeten zeggen dat mijn bezoek aan CAR voor het trainen van het projectteam op gebied van NCSA dan jammer genoeg niet door zou kunnen gaan. De projectleider verzekerde me dat het waarschijnlijk rond 30 maart wel zou lukken. Hij gaf aan dat het volk van CAR mij nodig had om tot een goede uitkomst te komen en dat ik daarvoor toch zeker mijn vakantie wel kon afzeggen, zodat ik na de Cape Verde opdracht zou kunnen komen? Haha... geinponem. Uiteraard heb ik respectvol aangegeven dat ik zijn positie begreep en dat het me ook erg bedroefde, maar dat dat tickets reeds betaald waren en dat er niet gecancelled kon worden. Hij vond dat ik er nog maar een nachtje over moest slapen. En lekker geslapen heb ik... maar ben niet van mening veranderd. Dus, jammer genoeg geen bezoek aan CAR. Het tweede hands laptopje, wat ik voor de projectleider van mijn vorige opdracht in CAR, Ambroise, had gekocht, zou ik dus ook niet kunnen meenemen. En daar heb ik uiteraard nog wel de nodige mailtjes over gekregen van Ambroise, of ik de laptop niet via de post kon opsturen. Maar ik heb hem aangegeven dat deze dan waarschijnlijk als zelfbouwpakket van losse onderdelen zou aankomen en dat risico wilde ik niet nemen. Dus ook hier: jammer maar helaas.

Dan maar voorbereiden op mijn trip naar CApe VErde.

Opdrachten voor de UN

2007-03-07T09:08:00.000+01:00

En wat doe je dan als je terugkomt van vakantie in Lanzarote? Aan het werk weer!! Ik had nog een opdracht liggen voor de UNDP: het schrijven van de regionale strategie voor West- en Centraal Afrika met betrekking tot aanpassing aan klimaatverandering. Een interessante opdracht, waar mijn opdrachtgever me maarliefst 7 dagen voor gaf! Wow... een hele strategie voor de komende jaren schrijven in 7 dagen... een flinke uitdaging (lees: een ondoenlijke klus). Maar goed, je investeerd jezelf ook een beetje tenslotte, want hieruit zouden weer andere opdrachten kunnen volgen en het schrijven van zo'n strategie maakt je natuurlijk wel 'de expert' voor de regio. Beetje netwerken. Ik verwachte er ongeveer het dubbele in te steken, maar omdat ik toch nog geen andere opdrachten had, maakte dat ook niet zoveel uit.

Hoe werkt zoiets? Normalerwijze kijk je op speciale websites waar zogenaamde tenders op staan: dit zijn opdrachtomschrijvingen met een vraag om consultants die de opdracht kunnen uitvoeren. Daar schrijf je je dan op in en dan is het even afwachten of je de taak krijgt. In mijn geval werkt het iets anders: ik krijg opdrachten van oud-collega's uit Dakar, de WCA regio of New York. Meestal sturen ze een email of skypen ze, leggen de opdracht uit en vragen of ik geinteresseerd ben. Vaak vragen ze dan aan mij of ik de Terms of Reference will schrijven: dit is een omschrijving van de opdracht met doelen, resultaten, tijdsbestek en een profiel van de consultant.. die mij dan toevallig op het lijf geschreven is. De TOR wordt dan in de organisatie geformaliseerd en er wordt een contract opgesteld voor een van te voren overeengekomen hoeveelheid dagen en een consultants fee (dagvergoeding). Als de opdracht in het buitenland is, regelt de opdrachtgever de tickets, de ontvangst in het land en het hotel aldaar; ook ontvang ik dan nog een landenvergoeding voor de hotelkosten en het voedsel. De kosten voor mijn visum, die ik zelf moet regelen, worden ook vergoed, evenals de reiskosten die ik in Nederland maak. Is de opdracht te doen vanaf mijn zolderkamertje, dan ontvang ik alleen mijn dagvergoeding.

Welk soort opdrachten heb ik tot nu toe uitgevoerd? Nou de klimaatstrategie is er dus een van. Verder heb ik gewerkt aan evaluaties van documenten die door landenteams geschreven zijn op het gebied van capaciteitsontwikkeling voor het uitvoeren van internationale milieuconvenanten (Biodiversiteit, Landdegradatie en Klimaatverandering). Dit is een voortvloeisel uit mijn werk in Dakar, waar ik deze portefeuille beheerde. Een andere job was voor mijn ex-collega Biodiversiteit uit Dakar; hiervoor heb ik een jaarevaluatie geschreven en enkele projecten geinitieerd in Mali, Niger, Senegal, Togo en Benin. Niet makkelijk, want de Global Environment Facility heeft een nieuwe voorzitter die denkt dat het haar speeltje is en de hele boel nu reorganiseerd; nieuwe procedures en strengere controle. En dat komt een regio als Afrika niet ten goede, waar de projectformuleringscapaciteit toch al niet hoog is. Vervolgens nog een opdracht over de invloed van klimaatverandering op de kustgebieden in de regio West-Afrika; hier moeten gemeenschappen leren omgaan met de veranderingen in het klimaat, die nadelige effecten hebben op regenval, zeewaterpeil en hygiene. Sommige gebieden zullen te maken hebben met meer droogte (uiteraard gebieden die al te kampen hebben met droogten); andere zullen meer regenval krijgen, met hogere bodemerosie en watergedragen ziekten tot gevolg. Weer andere, zoals de eilandjes in de regio (Sao Tome en Principe, Cape Verdes, eilanden voor de kust van Guinea Bissau, Guinea Equatorial, etc) krijgen te maken met het onderlopen van gebieden langs de kust. En wederom: dit in een regio waar de capaciteiten om hiermee om te gaan toch al laag zijn. Bij deze opdracht gaat het vooral om de leereffecten van maatregelen te verspreiden onder de gemeenschappen; er worden pilots ingezet om bestaande maatregelen te verbeteren of maatregelen die elders goed werken te introduceren. Een laatste opdracht, de enige waarvoor ik naar de regio toegereisd ben, ging over het schrijven van een projectvoorstel voor capaciteitsopbouw van het juridisch-institutionele apparaat in de Centraal Afrikaanse Republiek wat zich bezig houdt met het duurzaam beheer van gronden om landdegradatie te voorkomen. Dat was een erg leuke opdracht, waarvoor ik naar Bangui, de hoofdstad van CAR, afgereisd ben en met een groep lokale consultants via het ontwerpen van een LOGFRAME voor het project het voorstel op een logische manier handen en voeten heb gegeven. Ook lobbyen heb ik daar veel gedaan: GEF vraagt tegenwoordig veel cofinanciering, die dan bij andere organisaties losgepeuterd moet worden. Niet makkelijk, wel interessant, omdat het een aardig beeld geeft van wat zij in het land en de regio aan projecten uitvoeren. Ook nog even met de Minister van Milieu gebabbeld; hij wilde niet eens met mij op de foto.

En nu? Nu zit ik te wachten op twee opdrachten in de regio: nog een in de CAR en een andere op de Kaapverdische Eilanden. Allebei ter begeleiding van een landenteam in hun capaciteitsopbouw proces. Ze zijn bezig met het implementeren van de National Capacity Self Assessment, de projecten die in Dakar in mijn portefeuille zaten. En wie beter om dat proces te begeleiden dan ik? Dat zou de laatste twee weken van maart moeten gaan plaatsvinden. Ik heb er veel zin in.

Dat zijn dan wel mijn laatste opdrachten, omdat ik in de tussentijd, na veel netwerken, een baan heb weten te bemachtigen bij MDF (www.mdf.nl). Hier krijg ik een opleiding als trainer/consultant op gebied van institutionele capaciteitsopbouw in ontwikkelingslanden: Project Cycle Management, Transfer of Technology, Human Resource Management, etc. Hiervoor zal ik waarschijnlijk ook weer wat af gaan reizen: in Augustus zit ik al in Togo om daar een Project Cycle Management cursus te gaan geven aan een zuster bedrijf. Daarna een paar maanden meelopen in of Sri Lanka of Vietnam. En daarna zien we wel weer.....

Camera naar de klote!! Geen Lanzarote

2007-03-07T08:25:00.000+01:00

Lanzarote, ben je daar geweest dan? Ja, daar ben ik ook geweest. Mijn minnares (toevallig ook mijn vrouw) en ik hadden het snode plan opgevat om er eens lekker tussenuit te knijpen met de kerst. En om het spannend te houden, zijn we met onze rugzakken naar Schiphol vertrokken om op goed geluk een reisje te boeken en meteen te vertrekken. Omdat het natuurlijk vakantieperiode was, leek ons alleen een ticket boeken en dan maar gokken of er nog wel hotels te krijgen waren, wel iets te avontuurlijk; vandaar dat we wel aan de dame achter de counter van L-Tur gevraagd hebben om een paar criteria mee te nemen: zon (tussen de 25 - 40 graden; niet te lang vliegen; all inclusive). Bleek dat vanuit Schiphol alles volgeboekt was. Maarrr.... vanuit Dusseldorf vloog er nog wel het een en ander. Onder andere een reis van 5 dagen naar Cancun en een reisje Lanzarote. 5 dagen Cancun, Mexico, leek ons wel wat kort, zeker met vlucht incluis. En Lanzarote, Canarische Eilanden, leek ons wel wat. Dus hebben we dat maar geboekt en zijn we vervolgens, na via internet een hotel geboekt te hebben, meteen met de trein naar D-dorf vertrokken; het vliegtuig zou pas in 2 dagen opvliegen; gaf ons de tijd om nog even de kerstmarkt in Dusseldorf mee te maken. Twee vlekken op de muur!

De vlucht naar Lanzarote verliep voorspoedig en we werden keurig opgewacht en naar ons hotel in Costa Teguise gebracht. Zag er redelijk uit; simpel,maar voldoende, met zwembad, groot restaurant en een gezellige omgeving. We hebben voor de volgende dagen meteen een auto gehuurd om het eiland een beetje te verkennen. Niet zo'n groot eiland, dus aan drie dagen auto hadden we wel genoeg. Best veel van het eiland gezien; al valt er niet verschrikkelijk veel te zien. Een cactustuin, lavatunnels, een vulkanisch park en een uitzichtpunt.. dat is het wel. Onze dagelijkse routine: stevig ontbijten, dan de hort op, om een uur of 4 terug, aan het bier of de wijn tijdens een spelletje Kolonisten van Catan (kaartspel); dan naar het buffet rennen om te hamsteren; vervolgens weer aan het bier en de wijn; en dan meedoen aan de bingo. Yeah, baby, yeah!! De mensen bleven meestal wel bij ons uit de buurt; niet alleen vanwege mijn afstotelijk uiterlijk, maar ook omdat we 's avonds vaak het plaatselijk gerecht 'mojo' aten: geroosterde aardappeltjes in jasje met een rode of groene saus die voornamelijk uit knoflook bestond. Elke morgen ook moeite met het openen van de schuifdeuren.
Hier ook het kerstdiner meegemaakt. Waar de normale kost goed was, maar niet spetterend, was dit diner uitstekend verzorgd. Garnalen, wild, vis, etc. Lekker horrrrrrr. Wel een hoop moeten lachen om die rare medeho(te)lbewoners. Veel Engelsen en dus veel fush 'n chups en soccer in de bars. Hoe neem ik mijn eigen subcultuur mee naar een tropisch eiland, zonder me teveel te hoeven storen aan de andere cultuur.

Ook de terugvlucht verliep voorspoedig. Maar we konden op oudejaarsavond niet meer terug naar Nl, dus zijn we gestrand in Dusseldorf. Hier een machtig spektakel meegemaakt tijdens nieuwjaar. Het regende pijpestelen; de jeugd rond het station was overwegend dronken en we moesten nog een paar honderd meter lopen naar het hotel. Er was geen bar in het hotel, dus we zijn meteen naar de kamer gegaan; hier hebben we uit het raam gekeken naar de vuurwerkshow van ongeveer een half uur, wat nog net boven de daken te zien was. En voila: een funny evening on the town.

Geen foto's: de camera begaf het op de laatste dag. Er was kennelijk zand in gekomen. Die wordt nu gemaakt, dus is het even onmogelijk om foto's te laten zien. Maar dat komt nog!! Echt waar.

Aha, bijna 4 maanden verder en dan toch nog wat fotootjes. De camera is gemaakt en het schijfje bevatte gelukkig alle foto's nog. Dus alsnog: Lanzarote in een vogelvlucht.

a picture of a beautiful woman on the balcony of our appartment in Lanzarote. We had organised this trip on a whim, without any preparation. So we went to Schiphol, booked a trip and left, all in the same day. Quite adventurous. Only a few trips were left, because of the december holidays. We had the choice between Cancun, Mexico and Lanzarote. We chose the latter, on an all inclusive trip, because of the limited flight time.

A better overview of the appartment we stayed in. It was situated in Puerto Tiguise on Lanzarote. Nice surroundings, although a bit Brittish. Walking out of the hotel, you could find your Guiness and Fish and Chips in no time. But a reasonably good hotel with a good, if not somewhat boring, kitchen.

We did several trips during our stay. For this we rented a car for 3 days. We saw the cactus garden, the lava tunnels, some viewpoint and the vulcanic park. On an isle like Lanzarote, that would take you about one day, but we took it easy, combining an excursion with a nice afternoon nap.

Lava tunnels: an interesting phenonomenon, where lava burries itself into softer rock and continues flowing while the top is solidifying. In some of them, rainwater collected and a rare fauna of small white crabs developed.

Swimming pool and garden by the most famous architect of Lanzarote. This guy had so much influence that he had objected to the introduction of different building styles than the one with the white houses and blue windowpanes. And he got away with it. Just don't remember the name.

Boiling water with vulcanic warmth.

An impression of the desolate stretch of land that was covered with vulcanic debris several decades ago.

And obviously, a visit to such an island surrounded by sea cannot happen without a visit to a fish restaurant, where we had a good Paella.

And then, after a few good walks, one falls asleep on a beach somewhere and becomes one with nature. I woke up with my nose picked and cleaned out ears: nature takes care of its wastes.

Typical building style of Lanzarote: white and blue. Creates a very rustic athmosphere.

And when all is seen and done, one relaxes with a beer and a good book at the poolside. All and all, a nice and relaxing few days, before the plane took us back to the Dutch reality.

2007-01-23T14:40:00.000+01:00

Toasting to a job well done. I invited the consultants to a final dinner. Of course, they didn't accept Visa and the waiter (by coincidence also the owner's son) tried to rip us off, so the bill was quite a bit higher than I had expected. And so, embarassingly, I had to borrow money from my colleagues to pay. Paid them back of course, but still.... blush.

My hotel: hotel Levies. Not too bad... no cockroaches crawling over me and I had airco, so I'm not complaining. And as always, the food was interesting and the beer cold. Why worry. I took the two days without water and the scarce hot water for granted... one adapts. Nevertheless, I asked the project leader if I stay with his family next time: I'd rather someone I work with benefits from my daily allowance.
Ambroise, Peter and Irénée: the three team members in the UNDP office, trying to convince UNDP to cofinance the project. Hope it'll work.
Final dinner at my hotel: by coincidence, the Gabonese football team was present and they had ordered a big dinner. I asked to be given the same food: voila, the VIP meal. The pineapple wasn't mine: one of the football players would bring it back to Gabon. Nice eh?

All in all, it was an interesting trip and I'd love to do it again.

2007-01-23T14:36:00.000+01:00

Peter doing his thing!! Constructing a problem tree; first step of the LOGFRAME. For more information: my fee is US$ 400 per day.
One of the consultants doing his share of the work: Laurent is talking about the stakeholder table.
The team of consultants, with me and the project leader in the forefront.
Dinner at the project leader's house. The Director General of the environmental department is sitting next to me; we discussed the realities of the CAR and ways to remedy them.

2007-01-23T14:29:00.000+01:00

this is one of those illegal open mines for construciton material. People dig out rocks to sell them as foundation for houses. The work is hard and unrewarding; but for many people, no alternatives exist. And the soil crumbles.
Another example of a mine.
These are the roads you cross: eroded gullies with sometimes a good mudbath. Along the roads, you could see from the treeroots that the soillevel had already dropped about 50 cm.
Fuelwood used for clay brick baking. Another cause of land degradation. They knew what they are doing is illegal; they came running and shouting when I took this picture. Drive on, James!!!

2007-01-23T14:23:00.000+01:00

Sunset at the border of the river Obangui, Bangui, Central Africa, where I was conducting a workshop on land degradation. With a team of 5 local consultants, I was writing a proposal for GEF funding. Very intersting.

This is the bar where we had a drink the first evening to discuss the work programme I drafted.

A Dancing group was providing the necessary song and dance, the beer was cold and the weather nice. What a way to spend your cold december month.

Dusty roads in Bangui. During an excursion, I got an insight in the dangers of land degradation. The roads are unprotected, so everytime a car passes, it disperses valuable topsoil all over. Women and men are selling fuelwood along the road.

Consultancy in de Centraal Afrikaanse Republiek

2007-01-23T13:38:00.000+01:00

Tja, dan ben je bezig je te bezinnen op wat je wilt gaan doen en dan plotseling komen er allerlei consultancy opdrachten op je af. De UNDP komt mensen en kennis te kort (en zeker mensenkennis), dus besteden ze veel uit aan consultants. Meestal free lance, omdat de betaling nou niet zo goed is dat consultancy bedrijven zich erop inschrijven. Dat ben ik nu dus ook aan het doen, en in dit geval heb ik wat opdrachten lopen voor de UNDP, Unesco en de IEPF (een organisatie die ervoor moet zorgen dat de nalatenschap van Napoleon niet te gronde gaat).

Eind November werd ik dus plotseling gebeld door mijn ouwe collega's in Dakar, of ik de week erop niet even 9 dagen naar de Centraal Afrikaanse Republiek kon vliegen om daar een team te helpen met het schrijven van een voorstel. Nou, daar had ik wel oren naar, dus heb ik alles in het werk gesteld om het contract en visum te regelen. Ik zou 70% vooral betaald krijgen als voorschot, maar met alle rompslomp kreeg ik dat uiteindelijk natuurljk pas na mijn bezoek. Als consultant neem je dus risico's. Maar goed, visum geregeld en zelf opgehaald de dag voor mijn vertrek in Breda; e-ticket toegestuurd gekregen door de IEPF (= Institut de l'energie et environnement pour la francophonie); spullen gepakt en uitgevlogen. Ik was nog niet in de CAR geweest, dus voor mij wel weer een belevenis. Ik wist wat ik zou gaan doen, want uiteraard moest ik zelf de Terms of Reference schrijven. 's middags vertrokken; rond 3 uur 's nachts in Bangui (hoofdstad CAR). Hier werd ik opgepikt door de administratief medewerker van de projectleider en een chauffeur. En meteen in een ietwat gammel hotel neergeworpen. De volgende morgen zou ik de projectleider ontmoeten en dan verdere afspraken maken, op basis van een werkplan wat ik van te voren al had toegestuurd.

Ik heb dus een week met een groep van 6 mensen in een klein hokje gewerkt aan een projectvoorstel voor de capaciteits opbouw van CAR inzake landdegradatie en het schrijven van een nationaal actieplan voor de UNCCD (www.unccd.org). Heel leuk om te doen: via een training-on-the-job heb ik hier met de club mensen in samenspraak elementen van het voorstel ontwikkeld, terwijl ik ze ondertussen wat meer wegwijs gemaakt heb op gebied van de werking van de Global Environment FAcility (www.thegef.org) en de methode logframing. Verder veel op sjouw geweest om cofinanciering voor het project los te peuteren: bij de FAO, bij het ministerie, bij de franse en duitse ontwikkelingsorganisaties, etc. En uiteraard wat courtoisie bezoekjes: de minister, de cabinetssecretaris, en de focal points van de convenanten. Ik vond het zwaar, maar wel leuk om te doen. Een goed contact opgebouwd met de directeur van de milieudienst. En uiteraard meteen afspraken gemaakt voor een vervolg opdracht: dit keer op het gebied van de NCSA, mijn voormalige werkveld (zie hiervoor: http://ncsa.undp.org). De projectleider van dit laatste project was een voormalig minister... was wel te merken!! Ik dacht dat hij wel even naar me toe zou komen om het over dat project te hebben, gezien het feit dat ik nog steeds de coordinator ad-interim ben voor al die projecten (op vrijwillige basis, de sukkel). Maar ja, een ex-minister gaat natuurlijk niet naar anderen toe om iets te vragen: die wacht tot men naar hem toekomt. Ik was op dat moment niet op de hoogte van het feit dat deze knuppel een ex-minister was, dus ik dacht ook "nou, dan niet'. Hadden ze me het maar even verteld: altijd gevoelig blijven voor de gevoeligheden van menselijk contact.

Een hele korte excursie heeft me nog wat meer inzicht gegeven in de ernst van landdegradatie in de CAR: veel illegale mijnen voor bouwmaterialen... gelukkig geen diamanten... zie de film Blooddiamond. Veel ongecontroleerd branden voor het creeren van landbouwvelden, veel erosie langs de wegen die niet goed gepland zijn, kortom... er kan nog wel wat gebeuren op dit gebied. Zeker gezien het feit dat CAR natuurlijk een van de landen is die erg zal leiden onder klimaatverandering.

Het was een leuk team waar ik mee samenwerkte. Aardige gasten, die echter jammer genoeg niet zoveel kaas gegeten hadden van het schrijven van voorstellen. En dat maakte mijn werk er niet makkelijker op. Het is dus ook nog steeds niet helemaal af: de laatste tranche is nog niet betaald en ik heb een onredelijke hoeveelheid opmerkingen van de portefeuille manager in Dakar gekregen: die denkt zeker dat iemand binnen 9 dage EN de mensen daar kan opleiden EN een perfect voorstel af kan leveren. Heb dus om 3 dagen verlenging van het contract gevraagd om de opmerkingen te verwerken. Zo gaat dat in de consultancy wereld.

Ik ben nog een avondje uitgenodigd bij de projectleider, met wie ik een goede band opgebouwd heb. We hebben daar gegeten; de directeur van de milieudienst was er ook bij. En ik had een flesje wijn meegenomen, dus die hebben we ook lekker zitten verorberen. En wat chocolaatjes voor de kids. Een geslaagde avond. Ik had dan ook de volgende dag best moeite om de mensen weer achter te laten en terug te vliegen naar Nederland. Weer een minpuntje van consultancy: je komt veel mensen tegen waar je prima mee op kan schieten, maar je moet ze ook altijd weer achterlaten. Schade!!

Na een week dus weer thuis op honk bij de vrouw. Zeker voor herhaling vatbaar. Nu nog even een TOR schrijven voor mijn toekomstige trip naar CAR voor de NCSA en dan kan ik mijn vriendjes weer eens opzoeken.

What's next?

From Candy onwards to the Maldives

2006-11-22T10:36:00.000+01:00

Tempel of the tooth in Candy.

vAnuit CAndy namen we de trein richting Colombo, alwaar we lekker nog even met onze vrienden zijn uitgeweest alvorens het vliegtuig te nemen naar de Malediven. De deal met de Malediven was dat we in Male, de hoofdstad van de Malediven zouden aankomen en opgewacht zouden worden door Neckerman reizen, met wie we de trip geboekt hebben. dat ging allemaal uit de kunst. Prima geregeld. We werden meteen doorgereden naar het watervliegtuig om naar ons eigen eilandje te vliegen. Het uitzicht vanuit het vliegtuig was een pracht.

The waterplane that would take us to Velidhu Island, our Island resort where we would enjoy a couple of days of total relaxation or so we thought.

View from the plane.

De eerste dagen op het eiland hebben we het lekker rustig aan gedaan. Wel gedoken en een vistripje gedaan in de avond. WE zaten in een prachtig hutje vlak bij het strand. We hadden all in geboekt, dus we kregen een armbandje om en mochten daarna naar hartelust eten en drinken. Het bier was koud, de buffets waren goed en er was genoeg te doen. Heb zelfs nog gesurft, althans, mijn voeten raakten het bord zo nu en dan. Kortom, lekker relaxt. Tot onze vrienden ook overkwamen met hun twee kleine engeltjes.

Our first encounter with our Island Resort on Velidhu Island, the Maldives. Excellent!!

Our little house on the island.

View on the shore.

Golden surferboy practising. Well, falling most of the time. Sprained my thumb while getting on the board. Hurt my feet while falling off. How can anyone enjoy that?

Peter's caught a fish.

And even Astrid's having a good time with her fishing line in the water. Great sundown with lots of action.

Two ladies can't wait to get into the water. Our friends arrived on the island as well.

Family snapshot.

The last snapshot on Velidhu. Back to Holland and no more holidays for a while.

Choo choo train is riding!!! Op naar Candy.

2006-11-22T09:41:00.000+01:00

Na Horton Plains besloten we met de trein een prachtige trip door het Srilankese hoogland richting Candy, het culturele centrum van Sri Lanka, te maken. We hadden van tevoren geen kaartje gekocht voor de extra special suite: een stuk aan de voorkant van de trein met een panoramisch uitzicht. Dus zijn we maar tweede klas gaan zitten en hebben we zo nu en dan uit het raampje gehangen. Prachtige omgeving, met hier en daar een buitje.

View from the highland train to Candy.

In de trein liepen mannetjes allerlei zaken te verkopen. Linzenkoekjes, betelblad, rare gefrituurde dingen, chips en drankjes. Gezellig hoor en je komt nooit tekort.

Lentil cookies in the train: good for a filled tummy and a belly ache afterwards.

De trein had niet zo'n verschrikkelijke vaart, dus je kon goed van de omgeving genieten en de overgang meemaken van het natte en koude hoogland naar het warme en vochtige laagland. De mensen in de trein waren aardig, maar er waren geen mensen die zo maar spontaan een praatje begonnen. Dat vond ik persoonlijk wel jammer. Heb het geprobeerd met de buurtjes, maar die spraken nauwelijks Engels. Is toch nog wel een probleem in Sri Lanka.

A typical Sri Lankan trainstation.

We hadden van tevoren gevraagd of dit een directe trein naar Candy was. Sure sure... NOT. Ongeveer 10 minuten na een bepaald station vroegen mensen aan ons of we naar Candy gingen. Euh... dan hadden we bij het vorige station moeten overstappen. Dikke shit. Even overwogen wat we zouden doen en toen toch maar besloten om bij het volgende station dan maar uit te stappen en met de bus verder te gaan naar Candy. Dat lukge gelukkig, maar je wordt er niet blijer van. Wel weer een leuk busritje in de files van Candy gehad. Op een gegeven moment stond het zo vast dat we maar zijn uitgestapt en besloten verder te wandelen naar het hotel wat we uit de Lonely Planet hadden gevist. Ook hier weer net te laat uit de bus gestapt en eigenwijs de verkeerde kant opgelopen. Vervolgens konden we geregeld naar onze mede-buspassagiers zwaaien als het verkeer weer wat opschoof. Uiteindelijk hebben we maar een Tuktuk genomen om bij het hotel te komen: kortom.. bijna alle OV typen mogen gebruiken. Lache!!!

De volgende dag zijn we wat door Candy heen gaan waggelen. Een mooie stad met een rijke historie. Het religieuze centrum van het land, dat volloopt tijdens Hindu/ Boedhistische feesten. De belangrijkste plek is de Tempel of the Tooth; hier zou de tand van de Boedha liggen. Zo belangrijk dat er in 2002 een aanslag op gepleegd is; de gevolgen hiervan worden nog in een tentoonstelling afgebeeld. Ook nog een culturele voorstelling meegemaakt op de avond. Veel dansen en muziek; alleen maar blanke toeschouwers. Da's dan wel weer jammer.

Streets in Candy

View on the Lake: this lake was dug by people in the 18th century. It's construction was ordered by the King of that time, leading to an uprising of clan chiefs and their subsequent execution.

Monkey's hanging around the lake, waiting for people to throw food away.

More photo's of Horton Plains

2006-10-28T12:04:00.000+02:00

Here's an image of the trees that can be encountered in HOrton Plains park. It's highland, so the trees are stunted. But it gives a beautiful type of vegetation.

World's End: a 600 meter drop-off along the park edges. Should have been a beautiful view, were it not that we arrived to late on the day. Early mornings you could see half of Sri Lanka; afternoons, you could hardly see yourself.

But the park was beautiful, so we had a good long walk. With many encounters with the locals: on sunday, the park is a popular outing for people from Colombo and surroundings.

Sinharaja: een mooi park met teveel Belgen

2006-10-28T11:33:00.000+02:00

Het Sinharaja park was de moeite waard. We verbleven in een oud koloniaal hotel boven op een berg aan het stadje Mendjaya. Van daaruit hebben we een gids geregeld die ons wel naar het park wilde brengen. Probleempje: hij had al een groep van 12 Belgen. Tja, je kan niet alles hebben. Dus hebben we maar ingestemd en op het beste gehoopt.

De groep Belgen bleek aardig. Jong gezelschap (de reisleidster was het oudst); erg benaderbaar. Kortom, niet slecht, behalve dat wij uiteraard achteraan liepen en daarom veel van de uitleg niet meegekregen hebben. Wel een aantal Green Whipsnakes gezien, wat apen, veel insekten en nog een paar watervallen op de koop toe. In een ervan mochten we zelfs zwemmen en dat was na een tocht door zo'n sauna geen verkeerde actie.

View from our hotel in Mendjaya, near Sinharaja park in Sri Lanka. Especially with a cold beer and hot curry on the veranda at sunset. Beautiful: the smoke from cooking stoves remains in the valley giving it all a mystical atmosphere.

But in such jungle circumstances, fungus can grow easily. Wash your feet regularly.

Na het Sinharaja avontuur per taxi doorgereden naar Haputale, alwaar we toegang zochten tot het einde van de wereld: 'World's end in Horton Plains park'. In Haputale verbleven we bij een ouwe edelsteenslijper, die ons zijn hele repertoire heeft laten zien (en wat beduusd was toen we maar 1 steentje kochten). Wel een aardige vent met een fantastische kok als vrouw. Heel goed gegeten en de kamer waar we verbleven was ook niet slecht (Bawa's Resthouse, voor diegenen die Sri Lanka nog eens willen proberen). Prachtig uitzicht over de vallei, mits er niet teveel mist stond en het niet regende: Haputale ligt hoog, dus het weer was niet altijd even meegaand.
VAnuit Haputale met de trein over een prachtig stukje Sri Lankaans hoogland naar Horton Plains gereden om naar World's End te wandelen. INtree was schandalig hoog, maar ja... je gaat daarvoor ook niet terug. En het park was prachtig, al was het vanwege zondagstrippers wel druk. World's End is een overhangende rotspiek met de 'drop'van ongeveer 600 meter. Best indrukwekkend.... als er geen mist hangt. En dat hing er dus, mede vanwege ons late arriveren, wel. Schade!!

View from the train to Horton Plains. Beautiful Sri Lankan highland scenery gliding past at low speed. Definitely a must-do!

Sri Lanka en Malediven; bont en blauw

2006-10-12T10:11:00.000+02:00

Na een paar dagen uit Kyrgyzstan terug in Nederland geweest te zijn stond het volgende vakantie avontuur alweer op stapel. Een goeie vrind en vriendin van ons zijn twee jaar geleden met de kids naar Sri Lanka vertrokken om daar een branche van een training en consultantsbedrijf te gaan runnen (zie www.mdf.nl). Om ons emotioneel te chanteren om op vakantie te komen hebben ze ons gevraagd peetoom en tante te worden van hun kindertjes. Uiteraard waren we daar wel voor te porren, maar dat betekende wel een reis naar Sri Lanka.. balen!!! Weeeer op vakantie. Dit keer lekker met m'n ega! Omdat we alleen Sri Lanka wat saai vonden hebben we er maar een week Malediven aan gekoppeld; je moet wat om het jezelf aangenaam te maken. Het feit dat onze vriendin in de geplande periode ook een jaartje minder jong zou worden speelde uiteraard ook mee: het leek ons leuk om dat gezamenlijk op de Malediven te vieren.

En zo vertrokken we dus met Martinair uit Nederland, richting Colombo op Sri Lanka. AStrid had een uitstekend arrangement geregeld bij Neckerman, waar het hotel in Colombo voor de eerste nacht en de laatste nacht en de hele trip naar de Malediven met duiken en met alle transfers in geregeld waren. Puik arrangement; prima geregeld. Midden in de nacht werden we door een Neckerman agent ontvangen en naar het hotel geloodsd. Je voelde je meteen al in de tropen: zweet op je rug, rugzak aan je schouders, het getjirp van tjiktjakjes en de cicades... heerlijk. Het hutje was esxcellent: een twee onder een kapje met eigen woonkamertje en keukentje, speciaal voor mensen die wat langer wilden blijven. Naam hotel: Tamarind Tree Hotel, vanwege de tamarindebomen die zich op het uitstekend onderhouden terrein bevonden. Klein zwembadje en prima restaurant. Dankzij een crommunicatie van mijn kant werden we niet nog dezelfde dag opgepikt, maar de dag erop; dat gaf ons nog de gelegenheid om wat langer van het hotel te genieten, voordat we ons in het bruisende leven van een gezin met twee jonge kinderen zouden begeven.

The swimmingpool of our hotel (Tamarind Tree Hotel) in Colombo, Sri Lanka, where we stayed after arriving on the 16th of sept. Yet another holiday of hardship and sorrow, as you can see.

De volgende dag was het dan wel zover: de chauffeur van het bedrijf kwam ons ophalen en heeft ons naar huize Zuyderduyn gebracht. Het bleek een half kasteel te zijn, with room for a pony, alwaar onze vrienden met de twee kindertjes zich uitstekend konden vermaken. Hier hebben we wat ouwe koeien uit de sloot gehaald, lekker met onze peetkindertjes geravot en ook nog wat van Colombo gezien. Het weerzien met onze peetkindertjes was erg leuk; uiteraard wel vermoeiend - paardje rijden, raggen in het zwembad, spelletjes doen, etc. Fitness is er niks bij. En plannen gemaakt voor een korte rondreis in Sri Lanka naar plaatsen waar we tijdens onze vorige vakantie in het land in 1996 nog niet geweest waren.

Doing my duty as godfather to my friend's two kids: keeping them occupied in the small swimmingpool in the garden while the mother and Astrid could chat.

De planning werd als volgt: eerst naar Unawatuna, een kustplaatsje in het door de Tsunami geteisterde gebied; vervolgens door naar Medinjaya om het Sinharaja park te bezoeken (een redelijk oorspronkelijk stukje regenwoud); vervolgens naar Haputale in de hooglanden om het park Horton Plains en Worlds End te bezichtigen; dan met de trein naar Kandy om nog wat cultuur mee te krijgen (en om de prachtige treinreis te maken) en vervolgens weer terug naar Colombo voor de doorreis naar de Malediven.

Unawatuna was de eerste stop. Onderweg hebben we nog de desastreuze gevolgen van de Tsunami mogen bezichtigen: langs de kustweg stonden de ruines van huisjes en gebouwen die weggeslagen waren door de vloedgolf en ook werd er een monument gebouwd voor de slachtoffers van een weggespoelde trein. Erg indrukwekkend. Unawatuna lag in een kleine baai en was vergeven van hotels. Na wat rondwandelen en vragen zijn we uiteindelijk in een klein hoteletje pal aan de waterkant terecht gekomen: mooi uitzicht, goeie kamer. Hier zijn we twee nachten gebleven en hebben we wat gewandeld, gesnorkeld en gelezen.

View from our hotelroom in on the bay of Unawatuna, our first stop in Sri Lanka.

Na lekker gerelaxed te hebben zou het echte avontuur beginnen: richting de jungle. Het Sinharaja park wachtte op ons en een Tuktuk (brommertaxi) was wel bereid ons ernaartoe te brengen. De rit duurde 5 uur (jaja kamelenkont), maar was zeker de moeite waard omdat je de omgeving goed kunt bewonderen en ook de luchtjes in zo'n open brommertje wel meekrijgt.

Tuktuk taxi that took us to Medinyaya near the Sinharaja national park. Good views and smells; 5 hours of buttbreaking adventure.

Sorry, even een bakkie koffie doen. Daarna weer verder.

Nabeschouwing

2006-09-14T09:17:00.000+02:00

En dan zit het er echt alweer op. Ben nu een halve week thuis en je kan je al haast niet meer voorstellen hoe relaxed het in Kyrgyzstan was. Toch wil ik de reis nog even nabeschouwen om het in onderstaand relaas geschetste beeld aan te scherpen.

Kyrgyzstan is een prachtig land. We hebben rond het meer Yssyk kol gebivakkeerd in een aantal uiteenstaande landschappen. We hebben in Yurten kampen, vilten tenten, geslapen en veelal samen met de managers en hun gezinnen lol gemaakt. Accomodatie en faciliteiten waren goed, maar basic. Heet water was er niet; door de zon in containers opgewarmd water wel. Toilet/douche: goed afgewerkte stenen hutten met lokaal gefabriceerde WC's (principe: gat in de grond, hut erover, put vol, nieuwe hut); maar schoon en degelijk. Eten was uitstekend en voldoende en zoveel en vaak thee als je maar wilt. Ik ben in ieder geval niet afgevallen. Paardrijden is vermakelijk en relaxed; de paarden sjokken wel achter elkaar aan, maar zijn ook nog wel voor een spurt te porren. De mensen zijn erg aardig en gastvrij; op markten en in straten wordt je niet lastig gevallen en ik heb me geen moment onveilig gevoeld. Maar het mooiste van het land is dat je gewoon buiten op de grond voor je Yurt kan gaan zitten en van de stilte en de prachtige omgeving kan genieten.
Kortom: een land waar je geweest moet zijn!!!!

Nogmaals: voor meer informatie kunnen geinteresseerden terecht op de website van ecotour: www.ecotour.kg. En binnenkort gaat mijn ex bosbouw collega haar eigen website in de lucht gooien. Hiervan hou ik jullie op de hoogte.

De laatste dag; Ala-Archa

2006-09-14T08:51:00.000+02:00

Tja, en dan zit het er alweer bijna op. Na emotioneel afscheid genomen te hebben van onze kampmanager, die we scharrebakje gedoopt hebben (katwijks woord voor mager scharminkel) als ezelsbruggetje naar zijn echte naam: cazerbage o.i.d. (uitgesproken als... ach vergeet het ook maar), teruggereden naar hoofdstad Bishkek. We werden weer met open armen in hostel Krokus ontvangen door host Zaia. 's Avonds met een van de managers van ecotour uit eten (met de nodige arak-versnaperingen), in gezelschap van een Nederlands/Belgisch koppel wat de andere twee touristen zou gaan versterken in een stevige wandeltocht. Goed voer, goed gezelschap, een MTV videoscherm van 4x4 op de achtergrond waarop ze oude hits vertoonden (Lou Bega... mambo nr. 5?; the Scatman?) en Denzuluk Uchun (op je gezondheid).

Main square in Bishkek with the national museum in the background and the national statue of Liberty and the national flag in the forefront.

Visiting the Ala-archa mountainrange, a park situated about 40 km out of Bishkek, with an alpine appearance. Super!!!

Toasting to a superholiday in Kyrgyzstan. Our host, the manager of ecotour took us to dinner in the restaurant Camelot, with good food, song and dance. Dostok Uchun - toast to friendship!!

De volgende dag zijn we in het nationaal museum geweest, met een interessante uitstalling propaganda over de oktober revolutie en op de tweede verdieping nationale cultuurschatten. Prachtig opgezet, mooi intererieur... oerlelijke buitenkant. Vervolgens naar het dichtbij Bishkek gelegen natuurpark Ala-Archa gereden en een mooie wandeling gemaakt. Het park ligt op 40 kilometer van Bishkek in een Alpenachtige omgeving. Jammer genoeg hadden we maar een middag; ook hier kan men makkelijk 3 dagen wandelen. Maar ja.... zolang hadden we niet meer. Nog wel een mooie waterval mee kunnen pikken.

Die avond nogmaals met de manager van ecotour op stap geweest. Ditmaal naar een heel geinig restaurant, Camelot genaamd. Van buiten zag het er niet uit, maar eenmaal binnen gekomen, bleek dat ze het restaurant echt in middeleeuwse stijl hadden ingericht. Op het binnenplein werd al gedanst; er waren enige verjaardagfeestjes aan de gang. Wederom uitstekend voer en lekker mee staan dansen. Een klasse avond, die ik in een night club als swingend heb afgesloten. Niet al te laat, want de volgende dag zou ons vliegtuig weer vertrekken. Helaas... het avontuur was - te snel - voorbij.

Door naar Tuura-suu (Wijd Water)

2006-09-14T08:38:00.000+02:00

De rivier de Tuura-suu geeft haar naam aan het volgende plaatsje met aanhangend Yurten kamp. Een prachtige vallei met veel hoog gras en paarden. Ik vond dit het meest relaxte kamp van allemaal. Een heel aardige kampmanager (leraar russisch in de plaatselijke school) wiens hele gezin muzikaal aangelegd was. Jammer genoeg waren de kinderen niet aanwezig, maar de manager zelf heeft gezellig met ons meegezongen en op zijn akkordeon en luit zitten spelen (de luit is het nationale instrument, komos genaamd; een soort gitaar met 3 snaren(niet te verwarren met khumus (zure melk) of kumus (ster, om maar even aan te geven dat Kyrgyz niet makkelijk is)). Oh Gharendash, gharendash (zuster, oh, zuster...); ode aan de Kyrzygische schonen.
Hier ook weer paardgereden, luit gedronken (ik krijg het ook niet goed uit m'n strot) en vooral veel van de prachtige omgeving genoten.

Tuura Suu owes its name to the river that runs alongside of it. A very nice gorge brings visitors to a beautiful campside in a secluded grassy valley. Lots of cattle running around; lots of Khumus to be drunk.

Een onzichtbaar meer: Son Kol

2006-09-14T08:14:00.000+02:00

Hoezo onzichtbaar? Misschien dat het met het jaargetijde te maken heeft, maar het meer Son Kol, wat laatste meer betekend vanwege de hoge ligging (3000 meter), was nauwelijks te zien vanuit het volgende kamp. Een wittige nevel hing over het meerdal, wat een goed zicht op het meer belemmerde. In de prachtige hoogvlakte rond het meer ook weer veel veeteelt; overal kuddes paarden, koeien, schapen en geiten, met mooie vergezichten op besneeuwde bergtoppen (mits de mist niet al te uitgesproken was).
Rond het meer Son Kol concentreert de legende van de held Manas zich. In de vroege geschiedenis zijn de Kyrgyzische stammen door de toenmalige heersers uit elkaar gezet omdat men bang was voor de heldenmoed van het volk. Verschillende stammen zijn naar verschillende delen van de regio verplaatst. Manas was een Kyrgyzische veldheer die vanuit Siberie in een grote veldtocht de verschillende stammen weer bij elkaar heeft gebracht. Hij heeft ze uiteindelijk allemaal rond het meer Son Kol verzameld voor een gigantisch feest, waarna de echte oorlogen konden beginnen. IN het gebied vind je nog de vermeende roosterplaatsen en een monoliet die het graf van Manas' favoriete huisdier zou moeten markeren. De daden van Manas worden verteld door de Manas-chi, die hier als het goed doen enige weken voor nodig hebben; er zijn heuse wedstrijden van Manasvertellen.

Monolith of the favorite pet of Manas, the legendary Kyrgyz warlord that assembled the Kyrgyz tribes, formerly scattered throughout the region by fearful rulers. The manas-chi relate of his deeds in a ryming tale that can last for weeks.

Son Kol, the 'last lake', named for the fact that there are no higher lakes in the region (3000 meter). Strange thing is that the fish swimming around in the lake appear to be some kind of herring (which of course I tasted), whereas the lake is not known to be connected with open sea.

Ik heb hier zelfs op mijn paard kunnen galopperen. Wahoe, koiboi. 's Avonds gezongen en spelletjes gedaan. Er waren hier nog twee andere Nederlandse klanten van ecotour die de dag erop een meerdaagse tracking door het hoogland zouden gaan maken. Erg gezellig saampjes.

Van kameel naar geroosterde schapenkop: Temir Kanat

2006-09-14T07:51:00.000+02:00

Na Ak-Sai heeft onze - inmiddels - grote vriend Altynbek ons naar Temir Kanat gebracht. Onderweg nog een fabriekje bezocht waar men vilt maakte. Zoals aangegeven is vilt een wolproduct wat op een speciale manier gemaakt wordt: men rolt ruwe wol in een rieten mat en giet er al persend heet water over. Dat maakt dat de vezels in elkaar krullen tot een compacte massa.
Temir Kanat is een onbebost kaal en hooggelegen berglandschap. Veel geiten, schapen en koeien. Ook hier zijn we per paardekont door de bergen gereden en zijn we in hoger gelegen yurt kampen Khumus (gefermenteerde merriemelk) gaan drinken. Na de eerste vijf mokken begon het spul mij een beetje te smaken... net bier eigenlijk. Dus knus in de Yurt met een gezin Borsok (oliebolletjes) met verse boter en jam zitten eten onder het genot van een goed glas Khumus (uitspraak: schraap je keel en zet er "ummes" achter).

Om de verjaardag van de Nederlandse contact persoon te vieren, heeft de kampmanager een schaap geslacht. Ik heb erbij gestaan om het hele proces te volgen. Het echte doden van het schaap gaf me een ongemakkelijk gevoel, maar daarna was het 'gewoon' vlees. Alles wordt gebruikt. Voor ieder familielid wordt een eigen bot met vlees gereserveerd: ouderen krijgen een bil, jongeren een stuk onderbeen, en gasten natuurlijk het echt goede spul. Detail: een goede vriend van de heer des huizes krijgt een oog om aan te geven dat hij in de gunst staat. De kniegewrichten van het schaap worden nog steeds gebruikt om een knokkelspel van te maken. De darmen worden in een soort net gevlochten, waarin dan weer vet wordt gerolt tot een 'heerlijke' worst (heb ik wel geprobeerd en smaakte niet geheel vies). En tijdens het maal is er natuurlijk een goede hoeveelheid Arak achterover geslagen.

Roasting a sheepshead at Temir Kanat camp. The Dutch company represenative had her birthday, so the campmanager slaugthered a sheep for the occasion.

Khumus, the national drink (next to wodka) which is fermented horsemilk in plastic bottles in front of the horse. Sour, slightly alcoholic: an acquired taste.

De Yurt werd weer door muizen bezet, dus 's nachts was het gezellig met z'n allen knokken om een stukje slaapzak. Het was niet echt koud 's nachts, maar de dekens waren geen overbodige luxe: met een temperatuur van ongeveer 10 graden en een hoge luchtvochtigheid kan het toch wat koeltjes worden. Zeker als de muizen zich in hun slaap omdraaien en de slaapzak wegtrekken. GEINTJE....

Ak-sai, kamp aan de oever van het Yssyk-kul meer

2006-09-13T11:39:00.000+02:00

Het tweede Yurt kamp waar we naartoe gezeuld werden was bij Ak-sai. Onderweg zijn we gestopt in Karakol, een grotere plaats aan de oever van het meer Yssyk-kul, waar we even achter internet gezeten hebben en een kerk en moskee bezocht hebben.

The catholic church in Karakol on the Yssyk-kul lakeshore. Beautiful building with stunning woodwork.

Na een stevige rit over enkele honderden kilometers asfalt kwamen we aan bij het dorp. Het Yurt kamp lag nog verder naar het meer toe, waarvoor eerst een diepe door regenwater uitgesleten kloof doorstoken moest worden. Erg indrukwekkend om de wanden aan weerszijden van de auto omhoog te zien schieten. Een beetje benauwend als je weet dat het hier niet om rots gaat, maar om redelijk verschuivingsgevoelig zandsteen.

Picture of the gorge we had to cross to come to the Yurt camp in Ak-sai. Dry but impressive.

Het kamp lag op honderd meter van het meer in een beschutte nis in de badlands. Badlands zijn een netwerk van erosiegeulen en heuvels die door wind en water zijn gevormd, meestal na ontbossing door mensenhand. Het geeft wel een mooi plaatje. In dit kamp hebben we kameel gereden, aan de waterkant gerelaxed en van een prachtige sterrenhemel genoten.

My travelling companion on camelback.

Kyrgyz badlands: a network of hills and gulleys formed by wind- and watererosion, usually after massive deforestation.

De manager van dit kamp had botkanker opgelopen en was bij het verlaten van het ziekenhuis na een analyse uitgegleden en had zijn been gebroken. Ecotour en enkele klanten ervan hebben het gezin geholpen met betalingen. Nu wordt de man behandeld met geneeskrachtige kruiden; geld voor chemotherapie is er (nog) niet. Gelukkig blijken ook de kruiden een gunstige werking te hebben. Het stukje bot zal binnenkort weggehaald worden. En dan maar hopen....

Some photo's that give an impression of the scenery in Kyrgyzstan

2006-09-13T10:28:00.000+02:00

Here are some photo's that will give an impression of the scenery in Kyrgyzstan. It's a beautiful country with a wide variety of landscapes; but practically always dominated with high mountains. I visited only the area around Issyk-Kul, a large lake in the north-eastern part of the country. Ecotour, the touring company that organised the trip, lodges people in Yurt camps in various parts around the lake, to give travellers an impression of the landscapes and the traditional way of nomadic sheperding life.

Polen? Kyrgyzstan zul je bedoelen!!!

2006-09-12T22:31:00.000+02:00

OK, allebei dan. Na een lange week in Nederland gespendeerd te hebben, heb ik mijn Poolse avontuur laten volgen door een supertrip naar Kyrgyzstan. Voor diegenen die iets meer over het land willen weten: www.ecotour.kg. Daar staan ook nog wat mooie foto's op van het land. En dat het land mooi is, dat zullen jullie beamen. Ik was er overigens niet alleen om vakantie te houden. Een oud-bosbouwcollega van me heeft haar eigen reisbureautje opgericht en is nu aan het uitzoeken wat mooie avontuurlijke reizen zijn met een ontwikkelingstint. En Ecotour in Kyrgyzstan verzorgt dus lokaal zulke reizen. Leek me wel leuk om lekker met haar mee te reizen en de beste plekkies in het land te zien.

Het begon allemaal met een treinreisje naar Hannover, vanwaaruit ons vliegtuig naar Bishkek zou vliegen. Een prachtige vliegmaatschappij onder de naam Altynair uit Kyrgyzstan zou ons naar de Kyrgyzische hoofdstad brengen. De stoeltjes in het ouwe ding waren inklapbaar (heus waar!), dus ruimte was geen probleem. Een uur of 6 later waren we in de hoofdstad, waar het inmiddels 3 uur 's nachts was. Gelukkig werden we opgehaald door een van de medewerkers van Ecotour en werden we bij een heel aardig hosteltje gebracht. En van daaruit begon het avontuur.
De volgende dag was voor Bishkek gereserveerd; bezoeken van het centrale plein en de grootste markt. Bishkek is een redelijk nieuwe stad, wat zich vertaald in een ruime opzet, veel groen en mooie parken. Bishkek is goed onderhouden: weinig zwerfvuil, veel park onderhoud. Best goed toeven.

A park in the capital of Kyrgyzstan, Bishkek. We spent the first day wandering through the city's parks, streets and markets. It's a well maintained city with lots of greenery and cultural spots. A pleasant detail: almost no litter.

The market or bazaar is the heart of economic life. Again, pleasant to see how well maintained it was. Especially the fruits and dried fruits and nuts section was interesting.

De volgende dag door naar Jeti Ogus, het eerste Yurten kamp. Een Yurt is een grote konische tent, bestaant uit een wilgenhouten frame en grote vilten lappen. Het is de traditionele nomadische manier van wonen in het gebied, waar een tent door 2 paarden of een kameel vervoerd moest kunnen worden. Vilt is overigens een van de meest gebruikte materialen.

This is a traditional velt-tent in Kyrgyzstan, in which I spend most of my nights. Constructed with willow branches and velt, it can withstand rain and cold and is used by the nomadic or seasonal people in the highlands. The inside is covered with rugs and mats; people eat, cook and sleep in them.

Onderweg naar het kamp zijn we langs een petroglyfen veld gereden: dit zijn oude in stenen gekraste voorstellingen van taferelen, voorn. dieren, opgetekend in de 6e tot 8e eeuw voor Christus. Een rare gewaarwording om deze stenen zo in het open veld te zien liggen.

Petroglyfs near the town of Bosteri: images scraped in stone dating from 6th to 8th century before Christ. A strange landscape with rocks lying around and in the background the high mountains.

Ook hebben we onderweg onze host en haar Nederlandse contact ontmoet (samen met haar partner), met wie we een tijd zouden optrekken. Heel aardige mensen en zeer begaan met de lokale bevolking: ecotour is met een ontwikkelingsoogmerk opgezet - zoveel mogelijk lokale mensen moeten er van profiteren, zonder dat de reizen hun charme (kleinschaligheid en direct contact) verliezen.

DAG 2
De manager van het kamp in Jeti-Ogus leefde er gedurende het touristenseizoen met zijn familie en vertrok in de winter terug naar zijn vaste plek in het dorp Ak-Sai. Jeti-Ogus is een gebied in een redelijk bosrijke omgeving. Youri Gagarin, de nationale kosmonautenheld van de USSR, had hier een stuk land toegewezen gekregen om een huis te plaatsen. Ons kamp stond naast dit landgoed, wat overigens niet meer bewoond is. Hier hebben we kennis gemaakt met de Kyrgyzische keuken en met wat spelletjes. 's Nacht voor het eerst kennis gemaakt met het lokale wild: kleine knaagdieren met lange staartjes, die de warmte in onze Yurt wel konden waarderen. Inderdaad: muizen!!!!! Gellig om die dingetjes door de stralen van onze zaklampen te zien rennen, met onze cashewnoten en gedroogde abrikozen onder 't arm. Leverde me weer verhaalstof op die ik de volgende dag tijdens een kampvuur zou kunnen gebruiken: bloeddorstige muizen met bloeddoorlopen ogen en vlijmscherpe sabeltanden die in een kringetje om onze slaapplaatsen in de Yurt stonden te wachten op het juiste moment. Tja... geen radio of TV, dus dan moet je zelf maar voor vermaak zorgen.

The home of the manager with a cooking shed. Everymorning the smell of the samova, which is the local tea pot. How adventurous can you get?

Dag 3
Na goed geslapen te hebben een stevige wandeling gemaakt naar een waterval. 's middags een stuk gewandeld door de mooie omgeving; Jeti-Ogus betekent 7 ossen; afgeleid van een rode bergwand met 7 uitwassen. Die hebben we mogen bewonderen; mede onder het genot van een biertje en de wodka adem van een Kyrgyzier met een slokje te veel op. Lekker integreren; heb zelfs nog een zoen van hem gekregen...

Jeti-Ogus or Seven oxes, the name of the town and the rock formation in the picture. Beautiful rocky outcrops in a stunning scenery. Well worth the 5 miles walk to get there.

's Avonds was er ter ere van het op handen zijnde afbreken van het kamp een feestje georganiseerd met de bewoners van aangelegen kampen. Erg gezellig, gedronken, gedanst en gezongen. Ik heb met onze chauffeur geworsteld... een toffe peer die naar de naam Altynbek luisterd (letterlijk: gouden zoon geloof ik, wat ons een mooi ezelsbruggetje opleverde omdat Altyn dus goud is en hij de gelukkige bezitter van 3 gouden voortanden was.... goudbekje.. haha). En we hebben kennis gemaakt met 'Manas', het nationale epische heldendicht van een ongekend volume (een paar keer zo dik als de Griekse Odissey over Manas, een heerser uit een belangrijke periode van de geschiedenis een paar eeuwen voor Christus. Oorspronkelijk bedoelt voor mondelinge overdracht, was dit een soort rijmdicht van vele verzen die met veel handgebaren verteld moest worden. Een Manas-chi, een meester verteller, was overwegend door een significante droom 'verkozen'om de Manas te vertellen en had zijn eigen versie van het verhaal. Sommigen konden weken doorvertellen. De manager moest beschaamd aangeven maar enkele verzen te kennen, maar het was zeer vermakelijk om hem in lotushouding driftig te zien gebaren in een meeslepend vertelritme. Het Kyrgyz is zowiezo een taal die zich voor vertellen leent; schijnt van het Turks af te stammen, al waren de oorspronkelijke bewoners kennelijk van het gebied nomaden die uit Griekenland omhoog getrokken zijn: blonde haren, blauwe ogen.
Omdat de wodka (Arak), mede dankzij ons rijkelijk vloeide werd het steeds gezelliger. Echter, er waren enkele ongenode gasten bijgekomen, waarvan een een rivaal van onze manager; toen werd maar besloten het feest te besluiten, om handgemeen te voorkomen. Ach... de drank was toch op.

Breaking down a Yurt: the whole thing has to fit on one camel or two horses, so it must be light and easy to package. Velt (intwined sheepswool), ropes and willow-branches are the most important components.

All around the countryside, you will find trees near wells or streams hung with small pieces of cloth: to humor the spirits that have provided water.

Even posten; ga later weer verder.

more photo's about my adventures in Poland

2006-08-22T16:01:00.000+02:00

More pictures of my Poland adventure

2006-08-22T15:57:00.000+02:00

2006-08-22T15:52:00.000+02:00

Vakantie in Polen

2006-08-22T15:11:00.000+02:00

De trotter is weer terug. Net hersteld van een knieoperatie, waarbij ze m'n halve knie via een buisje hebben leeggebaggerd, ben ik alweer aan het hiken in Oost Polen. Via Dobry Den Reizen, een reisbureautje waaraan een goeie bosbouwvriendin tot voor kort aan verbonden was, heb ik voor de Paapse mannetjesputters (pa, broer en yours truly) en een vrind van hen een stevige wandeltocht door het Biebrza moeras en de Mazurische meren geboekt. Gemiddeld 25 km per dag struinen door het prachtige glooiende landschap van dit gebied; afwisselend door akkers, bosschages (hoe spel je dat tegenwoordig?) en langs beddingen van meanderende riviertjes. Niet zo ruig als ik vantevoren had vermoed, maar wel heel mooi. De overnachtingen waren bij boeren en in kleine hostels; goed voor de culturele integratie.

Dat laatste viel eerlijk gezegd een beetje tegen. De taalbarriere werkte daar natuurlijk stevig aan mee: verder dan Nje moevje po polsku (ik spreek geen Pools) kwam ik ook niet. En, zoals gebruikelijk begonnen ze dan wel even tegen je aan te kletsen, want als je die zin uit je strot kan krijgen, dan zul je verder ook wel wat beheersen. NOT. Ik heb op een bankje tijdens een cola stop nog even met twee bedropen ouwe boertjes zitten keuvelen; uiteindelijk wist ik te begrijpen dat ik niet in de goede richting van Warshawa liep en wisten ze op de kaart aan te wijzen waar we in ieder geval NIET zaten. Altijd handig te weten. Toch hebben we niet bijster veel contact met de mensen gehad; ze kookten voor ons en brachten ons weg, maar waren niet extreem open in ontvangst en uitwisseling van weetjes. Het toerisme is natuurlijk ook nog in opkomst en dat zal ook aan deze, hopenlijk schijnbare, geslotenheid van onze hosts bijgedragen hebben. Over vijf jaar proberen we het gewoon weer.

De accomodaties waren interessant: we hebben achtereenvolgens in de kinderkamers van de dochters van een boswachter geslapen; op slaapbanken in de woonkamer van een boer; in een hut bij een hostel en in een mooie kamer in een nieuw uitziende hotelboerderij. Bij de tweede regende het op enkele plekjes binnen bijna net zo hard als buiten. Af en toe wel triest om te zien hoe vervallen sommige boerderijen en huizen erbij staan. Maar dan staan er uiteraard ook weer pareltjes tussen die laten zien dat er verbetering in zit in dit deel van Polen; ondanks de werkeloosheid die volgens een van de hosts rond de 30% lag.
Het voer was goed: afwisselend en voldoende. We waren vantevoren gewaarschuwd dat Polen vleeseters zijn. Nou, wij Kattikers ook (meer vis natuurlijk), dus daar verheugden we ons op. Echter... bleek in het geval van onze hosts ook wisselvallig: onze boswachter verzorgde ons op dat gebied uitstekend; de andere locaties, ondanks uitstekend eten, wat minder. Wel heerlijke salades en superaugurken. En we hebben de lokale specialiteit geproefd: Kartache. Een kruising tussen een dimsum en een broodje bapao. Zeker goed weg te krijgen. En de wodka was ook niet vies: Bison Brand Wodka met een strootje erin voor de smaak. Zonde om te mixen.

De wandeltochten waren redelijk zwaar, ook voor mij. Was natuurlijk niet zoveel meer gewend. 25 km per dag door natte, zompige natuurgebieden, obscure paadjes, hummige bossen, zonovergoten grasvlaktes en akkers. Je zou zeggen: dat doe je even. Klopt ook wel, als je circa 7 uur per wandeling even kan noemen. Maar het weer zat mee en het gezelschap was gelijkgestemd (zijn we er al? waar is de kroeg? ik heb blaren!), dus ik heb me uitstekend vermaakt. 's Avonds kwamen de filosofische gesprekken op gang: vooral als m'n broer z'n mond hield. Petertje heeft zich kostelijk vermaakt!!

Maar goed, de plaatjes geven toch een beter beeld van hoe het was, dus daar ga ik me nu even op toeleggen. Enjoy.

En dan ben je weer terug in Nederland

2006-08-08T12:32:00.000+02:00

Het leven gaat door. Inmiddels ben ik nog steeds ad hoc bezig voor de UNDP. Aangezien mijn vrienden in NY niet kunnen beslissen over mijn opvolger. Ze hadden een shortlist, maar de persoon die ze benaderd hebben heeft ervan afgezien (goh... ). Nu willen ze een Franse consultant inhuren die de boel dan vanuit Frankrijk een beetje in de gaten gaat houden. Ik ben het daar natuurlijk niet mee eens: de NCSA's worden op dit moment echt zwaar links gelegd en dat is uiteraard zonde na een workshop waarin alle projectleiders geenthousiasmeerd zijn voor het proces. Nou ja, niet meer mijn pakkie an.

Nu zit ik weer in Nederland, vooralsnog zonder werk. Niet verschrikkelijk met het weer dat we de laatste tijd gehad hebben. Het heeft een mooi gerenoveerd toilet opgeleverd en een gedeeltelijk geschilderde buitenboel. Het toilet: daar zal ik nog even een foto van plaatsen.
Het werkzoeken wil nog niet zo opschieten. Ik had onmiddelijk na mijn terugkomst een gesprek bij een gemeente in de buurt. DAt zag ik wel zitten; jammer genoeg waren er veel goede kandidaten en is de keuze na het tweede gesprek gevallen op mijn enige rivaal. Kroten!!! Nou ja... er zal wel een bedoeling aan vast zitten. Daarna alleen nog maar schriftelijke afwijzingen gehad op mijn sollicitatiebrieven; of helemaal niets meer gehoord. Het zou beter moeten gaan met de banenmarkt, maar daar merk ik nog niet zoveel van.
Het debakel Nijkerk heeft ook niet veel opgeleverd. Tijdens mijn afwezigheid hebben ze de manier waarop ze met boventallige medewerkers omgaan veranderd, zonder mij daarvan op de hoogte te stellen. En volgens mij hebben ze de afspraken die ze met mij gemaakt hebben ook nooit meegenomen in de selectieprocedure. Nadat ik mijn belangstellingsformulieren had ingediend, heb ik 2 maanden niks gehoord. Vervolgens kwam er een briefje binnen dat ik toch als externe kandidaat beschouwd werd en derhalve niet in de procedure meegenomen werd. Ik dus mailen en bellen om ze aan de gemaakte afspraken te herinneren. Oeps... daar moesten ze wat mee... of toch niet. Kennelijk maakte het allemaal niks uit: ze hadden geen plek meer voor me. En da's toch wel cru, nadat je 3 jaar lang stevig in de organisatie geinvesteerd hebt en altijd had aangenomen dat je met de gemaakte afspraken na Senegal wel weer aan de bak zou kunnen. Stelletje hufters. Niet mijn directe baas en collega's: die hebben ook hun ongenoegen uitgesproken en steggelen nog steeds met het management. Maar, na alle voorgevallen zaken... wil ik nog wel terug?

Ik verveel me niet: een reisje Polen in het verschiet, waar ik met Pa en broer een paar dagen stevig aan de wandel ga. Het Biebrza gebied, met moerassen en meren, moet hiervoor een uitstekende plek zijn. Kunnen we weer eens aan male bonding doen (en dan niet de kinky soort natuurlijk). Vervolgens met een oud-bosbouw collega naar Kirgistan om daar op een paarderug een reisroute voor haar reisbureau te gaan verkennen. En dan met Astrid naar Sri Lanka/Malediven, om een paar vriendjes te gaan bezoeken en om het leven onderwater weer eens angst aan te gaan jagen. Het is even investeren, maar dan heb je ook wel weer een hoop mooie ervaringen. Verwacht dus weer wat foto's. Ik zal me nog even beraden over de naam van mijn Blog... die klopt tenslotte niet meer.

Tschuss!

the most important man in Dakar

2006-08-02T11:03:00.000+02:00

The center of the incrowd; the main man of the party people; the top dog of the social ladder. My Japanese friend. He the man!!!!

My friend and colleague; miss him dearly.

2006-08-02T11:01:00.000+02:00

Thank god for skype. I get to talk to him often. This was my goodbye visit to his family. His wife is pregnant again and he promised to call the newborn 'Peter' so I could become godfather. Yeah, number 6!!

Skinny legs distributing cake.

2006-08-02T10:58:00.000+02:00

Next to my short return to the scene, it was also one of the party people's birthday. So our Japanese friend, polite and sociable as usual, provided cake for everybody and we sang for her birthday. Life is good on a boat with friends and food and drink.

with friends on the catamaran

2006-08-02T10:53:00.000+02:00

And this is another way to spend your Sunday. With friends on a catamaran towards the Isles de Madeleine near Dakar. Plenty of food and drinks; loads of sun and swimming with jellyfish. I developed a nice crust on my upper torso and bald spot above the eyes. This would last me a month and a half of pealing.

View of the workshop

2006-08-02T10:19:00.000+02:00

I popped in to make a picture of the paralel workshop next door. Here, the EFP's were getting the latest info on UNDP environmental stuff and were shown how to boost delivery.

Goood foooood!!

2006-08-02T10:04:00.000+02:00

And of course, my friends, the guards at the UNDP building, insisted that I would get some local food. So I gorged myself on Thiebou Dien and other local delicacies. And doesn't it look good?

Capturing what was said: workshop Dakar

2006-08-02T09:57:00.000+02:00

To capture what was discussed during the workshop in Dakar, april 2006, I took pictures of the sheets that were made. I was a resource person for the workshop and was asked to MC as well. The workshop lasted for 4 days: 1 day with UNDP Environmental Focal Points and Project members to introduce the whole concept of National CApacity Self Assessments. The other days were more about the procedure. The last day was meant for clinics, in which team members could ask specific questions.

De week na de werkshop; een beetje beesten.

2006-08-02T09:46:00.000+02:00

En dan plotseling ben je weer op jezelf aangewezen. Alle deelnemers weer naar huis en ik eindelijk rust om wat sociale banden aan te halen. Zaterdag was de kermis opgeheven; zondag had mijn Japanse vriend een catamaran tocht geregeld, deels ter ere van een verjaardag van een Amerikaanse, maar uiteraard ook om mij te showen aan de wereld. Supertof. Dus was ik zaterdagochtend vroeg alweer uit de veren om mezelf met allerlei zonnebrand middelen in te smeren en koek en zopie te regelen. Jammer genoeg was mijn hospita nog steeds niet helemaal lekker, dus die heeft van dit tripje afgezien. Zie foto's voor een impressie van mijn lotgevallen. De tocht was erg gezellig. Lekker weer met oude bekenden gebabbeld. We zijn om Isle de Goree heen gezeild, waarna we naar Isles de Madeleine zijn doorgetrokken. Bij het laatste eiland zijn we aan land gegaan om nog wat te zonnen en van de natuur te genieten. Ikzelf ben als een van de weinigen over de railing gesprongen en ben naar land gezwommen. Niet zo'n goed idee achteraf: toen ik eenmaal op weg was, vertelde de kapitein dat er medusa kwallen rondzwommen, die voor mensen gevaarlijk kunnen zijn. Dat idee had ik ook al toen ik allerlei hoopjes snot tegenkwam met gevaarlijk uitziende tentakels. Dus ik met een mank poot geprobeert uit man en macht die akelige stekedingen te ontwijken, wat me wonder boven wonder nog lukte ook. En zo kwam ik hinkend en al aan bij de kade van Isles de Madeleine, waar ik lekker in de lagune heb gedreven met de andere dippers. En uiteraard weer schandelijk liggen verknetteren, zoals alleen een Paap kan doen. Na anderhalve maand kon ik nog de chips van mijn voorhoofd afpulken. Heerlijk.

's Avonds lekker gaan eten in het Indiase restaurant, waar ik al eerder ben geweest (wat uiteindelijk geresulteerd heeft in een prachtige beroving). Dit keer maar een taxi terug naar het centrum genomen en nog wat nagepraat met mijn hospita.

De rest van de week bestond uit werk, werk, werk: het afmaken van het workshop verslag en de discussies hierover met mijn collega's in New York. Maar 's avonds heb ik ook lekker sociaal kunnen zijn, door veel met mensen uit eten te gaan en drankjes te drinken. De banden met goede vrienden weer aangehaald; nog met m'n hardloopclubje gegeten (het rennen moest ik dit keer maar aan de echte mannen overlaten) en nog bij mijn grote vriend Landing langsgeweest om te zien hoe het met vrouw en kinderen ging.

De laatste avond was gereserveerd voor Koninginnedag op de residentie van de Ambassadeur. Een van de redenen om juist deze week nog aan mijn trip naar Dakar vast te plakken. Mijn hospita had aangegeven dat het een ontzettende knalfuif zou worden en dat ik absoluut aanwezig moest zijn. En dat heb ik dus zo geregeld, terwijl zij een uitnodiging voor mij heeft gearrangeerd. Er waren hapjes en drankjes, veel bekenden en interessante muziek. Voor het spektakel was The Supper Club uitgenodigd om het gehele arrangement te verzorgen. En dat deden ze goed. De voorstellingen vielen wat mij betreft wat tegen: een dame en een heer die heupwiegend langs het zwembad drentelden onder sfeerverlichting en gepaste muziek. GEef mij dan toch maar een goeie djembe-dans voorstelling. Smaken verschillen.

Ik had de UNDP chauffeur gevraagd om me bij de residentie op te pikken om een uur of twaalf. Dus heb ik emotioneel afscheid genomen van vriendjes en vriendinnetjes en ben ik in de auto gesprongen richting vliegveld. Hier aangekomen bleek dat er ongeveer 5 vliegtuigen tegelijk zouden vertrekken en stond de hele vertrekhal vol met mensen. Ik me dus een weg gebaand door de mensenmassa met mijn krukken; schedelssplijtend en bottenkneuzend onderweg. Wat je allemaal niet kan aanrichten met een stel holle aluminium buizen. Men stoorde zich niet aan het feit dat ik niet zo goed ter been was en dromde massaal samen richting douane. Uiteindelijk was ik dan na 2 uur geschuifeld te hebben door de douane en heb ik nog even op adem kunnen komen in de wachtruimte; niet lang want de laatste bus naar het vliegtuig stond al te wachten. GEen goedkope parfum dus. Maar wonder boven wonder vertok het vliegtuig nog redelijk op tijd en had ik ook in Lissabon weinig vertraging. En zodoende was ik weer op tijd in Amsterdam met een melancholisch gevoel over de afgelopen twee weken.

Tijd om mijn gewone Nederlandse doen en laten weer op te pakken. Ben op dit moment nog wel bezig met de UNDP; morgen bijvoorbeeld een skype gesprek met New York over de voortgang van de portefeuille. Maar niet meer zo intensief: er moet weer eens brood op de plank komen. En wat ik daaraan aan het doen ben: dat lezen jullie de volgende keer.

Tja..... meer dan 4 maanden verder

2006-05-01T13:26:00.000+02:00

Da's een alweer een tijdje geleden. Hoe makkelijk het in mijn begintijd in DAkar ging, des te moeilijker gaat het nu. Maar goed, ik ben dan ook alweer bijna 2 maanden terug in Nederland.

Wat is er allemaal gebeurd in de tussentijd? Even een update.
Op 28 februari ben ik teruggegaan naar Nederland. Na een laatste week in Dakar gewerkt te hebben aan de overdracht van informatie naar mijn assistente Ndeye en het updaten van mijn overdrachtsdocument, was het tijd om Dakar en mijn vrienden aldaar waarwel te zeggen en het weer eens in Nederland te gaan proberen. Van de vaarwel feestjes hebben jullie in mijn vorige bericht al wat updates gekregen.

Allereerst ben ik gewoon doorgegaan met mijn werk voor de UNDP. Dit vanuit Nederland, van achter mijn eettafel met een gloednieuwe laptop. Moest er ook eens van komen, aangezien het prachtige bakkie wat ik ongeveer 3 jaar geleden bij de Gemeente Nijkerk had gekocht het in alle stof en ellende begeven had. En mijn mailboxje werd er niet dunner op: er moest een workshop in Dakar georganiseerd worden, waar ik als vertegenwoordiger van het regionale bureau natuurlijk ook een hand in moest hebben. Dus veel heen en weer gemail over de arrangementen en hoe zo veel mogelijk deelnemers te laten deelnemen. Uiteindelijk is dat wel gelukt.

Echter, ondertussen begon ik me wel steeds minder op mijn gemak te voelen met het werken vanuit mijn huiskamer aan een nogal vaag dossier in een verre regio. Na een maand te hebben aangemodderd, heb ik na veel wikken en wegen en slapeloze nachten besloten om niet verder te gaan als internationaal adviseur voor de UNDP en de pijp aan Maarten te geven. Balen dat er nog steeds geen Maarten gevonden was en dat dat nog wel even zou duren. UNDP is wat dat betreft zo langzaam als dikke mest door een keukenhulpstuk. Ik heb afgelopen September al aangegeven niet door te gaan; uiteindelijk gaf mijn baas in New York begin maart aan dat de opvolger misschien ergens eind juli 2006 op zijn/haar plek zou kunnen zijn. Da's toch belachelijk?!! Nou ja... in mijn originele overeenkomst stond dat ik tot begin juni als internationaal adviseur voor de UNDP zou blijven werken. Nu gooiden ze er zo even 2 maanden bij. En dat terwijl ik aangegeven had in Nederland te gaan solliciteren; maar zou proberen rekening te houden met mijn verplichtingen naar de UNDP toe. Als zij de boel zo maar om konden gooien, dan ik ook. Dus ben ik accuut gestopt.
Een collega uit New York heeft me toch nog weten over te halen om in ieder geval de workshop, die van 17 - 22 april in Dakar zou plaatsvinden, nog bij te wonen. Daar zag ik zelf ook het nut wel van in, dus daar heb ik mee ingestemd. Ben dan ook de afgelopen 2 weken in Dakar geweest om deze workshop bij te wonen.

De workshop
Ik heb op de 16e het vliegtuig genomen naar Dakar, alwaar ik op tijd door de UNDP chauffeur opgepikt werd. Mijn grote vriend Landing was er ook. Het bleek dat ik niet de enige was die aan zou komen: een andere sleutelpersoon voor een paralelle bijeenkomst werd een uur later verwacht. En daar mocht ik dus ook nog even op wachten.... om 2 uur in de morgen. Ach.. moe was ik toch al. Ik heb gevraagd om me de eerste nacht in een hotel te gooien, zodat ik niet een van mijn bekenden in DAkar midden in de nacht te hoeven lastig vallen voor onderdak. De volgende nachten had ik afgesproken om bij een vriendin met een appartement in het centrum gaan pitten.
De eerste dag was een en al ontmoetingen en weerzien. Wel leuk om de collega's weer te zien en om over de goeie ouwe tijd te babbelen; ware het niet dat ze allemaal redelijk uitgestrest waren vanwege de bijeenkomsten die georganiseerd waren: een ontmoeting met onze collega's van de landenbureaus om ze wat peper in de kont te stoppen en ze te voorzien van de laatste informatie op gebied van milieu en duurzaamheid in de regio en onze eigen workshop met de projectteams op gebied van de nationale capaciteits zelf-evaluatie (NCSA; mijn portefeuille). Iets later op de dag kwamen ook onze collega's uit New York aan van het wereld ondersteunings programma NCSA. Ook daar lekker mee gekeuveld en 's avonds meegenomen naar diner in een chique restaurant in het centrum, waar we met z'n allen even stevig over de UNDP hebben zitten klagen. De baas doet het tenslotte nooit goed.

Op woensdag, na verdere voorbereidingen, ging het feest los. Ze hadden mij gevraagd om MC te spelen voor de dag. Dus de presentaties aan elkaar kletsen, maar ook de VIPs introduceren e.d. Bleek dat ze de VIP voor Senegal waren vergeten te vragen of ze namens de SEnegalese overheid een openingswoord zou kunnen doen. Vrouw helemaal over de rooie natuurlijk toen we haar uiteindelijk zo ver hadden gekregen. Beetje overdreven, maar goed, ze was wel directeur van de milieuafdeling van het ministerie. Geen kleintje dus. En ze liet duidelijk merken dat ze niet zo tevreden was. Ik maar verontschuldigen... je moet ze wel te vriend houden tenslotte. Ik had het ministerie vantevoren nog wat pointers toegestuurd voor de speach. Daar hield de dame zich dus totaal niet aan en ze ging gewoon lekker haar eigen gang. Uiteindelijk was het geen slechte speach, dus iedereen was tevreden. En Senegal kwam in haar relaas een stuk beter uit de verf dan het land in werkelijkheid is gevorderd. Maar goed: het recht van het hostland, zullen we maar zeggen, al hebben ze geen vinger uitgestoken bij de organisatie.
Het aan elkaar praten van alle praatjes ging wel goed, maar het feit dat ik me moest concentreren op wat er komen ging, maakte dat ik me niet zo goed in de discussies kon mengen en dat vond ik wel jammer. En de slapeloze nacht begon zijn tol te eisen: nog meer zweten en concentratieverlies. Fijn hoor!!!
Op zich ging alles goed, maar ik liep me eigen helemaal kapot te zweten. En uiteraard had ik die nacht van de zenuwen niet geslapen. Dus ik voelde me zowiezo al niet zo op m'n gemak. Maar alle praatjes liepen voorspoedig en de lunch was goed, dus de meeste participanten waren wel tevreden.

's Avonds heb ik nog wat met mijn hospita zitten babbelen. Zij was ook niet in optima forma; last van een griepje. Maar ze werd wel geacht om op het werk te zijn, omdat het bijna koninginnedag was en er een groot feest georganiseerd werd op de residentie van de ambassadeur. We konden dus samen even lekker griepen. En omdat ze een grote fan was van films, hebben we ook nog een filmpje gekeken. Ik had mijn andere vriendjes uit Dakar al aangegeven dat ik tijdens de workshop niet veel tijd zou hebben om sociale dingetjes te doen. Dat zou de week erna wel komen als alle remmen los zouden gaan en ik wat meer de beest uit zou kunnen hangen. Niet al te laat naar bed gegaan; maar van slapen kwam weer niet veel.

Dag twee en drie van de workshop: de aan de paralelle workshop deelnemende UNDP mensen zijn vertrokken en we bleven over met de projectteamleden. Een goeie club mensen die zeer geinteresseerd waren in de onderwerpen van de workshop. Met presentaties en zogenaamde breakout sessies hebben de workshopleiders uit New York en de sleutelpersonen (waaronder ikzelf) de onderwerpen aan het licht gebracht en vragen beantwoord. Onderwerpen die we behandeld hebben is de procedure van de National Capacity Self-Assessments, hoe via een probleemboom naar een doelenboom en vervolgens naar een LOGFRAME te komen; programma management, monitoring en evaluatie, etc. Kortom een intensieve training met een degelijke inhoud. De 4e dag van de workshop was gereserveerd voor zogenaamde clinics: projectteams konden met specifieke vragen bij de sleutelpersonen terecht om advies te krijgen en nieuwe aanpakken te bespreken. Dit was erg interessant en werd door de deelnemers erg gewaardeerd. Hier heb ik wel het idee dat ik weer een beetje mezelf was: met een kleine groep mensen discussieren over een directe aanpak.

De laatste avond was er een borrel georganiseerd waar alle deelnemers, ook de UNDP mensen, bij elkaar kwamen om nog wat na te babbelen onder het genot van wat hapjes en drankjes. Ik had het genoegen om fijn met wat projectleiders en UNDP mensen te kletsen waar ik al wat meer contact mee had gehad: mijn vrienden uit Burundi, Ivoorkust en Guinee Bissau. Er was ook nog een dansgroep uitgenodigd die hun capriolen kwamen showen. Ik heb jammer genoeg niet met camera rondgelopen om alles vast te leggen; dus niet veel foto's van het geheel. Ook met mijn New Yorkse collega's nog wat nagebabbeld over de workshop en over de manier waarop het eindverslag geschreven zou gaan worden: deze taak had ik nog op me genomen en daar ben ik de week daarop aan begonnen. Hierover in mijn volgende blog meer. Hehe, eindelijk weer eens wat nieuws.

2006-03-08T11:31:00.000+01:00

final shots of Saint Louis and goodbyes

2006-03-08T11:28:00.000+01:00

We had a good lunch in Saint Louis and drove back to Dakar. Where my friends surprised me with a farewell diner. Unfortunately, we ran into some trafic jams and I came 2 HOURS LATE to my own party. But it was fun anyway. The next day I went one last time to Goree with some friends and then it was end of story... my Dakar time has come to an end.

Pelicans, pelicans, etc.

2006-03-08T11:26:00.000+01:00

And so we saw plenty of these animals swiming and flying around. That offered some great views. But it is also an exhaustive affair, as you can see from the last picture.

View of the road to Djoedj

2006-03-08T11:23:00.000+01:00

Here's some impressions of the road to Djoedj and the things to see in the park. We took a boat to the spot where most pelicans roost. A great adventure, cause there were thousands and thousands of birds, making a great noise and applying their specific fishing techniques, where they swim in circles and shoo the fish into the beaks of their fellow pelicans. Looks like a great prayer with all those pelican heads bobbing.

On our way to Saint Louis and Djoedj

2006-03-08T11:21:00.000+01:00

Saint Louis, ancient colonial capital of Senegal. It still has the ambiance and some great architecture. My friends offered to drive me there and back in one day; inclusive of a visit to the birdpark Djoedj. Here we are having our breakfast in one of the fancier hotels in Saint Louis.

Bayfall suits

2006-03-08T11:19:00.000+01:00

Here I am in my Bayfall suit. The suit is normally worn by the Bayfall, a religious group that collects alms for their community. I made some adjustments to the design, turning it into an excellent suit for Dutch carnaval. Or wizardry.

farewell lunch with colleagues

2006-03-08T11:17:00.000+01:00

My colleagues organised a small farewell lunch for me at Aminata's place. Aminata prepared some great food and we had good fun. But it makes departure even harder.

Nog kouwere voeten

2006-03-08T09:49:00.000+01:00

Zo zit je in Dakar; zo ben je weer terug in Nederland. Het zit er weer op en dit zal dus ook de laatste blog zijn over Peter in Dakar. En aangezien ik Peter in Amersfoort toch niet zo heel interessant vind klinken, denk ik dat ik het voorlopig even voor gezien houdt. Maar eerst nog even de laatste vertellingen van de UN vrijwilliger in den vreemde. En uiteraard mijn excuses dat het zo lang heeft moeten duren. Terugkomen in Nederland is niet over rozen gegaan. Maar daarover later meer.

Ik besef dat ik mijn vorige issue begonnen ben met de titel 'Fris en Garnalen'. Het fris gedeelte heb ik wel uitgelegd, maar waar zijn die garnalen gebleven? Vreemd genoeg nog geen reactie op gehad. Het zat zo: ik wilde wel weer eens grote garnalen eten. In de tijd dat ik in Cicap Fan-Hok woonde (je weet wel de wijk met de loszittende daken) ging ik geregeld naar de vismarkt bij Soumbedioune om vis en garnalen te halen. Maar na mijn verhuizing naar Mamelles is dat een beetje op een laag pitje terecht gekomen. Maar die grote roze dingen speelden nog wel vaak door m'n hoofd... en garnalen ook. Dus dacht ik: kom laat Petertje eens een bier en garnalen party organiseren voor een select gezelschap. Dat was op zaterdag de 18e. Na nog even bij het werk aangewipt te zijn (tja, anders hadden jullie de vorige aflevering niet op het scherm gekregen), ben ik naar de vismarkt afgereisd, alwaar ik 8 kilo grote garnalen gekocht heb. De uitnodiging was de donderdag ervoor al uitgegaan en ik rekende ongeveer op een man of 10. Gezellie: allemaal een vet en meurend bekkie, want zulke garnalen kun je natuurlijk niet eten zonder majo en knoflook. Ik heb van half zes tot zeven garnalen staan shaken (even opschudden voor het beste resultaat); gelukkig kreeg ik wat hulp van een Canadese vriendin. Die heeft haar fitness voor de dag ook weer gehad. En rond zevenen kwamen de eerste genodigden binnendruppelen. En er kwamen er meer dan ik verwacht had; maar niet genoeg om me van die roze wurmpjes af te helpen. De friet was zo weg, maar de garnalen pellers hielden het na ongeveer 4 kilo wel voor gezien. Het bier vloeide rijkelijk en onze grote Japanse vriend had ook nog eens een fles Tequila meegenomen. Hij wilde de Paap wel weer eens op de tafel zien. En dat lukte. Gelukkig deze keer geen compromiterende foto's. Maar wel heel gezellig. Na de party nog even naar de Papagayo, mijn oude kareoke kroeg gegaan om te zien of oude tijden konden herleven. Maar omdat de kloflook en garnalen lucht de dansmariekes en - marios niet kon bekoren, was ik binnen een uurtje weer in het appartement. En dat was maar goed ook, want er moest nog het nodige opgeruimd worden.

Op zondag weer eens richting Goree eiland. Ik had weer een afspraak met Mame, mijn lokale agent. Mame is de dame die ik toen Astrid in Dakar was tegengekomen ben bij de boot naar Goree en waar ik sindsdien goed contact mee heb. Elke keer als ik weer eens een souvenir nodig heb, bel ik haar even op en dan rennen we saampjes het eiland rond. Zo ook dit keer, want ik wilde nog een paar zogenaamde 'Bayfall' pakken hebben. Dat zijn de rasta pakken die hier gedragen worden door de volgelingen van een bepaald geestelijk leider en die aalmoezen vragen om hun gemeenschap financieel te ondersteunen. Zij dragen pakken van patchwork, stukken VAX (bepaalde stof, die overigens in Vlissingen wordt geproduceerd en bekend is in heel West-Afrika (maar kennelijk niet in Nederland)) die aan elkaar genaaid zijn en zo een zeer bond ensemble vormen. Ik wilde die pakken hebben voor mogelijke toekomstige carnavals. En dat kon uiteraard wel geregeld worden. Verder heb ik zoals gewoonlijk een beetje over het eiland gebanjerd en wat met Mame gekletsts. Zelfs nog thee gedronken bij haar thuis; een kamer van 3 bij 3 met twee bedden waar opa en oma, gezin met 4 kinderen en nog wat aanhang zich verschanste. Gezellig, maar het opent je ogen wel weer eens over hoe de mensen hier moeten leven; en dan zijn zij er nog niet eens het slechtst vanaf. Maar goed, de pakken besteld en snel weer terug, want dezelfde avond had ik een afspraak met een Franse vrijwilligster om een hapje te gaan eten bij een nieuw Indiaas restaurant.
Het restaurant was uitstekend en de conversatie interessant. Om het eten wat te laten zakken, stelde ik voor om een eindje langs de corniche (rondweg langs het strand) te wandelen en nog wat verder te kletsen. Al kletsend verloren we een beetje uit het oog waar we waren.... en u raad het al.... dat was niet zo'n goed idee.
We belandden op een stukje corniche wat niet zo goed verlicht was. Op een gegeven moment zag ik twee typen ons tegemoet lopen en wist ik dat er iets fout zat. Voor we het wisten lag mijn conversatie genote op straat: ze hadden haar aan haar tas op straat gesleurd. Ikzelf was even afgeleid door de tweede persoon, die, toen ik naar mijn dinerpartner toe wilde rennen, voor me sprong en met een mes begon te zwaaien. En binnen een minuut waren ze een balustrade over en waren ze weggerend in het duister richting het strand. Met de tas van mijn dinerpartner, met sleutels, mobiel en papieren. Stom natuurlijk van onze kant om daar te gaan lopen (en dat is nog wel een keer of 40 bevestigd door mensen aan wie ik het verhaal heb verteld). Maar gedane zaken nemen geen keer: we hebben aangifte gedaan bij de politie en de sloten van haar appartement onklaar gemaakt. Zij is toen bij een vriendin gaan pitten, behoorlijk overstuur. Ikzelf heb die nacht ook niet geslapen... het spookt toch altijd door je hoofd wat je anders had kunnen doen en wat er had kunnen gebeuren. Niet echt een leuke afsluiting van mijn tijd in Dakar, waar ik het hele jaar geen problemen met criminaliteit heb gehad.

Maar dat betekende ook dat ik mijn trip naar Djoedj en Saint Louis zou missen. Want de volgende morgen moesten er nog enige zaken geregeld worden bij politie e.d. en mijn reispartner en haar ouders zouden dezelfde morgen vertrekken. Spijtig maar helaas. Achteraf maar goed, want er bleken ook administratief nog de nodige dingen voor mijn vertrek niet in orde te zijn en dat moest ik nog even op stel en sprong regelen: ons UNV bureau kwam op het laatste moment nog met een checklist van zaken die doorgegeven moesten worden, zoals bewijs van de bank dat ik geen schulden had, opzegging van stroom, water en huur, etc. Je vraagt je af: wat hebben zij daarmee te maken, maar ja... bureaucratie..
En dus heb ik de hele week, die ik eigenlijk voorzien had voor het bekijken van een stukje Senegal, toch weer in Dakar rondgedraafd en gewerkt. En daar werd ik ook niet vrolijker op.

En toen kwam er een telefoontje: of ik geen zin had om Zaterdag met een aantal vrienden een dagtrip naar Djoedj en Saint Louis te maken. Tja.. dat had ik natuurlijk wel. Ik wist wel dat dat een zware trip zou zijn, omdat het gebied ongeveer op 3,5 uur rijden van Dakar lag en we er dus 7 uur voor in de auto zouden moeten zitten, maar het was wel mijn laatste kans en ik vond het echt fantastisch dat mijn vrienden me dit aanboden. Na op vrijdagavond de film ''Simon'' gekeken te hebben (overigens een aanrader) en te zijn blijven pitten, zijn we op zaterdagmorgen om 6.30 vertrokken naar het vogelpark Djoedj in het zuiden van Senegal. Onderweg nog even gestopt in Saint Louis om van de athmosfeer te proeven. Saint Louis is de oude koloniale hoofdstad van het land en kent dus nog een redelijke hoeveelheid oude gebouwen en interessante gezichtspunten. In een sneltrein vaart door naar Djoedj, waar we in een boot richting pelikanen geprutteld werden. En dat was een fantastisch schouwspel. Duizenden pelikanen die met z'n allen de boel onderscheten en een afschuwelijk lawaai maakten. Die beesten hebben een gemeenschappelijke manier van vissen, waarbij ze in een kring zwemmen en tegelijkertijd de bek en kop onder water steken en zo de vissen naar elkaar toejagen. Boven het water uit zich dat als een groot gebed, waarbij bijna alle pelikanen zich tegelijkertijd voorover buigen. Kortom, een vogel die zich uitstekend heeft aangepast aan het verblijven in Moslim landen. En in nog grotere groepen ziet dit er uit als een 'wave'. Geinig en indrukwekkend gezicht.
's Middags op tijd weer vertokken, want we wilden niet al te laat weer terug zijn en zeker niet al te lang in het donker rijden. En juist als je je dat voorgenomen hebt, kom je in een razende file terecht. Ik baalde, maar mijn reisgenoten baalden nog meer. Want die hadden stiekem achter mijn rug om een etentje geregeld ter afscheid. En de gasten waren om 8 uur uitgenodigd. Wij kwamen uiteindelijk om 10 uur s'avonds aankakken: ik dus 2 uur te laat op mijn eigen afscheidsdiner. Gelukkig had iedereen zich wel vermaakt en werd het daarna erg gezellig. Daar hebben we tot half 1 's nachts rondgehangen en gesmuld van het goede voer en de praatjes. Maar ik was na zo'n dag natuurlijk wel afgepeigerd, dus ik heb de mensen bedankt en ben niet mee gaan dansen. Jammer, maar helaas... zelfs de Paap ontbreekt het wel eens aan energie.

Mijn laatste zondag in Dakar: voor de verandering maar eens naar Goree geweest. Enkele vrienden hadden gevraagd of ik met hen meewilde voor de gezelligheid. En dan zeg je geen nee! En gezellig was het: gewoon een beetje sloffen, wat drinken, van uitzichten genieten en mijmeren over de goeie ouwe tijden. 's Avonds nogmaals bij het Indiase restaurant afgesproken, waar ik wederom uitstekend gegeten heb... al was het wel met een raar nasmaakje na wat er de vorige zondag gebeurd was. Ook maar niet voorgesteld om te gaan wandelen.

En maandag moest het dan gebeuren: de terugreis naar Nederland. Bleek uiteraard dat er nog steeds dingen administratief niet helemaal in orde waren. Ik moest toch maar even de originelen komen brengen in plaatst van de kopietjes. Geen overtuigen aan. En mijn baas was ook nog eens half overspannen thuis gaan zitten en zodoende was er niemand die de financiele verantwoordelijkheid op zich kon nemen voor de laatste betaling en het ticket. En zo werd me doodleuk verteld dat ik dan nog maar een tijdje in Dakar moest blijven. Ja... dat geloof je toch zeker zelf niet... ik heb wat druk op de ketel gezet en gelukkig kon er dan toch nog een ticket geregeld worden. De betaling moest dan later uitgevoerd worden. Ik was al lang blij. Op een gegeven moment ben je er echt aan toe om te vertrekken en dan kan je niet veel meer hebben. Ikzelf zat er ook helemaal doorheen op dat moment en was behoorlijk over de zeik. En dat is wederom geen fijne manier om het land te verlaten. Gelukkig had ik om 6 uur 's avonds dan eindelijk mijn ticket in handen en kon ik Dakar met een gerust hart verlaten.

Ik had zelf nog een mailtje rondgestuurd naar alle bekenden over een laatste borrel ter afscheid. Het werd niet druk (misschien toch teveel afscheidjes gehad), maar de belangrijkste vrienden waren. Ik vond het moeilijk om afscheid te nemen van de mensen met wie ik toch een hoop lief en leed gedeeld heb. Ik heb een paar hele goeie vriendschappen opgebouwd, waarvan ik hoop dat we ze in stand kunnen houden. Dat is nooit makkelijk als de wegen zich scheiden, maar ik ga m'n best doen.

Om 2.55 in de morgen vertok mijn vliegtuig naar Nederland. En ik ben zonder problemen aangekomen in Amsterdam, waar Astrid me stond op te wachten met een gele roos.... en een hele filmploeg. Ze was geinterviewd door de NCRV voor een programma over thuiskomers en ze vonden haar verhaal kennelijk wel interessant. En zo stond ik zonder het te weten weer eens in de spotlights. Vreemd genoeg hebben ze mij niets gevraagd. Mischien zag ik er ongeschoren en verfromfraaid toch net iets te gevaarlijk uit.

En zodoende bevind ik me weer in Nederland. Nou vooruit dan... hierna nog een blog om te evalueren en de toekomst plannen uiteen te zetten. Mochten jullie reacties hebben: schrijf naar peterpaap@hotmail.com.

Tot gauw.

Ben ik op de bewuste maandag naar Djoedj en Saint Louis vertrokken? Nee dus. Een klein incidentje heeft me verhinderd.

street view of Niamey

2006-02-18T17:55:00.000+01:00

So this is what a street looks like here. I liked the vendor's stall in the middle of the picture. Very colourful with all kinds of plastic utensils that were sold. Overall, streets in most cities in the region I have encountered are very colourful. Everything contrasts nicely against the red sand. All in all I had a good time in Niger.

Hope my lasting time in Senegal will be as interesting.

Is there an expert in the room?

2006-02-18T17:50:00.000+01:00

The workshop in Niamey. Well, it certainly didn't feel like I was the expert. I was now and again asked questions that I really didn't know the answers to. So I told them I would bring back their questions to Dakar and work on them. That's an ongoing discussion.

But the workshop was good and we had some result. Too bad there's no photo of me in action: I asked Ndeye, but apparently she forgot.

next time?

A quick lunch with Ndeye, programme associate

2006-02-18T17:43:00.000+01:00

When I say we, I mean me and the GEF programe Associate. She accompanied me to Niger and Mali to help out in arrangements and to work with the UNDP country office counterparts on financial matters.
Here we're taking a quick bite between visits to 'important people' that needed a hand shook and some comforting words about the need for collaboration to ensure succes of the activities. I had a plate of huge snails with pistacio sauce. The sauce was good, but I don't know what the snails crawled through. I suggested the Agouti to Ndeye (the waterrat I ate in Ivory Coast). She didn't like it. No accounting for taste.

View from the hotel terrace in Niger

2006-02-18T17:39:00.000+01:00

Arrived in Niger, we discovered that our hotel terrace in Niamey had a great view on the river the Niger. So, work in the evenings was accompanied with interesting music (Touareg), excellent brochettes, and a lovely view of the scenery.

Woman going nuts

2006-02-18T17:36:00.000+01:00

One of the women's representatives is showing us the Karite nuts that are being processed. The oil is transformed into butter (good for the skin) and soap (eh... also good for the skin). I bought some from them. The least I could do.

Visit to a GEF project

2006-02-18T17:32:00.000+01:00

Posing with the members of a local NGO that is promoting the production of oil from Karite nuts in a village about 50 km from Bamako. A very interesting project: households can earn some extra money by collecting the nuts of trees standing in the fields and then processing them in an oil press. A special building was erected for the purpose to give the project face. Of course, this was a women's activity.

working with counterpart in Mali

2006-02-18T17:26:00.000+01:00

Here we're working with government counterparts on the National Action Plan for Adaptation to climate change. Very nice guys and very able. We've discussed the things that needed changing in their approach. Let's see what they'll do with the comments.

Fris Dakar en garnalen

2006-02-18T16:34:00.000+01:00

He he, het werkbezoek zit erop en ik ben weer terug in een koel Dakar. In Niger was het 36 graden; hier is het 18 graden. Beiden toch niet echt ideaal; daar het zweet op m'n voorhoofd, hier kouwe voeten. Nou ja... een echte Nederlander klaagt over het weer.

Nog even over mijn trips naar Mali en Niger. Nadat mijn vrienden teruggevlogen zijn, ben ik aan de voorbereidingen van de workshop in Mali. De laatste keer dat ik schreef moest ik de volgende dag een presentatie gaan geven. Nou, dat is gebeurd. Ik was niet zo tevreden over mijn presentatie. Anderen zeiden hij wel te begrijpen was, maar ik had het gevoel dat ik er meer mee had kunnen doen. Ik was, zoals altijd, poepie nerveus. De meeste mensen zien dat niet aan me af, maar als ik sta te presenteren sta ik altijd peentjes te zweten en vraag ik me af of mensen me wel kunnen volgen. En vaak ga ik dan proberen naar mezelf te luisteren en dan vergeet ik weer op de inhoud van de presentatie te letten. Toch geeft men overwegend aan dat ik het wel aardig uitleg. Het blijft een vreemd gebeuren en iets waar ik me nooit helemaal op m'n gemak bij zal voelen.
Maar goed, die was dus op de 10e achter de rug. Er was een groep van ongeveer 20 man op komen dagen om de start van het proces bij te wonen. Er werden presentatie gehouden over de uitvoering van de milieuconvenanten in het land en daarna mocht ik in 20 minuten uitleggen hoe de Zelfevaluatie uitgevoerd moet worden. Het programma moest wat ingekort worden: er moest gebeden worden, waar men niet geheel rekening mee gehouden had en verder was er die middag nog een belangrijke voetbalwedstrijd. Tja... dan weet je meteen weer waar je staat (al is het in Nederland niet anders). Dus hebben we de hele discussie afgerond voor de lunch en dat kwam ons eigenlijk ook wel goed uit, want wij moesten die middag nog het vliegtuig halen.
Over het algemeen werden we in Mali een beetje aan ons lot overgelaten. De UNDP persoon had het akelig druk en kon zich dus kennelijk niet al te veel met ons bezighouden. Een rottige bijkomstigheid van het werken in een ander land is dat de aansluiting op het internet en het downloaden van onze berichten via outlook niet mogelijk bleek. En dat maakt het werk wat moeilijker. Niet te regelen. Maar de mensen met wie ik daar gewerkt heb waren erg aardig. Dus dat compenseert wel weer.

Niger was een ander verhaal. Hoewel ook hier de internet taferelen niet echt in ons voordeel werkten, werden we volledig onder de hoede van ons contact op het landenbureau genomen. En dat was wel prettig. Een erg aardige kerel, die ons uitnodigde bij hem thuis en ons ook nog wat van Niamey, de hoofdstad heeft laten zien. Mooie uitzichten en een hoop cultuur; niet in de gebouwen, maar wel in de mensen zelf. Vooral de Touareg hebben hier een grote invloed, en dat blijkt wel uit de kunst. Overal duiken de Croix d'Agadez op; een soort herkenningsteken voor de clans van de Touareg.
De workshop hier was over het geheel wat beter voorbereid. Ik had er maar een kleine bijdrage in, maar heb wel de verschillende werkgroepen meer richting kunnen geven in hun werk. en dat voelt toch wel goed. Er blijft nog een hoop te doen, maar dat is helaas aan mijn opvolger.

Alhoewel: ik zit waarschijnlijk nog wel even aan de UNDP vast, omdat ze nog geen opvolger hebben kunnen vinden. Het recruteringsprocess is nog niet eens ingezet. En dat betekent dat ze me aannemen als free lance consultant voor een bepaalde periode om mijn werk te blijven doen vanuit Nederland. Spannend. Vooralsnog heb ik het contract niet in de hand, dus ik ben nog nergens zeker van. Kijken of dat gaat lukken.

Maandag naar Saint Louis en Djoedj. Saint Louis is de oude koloniale hoofdstad en dus eigenlijk wel een must see spot in het land; veel oude gebouwen en een interessante ligging op een landtong. Djoedj is een belangrijk vogelgebied. Ik ben benieuwd. Ik ga met een vriendin en haar ouders op stap, dus aan aanspraak zal het ook niet mankeren. De volgende keer.

and now and again there was time for a joke

2006-02-10T00:56:00.000+01:00

Some people just cannot behave themselves.

shows at night

2006-02-10T00:54:00.000+01:00

And the shows at night were dashing. Some of the artists were real griots, the original musicians of the region, and those we couldn't always appreciate, as their repertoire consists of raising their voice on the most uncommon moment in a song. Others were really goooooood.

night fall in Segou

2006-02-10T00:53:00.000+01:00

The festival was really on the river bank, so every evening we had the joy of watching the sun go down, while musicians were playing. Great scenery.

time for music

2006-02-10T00:51:00.000+01:00

There were two stages in the concert compound and they alternately had bands playing. there was also an interesting tourist market and some food stalls and a bar. All in all, pretty well managed. We had bought a passepartout for friday, saturday and sunday.

Our first beer in the hotel

2006-02-10T00:49:00.000+01:00

After carrying around our luggage for a while, because the hotel I had reserved had given our room away, we found another hotel with help from one of the organisers.

the bus to Segou

2006-02-10T00:47:00.000+01:00

On the second of february, I left with some friends from Dakar to go to a concert in Segou, Mali. Habib Koite and some other good malian musicians would be there, so we decided it was worth the trip. The busride was OK, but Mali is already getting pretty hot.

Emmanuel et moi

2006-02-10T00:45:00.000+01:00

Here's a picture of me and a french friend that I know from my time in Guinee. He was on mission in Senegal and decided to look me up. We had dinner and discussed of the good old time. The world is rather small, come to think of it.

Vanuit een sterk opwarmend Mali

2006-02-10T00:40:00.000+01:00

Groeten uit Timboektoe. Nou ja, bijna dan. Bamako.. Timboektoe ligt nog een paar honderd kilometertjes verder. Ik ben hier op bezoek bij ons landenbureau aldaar om mee te helpen in de organisatie van een start atelier voor hun project. Ik heb ze dan eindelijk zover gekregen om de boel door te zetten, ons van de juiste documenten te voorzien en de planning op de rails te zetten. En voila het resultaat : een start conferentie, waar de planning wat meer naar voren gebracht gaat worden. En uiteraard heb ik mezelf ook weer een rol toebedeeld: ik mag weer eens gaan presenteren. En iedereen die me een beetje beter kent weet dan meteen hoe ik me nu voel. Ik weet niet hoe ik me elke keer weer in deze situatie weet te duwen: iets doen waar ik een absolute hekel aan heb, zoals presenteren. En dan ook nog in dat rottige frans. Nou ja, het hoort erbij en inmiddels kan ik me aardig redden in het frans, dus het zal wel loslopen.

Wat valt er dan allemaal te doen tijdens zo’n bezoek? Omdat ik nu niet alleen meer verantwoordelijk ben voor de zelf-evaluaties van de capaciteits behoefte voor het uitvoeren van de internationale milieuconvenanten (NCSA), maar ook voor de Tweede Nationale Rapportage voor de Klimaatconventie en de Nationale Actie Plannen voor Aanpassing aan klimaatverandering, zijn er nogal wat werkgroepen en hoge piefen die bezocht moeten worden om ze op de hoogte te brengen van de laatste stand van zaken en ook om zelf voorgelicht te worden over hoe het gaat en waar men mee bezig is. Dat heb ik dus woensdag en vandaag gedaan : bezoekjes aan overheidsfunctionarissen en projectcoordinatoren. Gelukkig is men hier in Mali sterk begaan met het milieu, zeker gezien de negatieve invloeden van klimaatverandering op de omgeving hier, dus dat maakt deze gesprekken meestal interessant. En ik heb wel een idee dat de Maliers een vriendelijk en uitbundig volk is (hoewel bestaand uit vele etnies), dus dat maakt de ontmoetingen des te leuker.
Maar dinsdag was nog wel de leukste dag : ik ben op stap geweest om een lokaal project te bezoeken. Het global environment facility GEF, de overkoepelende instantie die zorgt voor financiering van de uitvoering van internationale milieuconvenanten in de landen die zelf de middelen daarvoor niet hebben, heeft ook een project wat Small Grants Programme heet: een programma wat zorgt voor de financiering van kleine door NGO uitgevoerde projecten. En ik heb een babbeltje mogen maken met de programma manager over zijn werk, waarna we naar een plaatsje op 50 km van Bamako zijn gereden. In het plaatsje Siby verzamelen vrouwen ‘s morgens vroeg de noten van de Karite boom. De noten worden gekookt en geperst, waarna de olie tot boter, zeep en wasmiddel verwerkt wordt. En daar verdienen de vrouwen dan een extra centje mee, wat in de huishoudens goed van pas komt. Fantastich mooie omgeving die me aan de Fouta Diallon in Guinee deed denken. Mijn dag was goed.

Het weekend is ook de moeite waard geweest. Samen met twee collega’s uit Dakar ben ik in het vliegtuig gestapt om een concert in Segou bij te wonen. Het concert ‘sur la Fleuve Niger’ is inmiddels twee keer georganiseerd en groeit snel in aantal bezoekers en omzet. Er waren ook wat grote namen, van wie Habib Koite misschien nog wel het bekendst is.
Afgelopen vrijdag zijn we met de bus vanuit Bamako naar Segou gereden, wat ons enkele uurtjes heeft gekost. Aangekomen bleek de kamer in ons hotel al vergeven, maar de organisatrice van het festival, een Nederlandse dame, had al snel iets anders voor ons. Dus daar hebben we ons geinstalleerd en daarna zijn we wat rond gaan wandelen. Er was een speciale omheining om het concertgebied neergezet en we hadden een passepartout gekocht voor vrijdag, zaterdag en zondag. De dagen bestonden een beetje uit uitslapen, boekje lezen, naar het concertgebied wandelen, naar demonstraties van lokale kunst kijken en veel cultureel integreren. Op zondag hebben we nog een excursie gemaakt naar een pottebakkersdorp. Superinteressant om te zien hoe de potten gemaakt en gebakken worden in redelijk basic omstandigheden. En een prachtige boottocht en wandeling op de koop toe.
De enige minpunten van de reis waren het belachelijk lange wachten op eten in restaurants en de rit terug naar Bamako. De rit terug naar Bamako zouden we ook met de bus maken, maar we hadden de klassieke fout gemaakt om niet ‘s morgens vroeg te vertrekken. En ‘s middags bleek er dus een bus uitgevallen te zijn en gingen ze de opvolgende bussen opvullen met passagiers daarvan. En daardoor vielen wij uit de boot, terwijl mijn collega’s dezelfde avond nog hun vliegtuig moesten nemen. Na een hoop gestress hebben we uiteindelijk een taxi kunnen vinden die ons voor een smerig hoge prijs naar Bamako wilde brengen: beggars can’t be choosers. Zo kwamen we toch nog op tijd bij mijn hotel aan, hebben we wat gegeten en heb ik ze goede reis gewenst.

Nu zit ik hier met een verstopte neus en een stel ogen op steltjes nog wat berichtjes te tikken. Morgen presenteren… brr. En dan ‘s middags meteen door naar Niger waar ik hetzelfde mag gaan doen.

Maar het einde is in zicht: einde contract 15 februari en thuisvlucht op de 28e. Peter’s comes home.

Choetspoet?

2006-01-20T18:37:00.000+01:00

Wat krijg je als je een stampot wortelen/uien/aardappelen aan een vriendelijke Libanese jonge man te eten geeft? Inderdaad: Choetspoet? Hij vond het wel lekker geloof ik. Ik ben gisteren wezen eten bij een Nederlandse lotgenote in Dakar. Ze had hutspot gemaakt en haar vriend at dus voor het eerst een echt Nederlands gerecht (ik zou er nog paprika, cashews en ananas in gegooid hebben, maar kan je het dan nog wel echt Nederlands noemen)? Het was ijzig koud buiten... de temperatuur is sinds mijn laatste bericht alleen nog maar gedaald. Je zien nu Dakarezen rondlopen met dikke truien en parka's. Ik nog steeds in mijn T-shirtje, maar ja.... who's the bikkel??
De moeder van mijn gastvrouw had nog geen twee weken voor het diner in mijn appartement gebivakkeerd. Terug in Nederland bleek ze een buiktyfus in Dakar opgelopen te hebben. Euh... zouden die twee zaken met elkaar in verband staan? Zo ja.... nou ja, dat horen jullie na de incubatietijd wel. Ik voelde me in ieder geval wel rot bij het idee (en dat niet alleen in m'n ingewanden).

Verder verloopt het hier kalmpjes druk. Juxtapositie? Inderdaad. Op zich ben ik er redelijk kalm onder, maar mijn contract loopt ten einde en er is uiteraard nog duizend en een dingen te regelen. Gelukkig heb ik met mijn huisbaas een deal kunnen maken dat hij m'n spullen overkoopt om daarna het appartement als gemeubileerd te gaan verhuren. Dat scheelt me weer een hoop ellende van briefjes ophangen, mensen over de vloer, prijzen bediscussieren, bloed van de stoep vegen, lijken onder het zand schoffelen... u kent het wel. Nu nog een plekkie voor mijn huishoudster zien te vinden in mijn handbagage. Dat is een ander probleem: je neemt zo'n persoon in dienst en dan ga je je er toch een beetje verantwoordelijk voor voelen. Dus vind ik het moeilijk om haar zo weer op straat te zetten. De organisatie waar ze in eerste instantie via in dienst was gekomen bestaat natuurlijk niet meer. Zodoende gaan er mailtjes uit naar de internationale gemeenschap hier over hoe goed mijn huishoudster het wel niet kan (huishouden...) en of er niemand is die het arme zieltje onder zijn/haar hoede wil nemen. Ze is net bij haar vent weg en heeft haar dochtertje meegenomen, dus ze kan wel een vervolg baantje gebruiken.
Verder moeten er weer allerlei zaken opgezegd gaan worden: gas, water en licht, ook hier normaliter een hectisch karwij.

Ik had vandaag nog bijna in Benin gezeten. Een collega had haar agenda een beetje overvol geboekt en vroeg aan mij of ik haar tripje niet kon waarnemen. En wat zegt-ie dan... yup. Moest wel een presentatie geven over een onderwerp waar ik geen ruk van weet, maar dat mag de pret niet drukken. Ze verzekerde me dat alles al in kannen en kruiken was. Yeah, right. Ik moest dus nog een visum regelen; ze had de tickets op de verkeerde datum gereserveerd; er waren geen dagvergoedingen meer te regelen; ik had geen security clearance voor Ivoorkust en ik had geen idee waar ik moest zijn. Maar verder was alles geregeld. Dus ik als een gek aan de slag om de zaakjes te regelen. De volgende morgen kreeg ik het bericht dat de vergadering was verzet naar eind februari. Een vloek en een zucht. Geen Benin.

En dan mijn werk. Afsluiten die boel. Dat is het probleem als je al weet dat je gaat vertrekken. Motivatie daalt, minder betrokken bij je taken... al dat soort dingen waar ik dus geen last van heb. Petertje blijft zich gewoon uit de naad werken en neemt nog een varieteit aan taakjes op zich die eigenlijk niet bij zijn werk horen. Omdat ie dat leuk vind. Dat dat dan weer stress oplevert... ach, zolang de drankfles gewillig is, ben ik dat ook. Ha... geintje. Maar ik merk toch dat het niet meer zoveel raakt, het feit dat het zo verrotte moeilijk is om dat stelletje hufters hier in beweging te krijgen. Ik bedoel... het is niet zo makkelijk om mijn bijdrage te leveren aan de capaciteitsopbouw in de landen in mijn regio. Zo dat klinkt alweer wat beter.

De weekenden zijn zich stevig aan het opvullen. De eerste week van februari heb ik een tripje naar Mali voorzien; er vind daar in Segou een festival plaats (www.festivalsegou.org) , waar een paar interessante artiesten gaan optreden. En daar wil ik wel bij zijn. Dus dat proberen we nu te regelen. Misschien dat ik het zo kan regelen dat ik meteen in Bamako, de hoofdstad van Mali, blijf om er met het UNDP landenbureau te werken. Maar dat moet ik wel gauw rond zien te krijgen.

En dan heb ik verder in de tweede week van februari nog een tripje naar Niger om daar de openingsbijeenkomst van een van mijn projecten bij te wonen. Zo net voor mijn contract einde. Heb ik tenminste ook nog eens het Sahel-gedeelte van mijn regio mogen bewonderen. Best mooi toch, het leven van een vrijwilliger?

a kid's dream: jumping on your uncle's bed!

2006-01-12T15:52:00.000+01:00

Fast becoming a routine: our nephew and niece jumping on our bed during their visits. Everybody's having a ball and the party is complete when uncle Peter gets a good teasing.

Dinner at the Paapjes

2006-01-12T15:50:00.000+01:00

2nd day of x-mass; good food, nice conversation and the chance to see how my parents are faring. Don't you just love x-mass?

Snow in Amersfoort

2006-01-12T15:49:00.000+01:00

It didn't last of course, but is was nice to do a night strawl in our neighbourhood and see virgin snow cover all the crap that usually litters the street. How romantic with the x-mass trees still standing.

Night view on Vielsalm in the Belgian Ardennes

2006-01-12T15:47:00.000+01:00

the lake in Vielsalm. During the evening, the mist covered the lake and gave it a mystic and romantic sight. We walked along the shoreline to get the wild boar in our stomac settled.

View on the hotel in Luxemburg; Cocoon Belair Hotel in Bourscheid

2006-01-12T15:44:00.000+01:00

Now doesn't this look nice? The hotel where we spent our 15th honeymoon, in Luxemburg in a small town called Bourscheid. Translated to English: farmer's shit. But what's in a name.

the wanderers

2006-01-12T15:43:00.000+01:00

Astrid and me during one of our hikes in the Ardennes of Luxemburg. Nice surroundings and good food. The hotel was also excellent; it gave us the time to relax and get reacquainted.

Vianden, in the Belgian Ardennes

2006-01-12T15:41:00.000+01:00

Here's an overview of the Vianden castle in the belgian Ardennes on our way back. We've visited the fort and that was quite nice: lots of old harnesses and canonballs. What more does a guy want.

Terug in Dakar; het kouwe zweet op de rug

2006-01-12T14:48:00.000+01:00

Koud zweet? Jazeker... het is nu de koude tijd in Senegal, en dat betekent dat je 's nachts echt wel een lakentje nodig hebt om jezelf warm te houden. Daar zat ik na het koude Nederland toch niet echt op te wachten.

Nog even over mijn avonturen in Nederland, want ik weet dat ik een beetje achterop loop. Mijn excuses daarvoor, maar als ik kan kiezen tussen een beetje aan m'n vrouw klitten of aan het computerscherm kies ik toch echt voor het eerste. Vandaar dus de ietwat langere stilte.

In het Nederlandse heb ik eigenlijk alleen maar rondgerend; vooral de avonden. Veel vriendenbezoek en uiteraard ook de nodige familie bijeenkomsten. Kerst is tenslotte een familiegebeuren.

De broer van Astrid kwam met vrouw en kindertjes de dag ervoor opdagen om mijn petekind zodoende voldoende de mogenlijkheid te bieden om oom Peter te plagen. Daar had ze zich al een paar maanden op zitten verheugen en ik kreeg danook de volle lading: "stomme lange kop", werd er met een ondeugende glimlach naar m'n hoofd geslingerd. Je moet flink investeren om de aandacht van je nichtje op je te vestigen.

Eerste kerstdag in het nieuwe ouderlijk huis van Astrid geweest om daar te vieren met de familie en aanverwanten. Iedereen zou iets meenemen aan eten; dus Astrid en ik hebben weer eens lekker in de keuken gestaan om dingen te maken. Ik heb een visterrine gemaakt met zalm en koolvis. Smaakte niet slecht. Astrid heeft zich op de krabsalade en gevulde minipaprikaatjes gestort. En zo was er van alles te proberen en te proeven; weer niet best voor de slanke lijn.
De dag erna naar mijn ouderlijk huis. M'n Pa had lekkere witlof gekookt en we hadden er gebakken vis bij. Kortom een oerdegelijke hollandse maaltijd met gekookte aardappeltjes en een vissoepie vooraf. Lekker hoor. En natuurlijk weer stevig bijgekletst over alle avonturen. M'n moeder's enkel geneest aardig, maar ze baalde er nog steeds van dat het haar weerhouden had om mijn varkensstalletje in Senegal te komen bekijken. Nou ja.. .volgend contract beter.

Verder ben ik nog op m'n ouwe werk langsgeweest om m'n neus te laten zien. Kostte me uiteraard weer een paar vlaaien, maar daar mocht ik wonder boven wonder ook zelf van meeeten; dan is het wel te dragen. En wat bleek: er was dezelfde middag nog kerstborrel, dus ik viel dubbel in de prijzen. Wel jammer dat ze de cultuurprijs die ik in 2005 nog had weten te bemachtigen, alweer door gaven aan de volgende wilde weldoeners (het was een wisselbeker, maar omdat ze niet wisten waar ik hem gelaten had (stond gewoon op m'n werkkast), hebben ze een nieuwe moeten laten maken. Mijn wraak is zoet). En dat gaf me gelukkig nog de gelegenheid om mezelf te verdedigen toen de gemeentesecretaris me beschuldigde van het ontvreemden van overheidsmateriaal. En uiteraard wilde iedereen me nog even laten weten dat mijn vervanger het prima deed en dat ik absoluut niet gemist werd. Toch aardig van ze.

Nog even op de verjaardag van mijn buurvrouw getoost op de 28e. Ze is een trouwe lezer van deze site, maar ze verrot het om zich als blogger in te schrijven en dus kan ze geen commentaar leveren op mijn stukkies. En dat geeft me natuurlijk de gelegenheid om te zeggen dat ik haar een lekkere eigenheimer vind.

Oud jaar is kalm verlopen. Een wandelingetje gemaakt, nog wat boodschapjes gedaan en een filmpje gekeken. Op middernacht barste het feestgedruis los met veel herrie; onze overburen hadden een feestje georganiseerd; geheel in gala liepen ze rotjes onder onze auto te gooien. Ik heb dan ook meteen ingegrepen en heb ze de beste wensen gewenst.

Nieuwjaar is elk jaar weer een sociaal gebeuren: de pa van Astrid is dan jarig. Dus tussen de oliebollen en flappen door mochten we hem nog even een lang leven toewensen. Ook hier waren de kindertjes aanwezig en oom Peter was natuurlijk weer het doelwit van veel grapjes. Omdat lichaamsstraffen niet meer toegestaan zijn bij het opvoeden van kinderen tegenwoordig, heb ik het lijdzaam ondergaan. Nee hoor, best leuk om weer eens met die kleine gedrochtjes te stoeien. We moesten alleen wat vroeger weg vanwegen een bezoek van enkele vrienden die nu in Sri Lanka wonen. Ook zij kwamen met kindertjes over de vloer, dus mocht ik weer als klimrek fungeren. Met wat drank en voldoende snekkies kwamen de verhalen los en hebben we lekker over verleden, heden en toekomst zitten bomen. Zij blijven nog wel even in Sri lanka en het is de bedoeling dat Astrid en ik ze binnenkort gaan opzoeken; misschien gecombineerd met een tripje Malediven. Lekker duiken en prachtige stranden.

De volgende dag hebben As en ik wat inkoopjes gedaan voor de volgende dag: ons voorgenomen tripje naar de Luxemburgse Ardennen. We hadden een arrangement geboekt via het blad "Villa d'Arte" in een hotel, waar ontbijt en diner (wildschotels) bij inbegrepen was. En omdat de omgeving er veelbelovend uitzag voor wandelingen, leek het ons een prachtige gelegenheid om de beenspiertjes aan te spannen. Veel gewandeld, lekker gegeten en ook lekker gekletst over wat de toekomst brenge moge. Te snel om natuurlijk: voor ik het wist was het alweer tijd om mezelf voor te bereiden op de terugvlucht naar Dakar.

En dat was niet makkelijk. Ik had heel erg weinig zin om terug te gaan, zeker gezien de bergen werk die op me wachtten. Die ben ik nu aan het wegwerken, maar dat bezorgt me wel slapeloze nachten. Kortom.... het wordt tijd om Senegal en UNDP voorgoed vaarwel te zeggen en om weer iets in Nederland te gaan zoeken. Eerst m'n CV nog even opleuken. En mochten jullie hier en daar een vacature tegenkomen: ik hou me aanbevolen.

marriage in Katwijk

2005-12-24T10:39:00.000+01:00

As you can see, among my friends I'm the lucky one (as far as looks go); but they have nice characters as well. This was at the weddingparty; time to dig up old grudges and smash each others head in... if it weren't for the soothing presence of the wives. Had a good time.

Mommy with her foot up

2005-12-24T10:37:00.000+01:00

Mam broke her ankle about a week before she and dad were supposed to visit me in Senegal. But she's doing better now. By the way; it's not my dad sitting next to her. He was wearing his apron in the kitching doing the cooking. Now that was a sight for sore eyes.

Rather a shock: new batrhoom

2005-12-24T10:34:00.000+01:00

She did it; and all by herself. She held it a secret for a long time, but I got a shock when I entered our bathroom for the first time. My wife has practically singlehandedly refitted the bathroom into something you can only find in luxury resorts. I'm so proud; makes me wanna go off traveling again and await what will be done next time. Bubblebath in the garden?

Ameezing

2005-12-24T10:32:00.000+01:00

Philips concert with lots of Dutch celebrities, like Peter Koelewijn and Willeke Alberti. Peter and Astrid had gone just for fun: the intention was to scream along with known songs. And this we did and had lots of fun doing it. But still, a bit rough on your 2nd evening of being back in the land of herring and drop.

Alweer een week in Nederland en vermaak me prima

2005-12-24T10:15:00.000+01:00

Druk druk.. ik dacht dat ik vakantie zou hebben, maar dat valt weer hard tegen. Reis van hot naar her om vriendjes en bekenden te zien. En dat is zwaar werk. Gelukkig kan ik eindelijk eens uitslapen: het gebrek aan Imam en het marmotje naast me doen hun werk.

Aangekomen op iets na middernacht op het prachtige vliegveld van Dakar was het duwen en dringen. De regels zijn iets veranderd en men heeft het.. hoe is het mogelijk... moeilijker gemaakt om naar binnen te komen. Dus na wat ellebogen werk en ongeveer 3 paspoort controles stond ik dan toch in te checken en dacht ik dat van nu af aan alles op rolletjes zou gaan. Oeps.. ik maakte de fout om even naar de incheck klok te kijken, want die schoot na mijn vluchtige blik twee uur de toekomst in: in plaats van 3.55 zouden we nu 5.55 vertrekken. Joepie, kon ik tenminste nog twee uur slaap inhalen op de tegelvloer in het vliegveld. En zo ging het de hele vlucht: aansluiting gemist in Lissabon; ook daar nog 1,5 uur vertraging en uiteindelijk dus om 20:30 zag ik Nederland opdoemen. Viva het luchtverkeer. Na 8 uur vertraging tijdens de reis zette de piloot dan toch eindelijk wiel aan de grond op SChiphol. M'n ega stond gelukkig op me te wachten en bracht me in ons rode gevaar (Renault Kangoo) naar huis.

Ze bleek een bezig bijtje geweest te zijn: er stond me een aangename verrassing te wachten toen ik de badkamer inliep. Ze had de hele badkamer in haar eentje (Ok, met hulp van haar handige zus) verbouwd. En het is een professionele verbouwing geworden. Mooooooooooi.. Ik denk dat ik nog maar een jaar wegga: kom ik helemaal in een paleis te wonen. Kortom: nu ben ik niet meer uit de douche weg te slaan. Het vel komt er al afzetten.

Verder inderdaad veel mensen bezoeken. Ik heb zaterdag helaas het vrijgezellenfeest van een vrind gemist vanwege alle vertraging. Vond ik erg jammer, want ik had wel weer eens zin om te fuiven. Was tenslotte alweer een week geleden dat ik stond te swingen met het zout en citroen nog op m'n lippen. Nou ja.. volgende keer beter. Gelukkig kon ik wel bij zijn huwelijksfeest zijn. Ouders, vrienden met babies, oud collega's: iedereen mag zich verheugen op een glimps van de paap. Nou, misschien niet iedereen, maar de rest komt in februari weer aan de beurt.

De eerste week van januari zit ik met mijn vrouw in een hutje op de hei (of in een x-sterren hotel in een cultureel hoogstaande stad natuurlijk... the mind wil ook wat). Vooralsnog vermaak ik me prima.

the MOP; meetings of parties for the climate convention

2005-12-13T19:49:00.001+01:00

No Clinton to liven up the party here. After one whole morning of listening to administrative details, I decided to leave. Got enough other things on my mind: like my pending holiday coming Saturday.

It could still have been night, like the week before

2005-12-13T19:49:00.000+01:00

A view on the first call to prayers

2005-12-13T19:47:00.000+01:00

And yes, at 5 o'clock in the morning, the ritual begins. This time I was lucky to witness a beautiful sunrise.

What tequila can do

2005-12-13T19:46:00.000+01:00

Some people get all cuddly when they've had something to drink. Luckily they're not recognizable.

You can tell by the way he moves his ...

2005-12-13T19:42:00.000+01:00

No, not polar light, but washing lines. And a lunatic underneath, high on booze and rather smelly. Birthday bash in Dakar; always an experience.

Gonna stay at the Y....

2005-12-13T19:36:00.000+01:00

Party at Peter's Place. A belated birthday party, but it was loads of fun. Catering allowed me to enjoy myself as well and tequila made it happen. I wasn't this happy the next morning obviously.

Weer meer dan een week later; het wordt moeilijker

2005-12-13T19:19:00.000+01:00

Druk druk druk. Einde jaar. Niks aan te doen. Er moet nog belachelijk veel gebeuren en ik heb er geen tijd meer voor. Zaterdagmorgen (of liever vrijdagnacht) gaan m'n vliegtuig en dan moet het maar rond zijn; of niet af.

Afgelopen weekend heb ik me in ieder geval prima vermaakt. Ik heb samen met een Nederlandse jongedame een feestje gegeven voor mijn verjaardag. OK, het was dan wel weer 4 dagen daarvoor voorgevallen, maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben het op mijn dakterras gevierd. We hadden voor catering gezorgd, zodat we niet zelf de hele dag achter het fornuis hoefden te staan en die zou ook gelijk voor frisdrank en jusjes zorgen. Ikzelf ben achter het bier en de tequila aangegaan.
Er kwamen toch wat minder mensen opdagen dan ik had verwacht, wat wat jammer was, maar het mocht de pret niet drukken. Het eten was goed verzorgd en tot onze grote schik kwamen ze zelfs met drankjes en hapjes langs. Prima zaak. De tournedootjes waren om van te smullen en de rest was ook goed te pruimen. Omdat we aan iedereen gevraagd hadden om zelf iets mee te nemen en de catering eigenlijk als achtervang wilden gebruiken, was er eten in overvloed en de catering zorde ook hier voortreffelijk voor de verdeling: volgens mij is het een diner van 8 gangen geworden.

Nadat het voer weggedouwd was, hebben we de cateraars eruit geschopt. Er mocht gedanst worden. Ik had mijn 'cute little gettoblaster' op het dakterras gezet, en we hadden wat dansbare platen op een CD'tje gezet. Een andere genodigde had nog het lef om classic dancehits mee te nemen en toen was het feest helemaal compleet. De tequila zorgde voor de nodige uitgelatenheid en voor ik het wist stond ik in m'n onderbroek op de tafel te dansen. Gelukkig is dat een beetje overdreven, maar ik kan zeggen dat ik stevig met m'n kont geschud heb. Zoals blijkt uit de foto's.

Het feest is tot in de vroege uurtjes doorgegaan en, ondanks dat ik me het einde niet meer zo goed kan herinneren, weet ik wel dat ik me in tijden niet zo vermaakt heb. Mede dankzij mijn feestgenoten natuurlijk.

De volgende morgen was van een ander kaliber: ik heb respectievelijk om 9 uur, om 1 uur s'middags en om 4 uur s'middags geprobeert op te ruimen. Maar pas bij de laatste poging wilde er ook iets tot stand komen. De keren daarvoor heb ik het vanwege een zwaar onbestemd gevoel moeten opgeven. Maar goed, om 7 uur was alles klaar, heb ik nog twee cadeau gedane piza's weggewerkt en ben ik bij een Amerikaanse medexpat een filmpje gaan kijken: Ali G in da house. Wat een onzin; wel lachen.

Op maandagmorgen mocht ik aantreden bij de Meeting of Parties; opvolging van de Conference of Parties, waar ik al eerder over geschreven had. Deze meeting vindt plaats in Dakar. Ik was van plan om alleen 's ochtends even te neuzen en dat was maar goed ook. Veel technisch/administratief gebeuzel in tijd die ik beter voor iets anders had kunnen gebruiken. Ach, heb ik dat ook weer eens gezien.

Morgenavond vertrek naar Saly Portugal voor onze businessplan retreat. Ook daar heb ik geen zin in, maar ja, ik moet erbij zijn. Gelukkig met het vooruitzicht om zaterdagochtend op het vliegtuig richting huis te zitten. Dat maakt een hoop goed.

tijdje gelee, maar dan toch weer gedwee

2005-12-05T19:28:00.000+01:00

Sorrrrrrryyyy. Ik weet het, er zijn veel mensen die elke dag weer met smart op mijn verhalen zitten te wachten. Voor al mijn fans... nogmaals... sorrrryyy.

Druk. Dat zeker. Natuurlijk niet zo druk dat ik in de weekenden bezig ben om werk in te halen (nou..). wat is er de afgelopen weken zoal gebeurt? Geen verre reizen of spannende bijeenkomsten meer. Eigenlijk gwwoon keihard zitten werken aan allerlei nieuwe voorstellen en het oplossen van crisis-situaties.

Om maar even met dat laatste te beginnen. Mijn baas in New York was afgevaardigd naar de zogenaamde Conference of Parties, de hoogste bijeenkomst van UN afgevaardigden om de resultaten van de projecten en programma's die onder de conventies zijn uitgevoerd te bespreken. In dit geval was het de United Nations Conventie voor Klimaat Verandering. En daar doe ik nu dus ook een paar projectjes onder. Wat bleek: toen ze bij een van de voorbesprekingen was, werd ze aangevallen door wat afgevaardigden van enkele landen uit onze regio over projecten die nu onder mijn portfolio vallen. Dus was er paniek in de tent (helemaal nergens voor nodig, maar goed... ik kan me voorstellend dat je je belabberd voelt als je je aangevallen voelt en je kan je niet meteen verdedigen). Dus is men in New York meteen in de mail gesprongen om met het handen in het haar te vragen hoe dit toch zover had kunnen komen. En vervolgens was er hier dus wat druk op de ketel om de mensen in de landenbureaus meer informatie over de situatie te vragen. Daar ben ik mee bezig geweest; niet tot genoegen van onze mensen in de landenbureaus. Zij voelden zich natuurlijk, net als ik, wat aangevallen. Dus in algehele ongemakkelijke sfeer de informatie bij elkaar gehaald, waaruit bleek dat de beschuldigingen ongegrond waren en men bovendien niet eerst de geeigende kanalen had gebruikt om het ongenoegen bij de UNDP landenbureaus uit te spreken. En dat had ik in het eerste telefoongesprek al tegen mijn baas gezegd. Weer ongeveer drie dagen niet aan m'n gewone zaakjes toegekomen. Uiteindelijk heeft ze met de verschafte informatie de gemoederen in Montreal kunnen sussen... Paapje was weer de held! Wel met een ietwat sjacherijnige kop.

Afgelopen weekend was het ook hier Sinterklaas. Een collega van me zou Zwarte Piet spelen, en ik had me voorgenomen om hem mentaal te steunen bij het wegschoppen van over de schimmel getilde kindertjes van ongeintegreerde ouders die zo nodig hun veel te dure speelgoed door een stel surogaat-Afrikanen in een door kinderarbeid geproduceerde jute zak moesten aanbieden. Eh... volgens mij komt dit wat agressief over. Gelukkig ben ik op zaterdag middag in een diepe tuk beland, die mij ervan belemmerde om de schooiertjes een stevige kruidnoot op d'r borstplaat te geven voordat ik ze over de muur taai-taaide. Je wordt er toch wel licht poetisch van. Maar goed, het blijkt dat je je zelfs om 4 uur 's middags nog kan verslapen en dat was dus ook gebeurd, tot groot ongenoegen van mijn zwartomrand beoogde collega, die na afloop nog even onder mijn raam heeft staan schelden. Maar goed dat ik mijn blaas op dat moment niet hoefde te legen, want ze boden me gelukkig aan om dezelfde avond nog aan om met hen mee te rijden naar een Ismael Lo concert waar ik via hooggeplaatste ambassade contacten een kaartje voor had gekocht.

Allereest was er nog een fantastisch Guinea Bissause band, waarvan de zangeres zo'n prachtige stem had dat de geiten zich voor de ingang van de Centre Culturel Francais (de plek waar het concert plaatsvond) verdrongen. De muziek was goed te pruimen en voor ik het wist bewoog m'n linkervoet; tja, ik ben niet zo'n danser. Na een uurtje geitenmelken was het moment supreme dan toch aangebroken: Ismael Lo sprong op het podium. Geniale live performer, die vent. Veel bekende nummers natuurlijk; u kent ze wel "Dibi dibi rek", een altime meezingertje, en 'Jamu Africa", een smartlappende tranentrekker voor al die sentimenteeltjes onder ons. En hij wist het publiek er aardig bij te betrekken. Omdat de toegangsprijs redelijk fors was (20 dollar), was het een echt peper en zout publiek (ja, zwarte peper natuurlijk) en vielen de geintjes in Woloff alleen bij het pittigere specerij op goede bodem. Maar dat mocht de pret niet drukken: we hebben met z'n allen gretig meegedaan met de 'Est-ce que ca va's" en de gender-gebaseerde meezing activiteiten..... ja, en nu de vrouwen! Ik heb me prima vermaakt tot middernacht. Toen werden we eruit geknikkerd. Door naar het volgende evenement: de Koolgraoul.

Volgens mij heb ik daar al eens over geschreven. Het is een feest met een vrouwelijke cyclus. De eerste van de maand wordt een dansfeest georganiseerd op het terrein van een lokale duikschool wat gigantisch populair is bij de expat bevolking, maar ook de jetset van Dakar. En it's the place to be, dus dan kun je als rechtgeaarde Katwijker niet wegblijven (zeker niet nadat je dat de vorige drie keren rechtgeaard wel had gedaan). En dus stond ik om een uur of 1 bij de dansvloer naar de hossende menigte te kijken; koud biertje in de ene hand en mijn andere hand op de portomonee. Je weet tenslotte nooit! Er liepen genoeg meiden rond waar ik me op dat gebied geen zorgen over hoefde te maken... daar ga ik verder niet op in.
Er waren genoeg bekenden om een babbeltje mee te maken, dus de tijd vloog om. Was uiteindelijk pas om 4 uur thuis. Wat mij natuurlijk de volgende morgen opbrak. En vandaag zit ik daarom met wallen onder de ogen achter de computer. Fijn, uitrusten in het weekend. Gelukkig had ik een mentale dip: gaf me zondag de kans om de vijfde van Harry Potter uit te lezen. Niets mooiers dan een kinderboek rond Sinterklaas tenslotte.

Nou tevreden?

Nog even een frustratietje

2005-11-24T18:44:00.000+01:00

Nou, nog even dan. Ben nou toch bezig. Twee frustratietjes eigenlijk:
1. taxi chauffeurs. Buiten dat de gemiddelde taxichauffeur ongeveer even goed rijdt als een blinde platipus, hebben ze er ook een handje van om de radio aan te zetten. Waar de taxichauffeurs in Nederland dan een lekker deuntje opzetten (ok, sommige muzak en andere Hazes), willen onze Dakaroise vrienden naar praatprogramma's luisteren. Daar krijg ik zo langzamerhand wel jeuk van in m'n knokkels (geen dengue gelukkig): de radio staat dan keihard aan met alleen maar geleuter. Wel aardig voor 5 minuten, maar daarna wil ik toch overwegend wel even meeswingen op Youssou M'nBroer of Ndongo Lo. Nou ja... cultuur zullen we maar zeggen.
2. de moskee van de buren. Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaargghhh. Sorry. Sinds Ramadan zijn ze 'vergeten' het volumeknopje van de luidsprekers bij te stellen. En nu wordt ik dus half m'n bed uitgebleeerd om 5 uur 's morgens. Ik heb best respect voor religieuze uitingen, maar dan moeten ze ook een beetje respect hebben voor mijn nachtrust. Zal ik dan toch maar eens met mijn muselbuurman gaan praten?

Verder heb ik teveel werk op m'n bureau liggen en doet m'n perforator het niet zo goed. Mag ik een secretaresse?

One of the Babjes; a mammoth crouching

2005-11-24T18:37:00.000+01:00

Really, this tree is amazing. Instead of growing in height, it grew in width. I think the crown of the tree covers about 2500 m2!! And that squirrel that you see was looking for fruits and going nuts.

Birds of a feather

2005-11-24T18:34:00.000+01:00

Flock together on the steeper cliffs of the island. That gives the island its whitish hue, when observed from the water.

the baobab's got it covered

2005-11-24T18:31:00.000+01:00

This bonsai baobab is covered in a kind of climber that looks a bit like a cactus.

Rough surroundings

2005-11-24T18:29:00.000+01:00

And when you walk around on the isle, you get an impression of the roughnes of the surroundings. Breathtaking.

Voila: more green

2005-11-24T18:26:00.000+01:00

Now this is what I like: greenery. But sad enough, the dry season is kicking in again, so it won't last.

Yet another boat: to Iles de Madeleine

2005-11-24T18:23:00.000+01:00

On sunday, we made another outing to Iles de Madeleine. Been there before, but not just after the rainy season. We expected it to still be green. And there was definitely more greenery to see.

See us flee

2005-11-24T18:21:00.000+01:00

After an interesting reception, where especially our female colleagues were mesmerised by one particular marine doctor (who strange enough looked a bit like the doctor on the Love Boat), we fled to shore.

Marines: looking good in uniform

2005-11-24T18:17:00.000+01:00

During the reception on the ship "hare majesteit de Rotterdam" of the Royal Dutch Navy, that was based for a period of one month in Dakar, we got the opportunity to evaluate the fitness of the Dutch and Brittish marines. See for yourself: but sad enough, there were some rotten apples.

Twee keer op de boot!

2005-11-24T18:03:00.000+01:00

Een rasechte Kattiker vind dat natuurlijk niet erg: twee keer op de boot.

Bootje 1: een bootje van het nederlandse leger, Hare Majesteit de Rotterdam geheten. De Hollanders en de Britten hebben gezamenlijk een oefening in de onherbergzame kustvegetatie van de Casamance uitgevoerd. Daarvoor heeft het schip een aardig tijdje in Dakar gelegen. En om de Dakaarse mensen te bedanken en tegelijkertijd de Hollanders in Senegal een mogelijkheid te bieden om eens aan boord van zo'n militair schip te komen hebben ze een borrel gegeven. Waarvoor ik dus ook uitgenodigd was. Best interessant om eens op zo'n schip rond te banjeren. Het grootste gedeelte was natuurlijk afgezet, maar dankzij een babbeltje met de scheepslaborant heb ik me er toch ingewurmd en mocht ik de ziekenboeg zien. Werry intewesting!! De laborant, een zandhaas tussen alle marine mensen, heeft me verteld over de ziekte die nogal wat marinemannetjes en vrouwtjes geveld heeft: een broertje van knokkelkoorts (dengue). Hier in Senegal herkenden ze het niet eens: de diagnose moest uit Engeland komen. Lache... weer een nieuwe ziekte die ik hier kan oplopen. De borrel was goed: ze hadden Grolsch bier en vlammetjes, dus wat meer kan een mens zich wensen, behalve haring dan natuurlijk. Om een uur of negen ben ik ervandoor gegaan: er moest ook nog serieus gegeten worden.

De tweede boottrip was er eentje naar het reeds bekende Iles de Madeleine. Met een speedbootje naar dat prachtige eiland, waar we een nickpickje zouden houden, wat zouden dobberen en rondrennen. Mooi man. Het was een stuk groener dan gedurende de vorige tripjes. De baobabjes stonden er nog steeds mooi bij. De fotootjes zeggen genoeg.

iets nieuws en avontuurlijks

2005-11-18T14:40:00.000+01:00

Weer een nieuwe ontwikkeling. Naast alle dingetjes die ze me al laten doen, mag ik nu het overzicht van de zogenaamde Tweede Nationale Communicaties gaan doen. Die TNC's zijn verplicht onder de UN kaderconventie voor klimaatverandering voor elk land wat het verdrag ondertekend heeft en nu zijn we dus in onze regio bezig om landen te ondersteunen voor het schrijven van voorstellen voor financiering van deze activiteiten uit de grote Global Environment Facility pot. En omdat het onder capaciteit opbouw voor klimaatverandering valt, dacht men dat ik dat wel kon doen. Wil ook wel, maar wel met ondersteuning van een consultant. Die ik dan weer zelf mag gaan trainen, zodat onze voorraad consultants wat aangesterkt wordt. Leuke activiteit, maar wel weer een hoop werk. Ach... ik hou het nog wel even vol.

VErder alles goed hier. Een interessante week achter de rug waarin ik met een klimaatveranderingsexpert heb gepraat en met een collega uit New York heb gewerkt om al die klimaatveranderingsactiviteiten een beetje op de rails te trekken. Weer eens wat anders dan de altijd vage NCSA's!

Dinsdag naar een borrel van de ambassadeur geweest; hij wilde zich eindelijk wel eens voorstellen. En dat was best aardig; er waren zelfs bitterballen. De huidige ambassadeur werkte eerst in Ivoorkust, maar heeft de boel daar begin dit jaar moeten sluiten vanwege de onlusten. Ik heb hem maar niet verteld dat ik het daar vorige week prima naar mijn zin heb gehad. Maar ik moest al vroeg weer weg want er speelde een goede film in de lokale bioscoop: "batman begins''. Wel een aanradertje en van een heel ander kaliber dan de vorige batman films. Veel menselijker.

Vanavond ga ik een kijkje nemen op de Hare Majesteit de Rotterdam, die hier aangemeerd ligt en waar alle Nederlanders in Senegal mogen gaan neuzen. Lijkt me wel interessant. Zou je in Nederland nooit doen, dat soort dingetjes. En ik hoop natuurlijk dat ik wat foto's mag maken.